2 ശമൂവേൽ 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹ഇതിനുശേഷം, ദാവീദിന്റെ മകനായ അബ്ശാലോമിനു താമാർ എന്നു പേരുള്ള സുന്ദരിയായ ഒരു സഹോദരി ഉണ്ടായിരുന്നു; ദാവീദിന്റെ മകനായ അമ്നോൻ അവളെ സ്നേഹിച്ചു. ²തന്റെ സഹോദരി താമാറിനെക്കുറിച്ച് അമ്നോൻ ഏറെ വ്യാകുലപ്പെട്ട് സ്വയം രോഗിയായിത്തീർന്നു; അവൾ കന്യകയായിരുന്നതിനാൽ അവളെ സമീപിക്കുവാൻ യാതൊരു വഴിയും അവൻ കണ്ടില്ല. ³അമ്നോനു യോനാദാബ് എന്നു പേരുള്ള ഒരു സ്നേഹിതൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; ദാവീദിന്റെ സഹോദരനായ ശിമെയയുടെ മകനായിരുന്നു അവൻ; യോനാദാബ് വളരെ കൗശലക്കാരനായിരുന്നു. ⁴അവൻ അമ്നോനോടു ചോദിച്ചു: “രാജകുമാരാ, ദിവസംതോറും താങ്കൾ ഇങ്ങനെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? എന്നോടു പറയുകയില്ലേ?” അമ്നോൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ സഹോദരനായ അബ്ശാലോമിന്റെ സഹോദരി താമാറിനെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നു.”

⁵യോനാദാബ് പറഞ്ഞു: “കിടക്കയിൽ കിടന്ന് രോഗിയെപ്പോലെ ഭാവിക്കുക. താങ്കളെ കാണുവാൻ താങ്കളുടെ പിതാവു വരുമ്പോൾ, ‘എന്റെ സഹോദരി താമാർ വന്ന് എനിക്കു ഭക്ഷണം തരട്ടെ; ഞാൻ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കെ അവൾ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കട്ടെ, അവളുടെ കൈയിൽനിന്നു ഞാൻ ഭക്ഷിക്കുമാറാകട്ടെ’ എന്ന് അദ്ദേഹത്തോടു പറയുക.”

⁶അമ്നോൻ കിടന്ന് രോഗം നടിച്ചു. അവനെ കാണുവാൻ രാജാവു വന്നപ്പോൾ അമ്നോൻ പറഞ്ഞു: “എന്റെ സഹോദരി താമാർ വന്ന്, ഞാൻ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കെ രണ്ട് അപ്പം ഉണ്ടാക്കട്ടെ; അവളുടെ കൈയിൽനിന്നു ഞാൻ ഭക്ഷിക്കുമാറാകട്ടെ.”

⁷ദാവീദ് കൊട്ടാരത്തിലുള്ള താമാറിന് ഇങ്ങനെ വിവരം അയച്ചു: “നിന്റെ സഹോദരൻ അമ്നോന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് അവനു ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുക.” ⁸താമാർ തന്റെ സഹോദരൻ അമ്നോൻ കിടന്നിരുന്ന വീട്ടിൽ ചെന്നു. മാവെടുത്തു കുഴച്ച്, അവന്റെ മുമ്പിൽവെച്ച് അപ്പം ഉണ്ടാക്കി ചുട്ടെടുത്തു. ⁹അവൾ ചട്ടിയെടുത്ത് അവനു വിളമ്പി; എന്നാൽ അവൻ ഭക്ഷിക്കുവാൻ വിസമ്മതിച്ചു. “എല്ലാവരെയും പുറത്താക്കുക” എന്ന് അമ്നോൻ പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ എല്ലാവരും അവനെ വിട്ടുപോയി. ¹⁰അമ്നോൻ താമാറിനോടു പറഞ്ഞു: “ഭക്ഷണം കിടപ്പറയിലേക്കു കൊണ്ടുവരിക; നിന്റെ കൈയിൽനിന്നു ഞാൻ ഭക്ഷിക്കുമാറാകട്ടെ.” താൻ ഉണ്ടാക്കിയ അപ്പം താമാർ എടുത്ത് കിടപ്പറയിൽ തന്റെ സഹോദരൻ അമ്നോന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നു. ¹¹ഭക്ഷിക്കുവാനായി അവൾ അവയെ അടുത്തുകൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ അവൻ അവളെ പിടിച്ച്, “എന്റെ സഹോദരീ, വന്ന് എന്നോടുകൂടെ കിടക്കുക” എന്നു പറഞ്ഞു.

¹²അവൾ പറഞ്ഞു: “അരുത്, എന്റെ സഹോദരാ! എന്നെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്യരുത്. ഇസ്രായേലിൽ ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യം ഒരിക്കലും ചെയ്യുന്നതല്ല. ഈ നീചകൃത്യം ചെയ്യരുത്. ¹³ഞാനോ - എന്റെ ലജ്ജ ഞാൻ എവിടെ കൊണ്ടുപോകും? നീയോ - നീ ഇസ്രായേലിലെ നിന്ദ്യരായ ഭോഷന്മാരിൽ ഒരുവനെപ്പോലെ ആയിത്തീരും. ദയവായി രാജാവിനോടു സംസാരിക്കുക; അദ്ദേഹം എന്നെ നിനക്കു തരാതിരിക്കുകയില്ല.”

¹⁴എന്നാൽ അവൻ കേൾക്കുവാൻ വിസമ്മതിച്ചു; അവളെക്കാൾ ബലവാനായിരുന്നതിനാൽ അവളെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്ത് അവളോടുകൂടെ ശയിച്ചു. ¹⁵പിന്നീട് അമ്നോൻ അവളെ അത്യധികമായ വെറുപ്പോടെ വെറുത്തു - താൻ അവളോടു തോന്നിയിരുന്ന സ്നേഹത്തെക്കാൾ വലുതായിരുന്നു ആ വെറുപ്പ്. “എഴുന്നേറ്റു പുറത്തുപോകുക!” എന്ന് അവൻ അവളോടു പറഞ്ഞു.

¹⁶അവൾ പറഞ്ഞു: “അരുത്; എന്നെ പറഞ്ഞയയ്ക്കുന്നത്, നീ ഇപ്പോൾ എന്നോടു ചെയ്തതിനെക്കാൾ വലിയ ദ്രോഹമാണ്.” എന്നാൽ അവൻ കേൾക്കുവാൻ വിസമ്മതിച്ചു.

¹⁷അവൻ തന്റെ ഭൃത്യനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ഈ സ്ത്രീയെ ഇവിടെനിന്നു പുറത്താക്കി, അവളുടെ പിന്നിൽ വാതിൽ അടച്ചു സാക്ഷയിടുക.”

¹⁸അവൾ നീളമുള്ള അലങ്കരിച്ച ഒരു അങ്കി ധരിച്ചിരുന്നു; അക്കാലത്ത് രാജാവിന്റെ കന്യകമാരായ പുത്രിമാർ ധരിക്കുന്ന വസ്ത്രമായിരുന്നു അത്. അവന്റെ ഭൃത്യൻ അവളെ പുറത്താക്കി, അവളുടെ പിന്നിൽ വാതിൽ അടച്ചു സാക്ഷയിട്ടു. ¹⁹താമാർ തന്റെ തലയിൽ ചാരം വിതറി, താൻ ധരിച്ചിരുന്ന നീളