၂ ရာ 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹ထို့နောက် ဒါဝိဒ်၏သား အဗရှလုံတွင် တာမာအမည်ရှိသော အဆင်းလှသည့်နှမတစ်ဦး ရှိ၏။ ဒါဝိဒ်၏သား အာမနုန်သည် သူမကို ချစ်ကြိုက်လေ၏။ ²တာမာသည် အပျိုကညာဖြစ်၍ သူမထံ ချဉ်းကပ်ရန် နည်းလမ်းမမြင်သောကြောင့် အာမနုန်သည် မိမိနှမ တာမာအတွက် အလွန်စိတ်ပူဆွေးလျက် နာမကျန်းဖြစ်အောင် ပြုမိ၏။ ³အာမနုန်တွင် ဒါဝိဒ်၏အစ်ကို ရှိမာ၏သား ယောနဒပ်အမည်ရှိသော အဆွေခင်ပွန်းတစ်ဦး ရှိ၏။ ယောနဒပ်သည် အလွန်ပါးနပ်လိမ္မာသူ ဖြစ်၏။ ⁴သူက “အရှင်မင်းကြီး၏သားတော်၊ နံနက်တိုင်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ညှိုးငယ်နေပါသနည်း။ အကျွန်ုပ်အား မပြောလိုပါသလော” ဟု အာမနုန်အား မေး၏။ အာမနုန်က “ငါ့ညီ အဗရှလုံ၏နှမ တာမာကို ငါ ချစ်၏” ဟု ဆို၏။

⁵ယောနဒပ်က “အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်း၍ နာမကျန်းဟန်ဆောင်ပါ။ သင်၏ဖခင် ကြည့်ရှုရန်လာသောအခါ ‘ကျွန်ုပ်၏နှမ တာမာကို လာ၍ ကျွေးမွေးပါစေ။ ကျွန်ုပ်ကြည့်ရှုနိုင်ရာတွင် အစားအစာကို ပြင်ဆင်စေပြီး သူမ၏လက်မှ ကျွန်ုပ်စားရပါစေ’ ဟု လျှောက်ပါ” ဟု ဆို၏။

⁶အာမနုန်သည် လဲလျောင်း၍ နာမကျန်းဟန်ဆောင်လေ၏။ မင်းကြီးသည် သူ့ကို ကြည့်ရှုရန် ကြွလာတော်မူသောအခါ အာမနုန်က “အကျွန်ုပ်၏နှမ တာမာသည် လာ၍ အကျွန်ုပ်ကြည့်ရှုနိုင်ရန် မုန့်ပြားနှစ်ပြားကို ပြုလုပ်ပါစေ။ သို့မှ သူမ၏လက်မှ အကျွန်ုပ် စားရပါမည်” ဟု လျှောက်၏။

⁷ဒါဝိဒ်မင်းကြီးသည် နန်းတော်၌ရှိသော တာမာထံသို့ “သင်၏အစ်ကို အာမနုန်၏အိမ်သို့ သွား၍ သူ့အတွက် အစားအစာ ပြင်ဆင်လော့” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်တော်မူ၏။ ⁸တာမာသည် မိမိအစ်ကို အာမနုန် လဲလျောင်းနေရာ သူ၏အိမ်သို့ သွား၏။ မုန့်စိမ်းကို ယူ၍ နယ်ပြီးလျှင် သူ့ရှေ့တွင် မုန့်ပြားများကို ပြုလုပ်၍ ဖုတ်လေ၏။ ⁹သူမသည် အိုးကင်းကို ယူ၍ သူ့အား ကျွေး၏။ သို့ရာတွင် သူသည် မစားဘဲနေ၏။ အာမနုန်က “လူတိုင်းကို အပြင်သို့ ထွက်စေလော့” ဟု ဆိုသဖြင့် လူအားလုံးသည် သူ့ထံမှ ထွက်သွားကြ၏။ ¹⁰အာမနုန်က တာမာအား “သင်၏လက်မှ ငါ စားရန် အစားအစာကို အိပ်ခန်းထဲသို့ ယူဆောင်ခဲ့လော့” ဟု ဆို၏။ တာမာသည် မိမိပြုလုပ်ထားသော မုန့်ပြားများကို ယူ၍ အိပ်ခန်းထဲရှိ မိမိအစ်ကို အာမနုန်ထံသို့ ယူဆောင်သွား၏။ ¹¹စားရန် အနီးသို့ ယူဆောင်လာသောအခါ သူသည် သူမကို ဖမ်းဆုပ်၍ “ငါ့နှမ၊ လာ၍ ငါနှင့်အိပ်စက်လော့” ဟု ဆို၏။

¹²သူမက “မဟုတ်ပါ၊ ငါ့အစ်ကို။ ကျွန်ုပ်ကို အဓမ္မ မပြုပါနှင့်။ ဤသို့သောအမှုကို ဣသရေလအမျိုးတွင် မည်သည့်အခါမျှ မပြုကြပါ။ ဤရှက်ဖွယ်သောအမှုကို မပြုပါနှင့်။ ¹³ကျွန်ုပ်မူကား ဤအရှက်ကို အဘယ်အရပ်သို့ ဆောင်သွားနိုင်ပါမည်နည်း။ သင်မူကား ဣသရေလအမျိုးတွင် စက်ဆုပ်ဖွယ်သော လူမိုက်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့ဖြစ်၍ မင်းကြီးအား လျှောက်ပါ။ မင်းကြီးသည် ကျွန်ုပ်ကို သင်နှင့် ကွဲကွာစေတော်မူမည် မဟုတ်ပါ” ဟု ဆို၏။

¹⁴သို့ရာတွင် သူသည် နားမထောင်ဘဲ သူမထက် ခွန်အားကြီးသဖြင့် သူမကို အဓမ္မပြု၍ သူမနှင့် အိပ်စက်လေ၏။ ¹⁵ထိုအခါ အာမနုန်သည် သူမကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးလေ၏။ ထိုမုန်းတီးခြင်းသည် ယခင်က သူမအပေါ် ထားရှိခဲ့သော ချစ်ခြင်းထက်ပင် ပိုကြီး၏။ သူက သူမအား “ထ၍ ထွက်သွားလော့” ဟု ဆို၏။

¹⁶သူမက “မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်ကို နှင်ထုတ်ခြင်းသည် သင် ပြုခဲ့ပြီးသောအမှုထက်ပင် ပို၍ဆိုးသောအပြစ် ဖြစ်ပါသည်” ဟု ဆို၏။ သို့ရာတွင် သူသည် နားမထောင်ဘဲနေ၏။

¹⁷သူသည် မိမိ၏အစေခံကို ခေါ်၍ “ဤမိန်းမကို ဤနေရာမှ ထုတ်လိုက်ပြီး သူမနောက်မှ တံခါးကို ကျင်ချလော့” ဟု ဆို၏။

¹⁸သူမသည် ပန်းဆင်ထားသော ဝတ်လုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ ထိုအဝတ်သည် ထိုစဉ်အခါက မင်းကြီး၏အပျိုကညာ သမီးတော်များ ဝတ်ဆင်သောအဝတ် ဖြစ်၏။ သူ၏အစေခံသည် သူမကို အပြင်သို့ ထုတ်၍ သူမနောက်မှ တံခါးကို ကျင်ချလေ၏။ ¹⁹တာမာသည် မိမိ၏ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ပြာကို တင်၍ မိမိဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်လုံရှည်ကို ဆုတ်ဖြဲ၏။ မိမိ၏လက်ကို ဦးခေါင်းပေါ်တင်လျက် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးရင်း ထွက်သွားလေ၏။ ²⁰သူမ၏အစ်ကို အဗရှလုံက “သင်၏အစ်ကို အာမနုန်သည် သင်နှင့်အတူ ရှိခဲ့သလော။ ငါ့နှမ၊ ယခု ဆိတ်ဆိတ်နေလော့။ သူသည် သင်၏အစ်ကို ဖြစ်၏။ ဤအမှုကို စိတ်မထားနှင့်” ဟု ဆို၏။ သို့ဖြစ်၍ တာမာသည် မိမိအစ်ကို အဗရှလုံ၏အိမ်တွင် ဆိုးဝါးစွာ အထီးကျန်မိန်းမတစ်ဦးအဖြစ် နေထိုင်လေ၏။

²¹ဒါဝိဒ်မင်းကြီးသည် ဤအမှုအလုံးစုံကို ကြားတော်မူသောအခါ အလွန်အမျက်ထွက်တော်မူ၏။ ²²အဗရှလုံသည် မိမိနှမ တာမာကို အကျင့်ပျက်ပြုသောကြောင့် အာမနုန်ကို မုန်းတီးသဖြင့် သူ့အား ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ ဘာမျှ မပြောဘဲနေ၏။

အဗရှလုံသည် မိမိနှမ တာမာအတွက် လက်စားချေခြင်း

²³နှစ်နှစ်ပြည့်သော် အဗရှလုံသည် ဧဖရိမ်မြို့အနီး ဗာလဟာဇော်အရပ်တွင် သိုးမွေးညှပ်သူများ ရှိ၍ မင်းကြီး၏သားတော်အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်လေ၏။ ²⁴အဗရှလုံသည် မင်းကြီးထံသို့ သွား၍ “ကိုယ်တော်၏ကျွန်တွင် သိုးမွေးညှပ်သူများ ရှိပါသည်။ မင်းကြီးနှင့်တကွ အမှုတော်ထမ်းများသည် ကိုယ်တော့်ကျွန်နှင့်အတူ ကြွလာတော်မူပါမည်လော” ဟု လျှောက်၏။

²⁵မင်းကြီးက အဗရှလုံအား “ငါ့သား၊ မသွားသင့်ပါ။ ငါတို့အားလုံး သွားလျှင် သင့်အပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ အဗရှလုံသည် တိုက်တွန်းသော်လည်း မင်းကြီးသည် မကြွဘဲ သူ့ကို ကောင်းချီးပေးတော်မူ၏။

²⁶အဗရှလုံက “သို့မဟုတ်လျှင် ကျွန်ုပ်၏အစ်ကို အာမနုန်ကို ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လိုက်ခွင့်ပြုတော်မူပါ” ဟု လျှောက်၏။ မင်းကြီးက “သူသည် အဘယ်ကြောင့် သင်နှင့်အတူ လိုက်ရမည်နည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။

²⁷သို့ရာတွင် အဗရှလုံသည် ဇွတ်တိုက်တွန်းသဖြင့် မင်းကြီးသည် အာမနုန်နှင့်တကွ သားတော်အားလုံးကို သူနှင့်အတူ လိုက်ခွင့်ပြုတော်မူ၏။ ²⁸အဗရှလုံသည် မိမိ၏အစေခံများကို “သေချာစွာ စောင့်ကြည့်ကြလော့။ စပျစ်ရည်ကြောင့် အာမနုန် ရွှင်လန်းသောအခါ ငါက ‘အာမနုန်ကို ရိုက်ချလော့’ ဟု ဆိုလျှင် သူ့ကို သတ်ကြလော့။ မကြောက်ကြနှင့်။ ငါကိုယ်တိုင် သင်တို့ကို အမိန့်ပေးသည် မဟုတ်လော။ ရဲရင့်၍ ခွန်အားကြီးကြလော့” ဟု အမိန့်ပေး၏။

²⁹အဗရှလုံ၏အစေခံများသည် အဗရှလုံ အမိန့်ပေးသည့်အတိုင်း အာမနုန်ကို ပြုကြ၏။ ထိုအခါ မင်းကြီး၏သားတော်အားလုံးသည် ထ၍ အသီးသီး မိမိတို့မြည်းများကို စီးလျက် ထွက်ပြေးကြ၏။

³⁰လမ်း၌ ရှိစဉ် ဒါဝိဒ်သည် “အဗရှလုံသည် မင်းကြီး၏သားတော်အားလုံးကို သတ်လေပြီ။ တစ်ဦးမျှ မကျန်တော့ပြီ” ဟူသော သတင်းကို ကြားတော်မူ၏။

³¹မင်းကြီးသည် ထ၍ မိမိအဝတ်ကို ဆုတ်ဖြဲပြီးလျှင် မြေပေါ်တွင် လဲလျောင်းတော်မူ၏။ မှူးမတ်အားလုံးသည်လည်း အဝတ်ဆုတ်ဖြဲလျက် အနီးတွင် ရပ်နေကြ၏။ ³²သို့ရာတွင် ဒါဝိဒ်၏အစ်ကို ရှိမာ၏သား ယောနဒပ်က “သူတို့သည် လူငယ်အားလုံး၊ မင်းကြီး၏သားတော်အားလုံးကို သတ်ကြသည်ဟု အရှင်သခင် မထင်မှတ်ပါနှင့်။ အာမနုန်တစ်ဦးတည်းသာ သေပါသည်။ အာမနုန်သည် မိမိနှမ တာမာကို အကျင့်ပျက်ပြုသောနေ့မှစ၍ အဗရှလုံသည် ဤအမှုကို ကြံစည်ထားခဲ့ပါသည်။ ³³သို့ဖြစ်၍ အရှင်မင်းကြီးသည် သားတော်အားလုံး သေကြသည်ဟု ထင်မှတ်လျက် ဤအမှုကို စိတ်တော်၌ မထားသင့်ပါ။ အာမနုန်တစ်ဦးတည်းသာ သေပါသည်” ဟု လျှောက်၏။

³⁴ထိုအတောအတွင်း အဗရှလုံသည် ထွက်ပြေးသွားနှင့်ပြီ။ ကင်းစောင့်လုလင်သည် မျှော်ကြည့်သောအခါ မိမိ၏နောက် တောင်စောင်းလမ်းအတိုင်း ဆင်းလာသော လူအများကို မြင်လေ၏။ ³⁵ယောနဒပ်က မင်းကြီးအား “ကြည့်တော်မူပါ၊ သားတော်များ ရောက်လာကြပါပြီ။ ကိုယ်တော့်ကျွန် လျှောက်ထားခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပါသည်” ဟု လျှောက်၏။ ³⁶သူ စကားဆိုပြီးသည်နှင့် သားတော်များ ရောက်လာ၍ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးကြ၏။ မင်းကြီးနှင့်တကွ မှူးမတ်အားလုံးသည်လည်း အလွန်ပြင်းစွာ ငိုကြွေးကြ၏။

³⁷အဗရှလုံသည် ထွက်ပြေး၍ ဂေရှုရဘုရင် အမိဟုဒ်၏သား တာလမဲထံသို့ သွား၏။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိသားအတွက် နေ့စဉ် ငိုကြွေးမြည်တမ်းတော်မူ၏။ ³⁸အဗရှလုံသည် ထွက်ပြေး၍ ဂေရှုရသို့ ရောက်ပြီးနောက် ထိုအရပ်တွင် သုံးနှစ် နေထိုင်လေ၏။ ³⁹ဒါဝိဒ်မင်းကြီးသည် အာမနုန် သေဆုံးပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာ ရရှိသဖြင့် အဗရှလုံထံသို့ သွားရန် စိတ်နှလုံးတော်၌ လွမ်းဆွတ်တောင့်တတော်မူ၏။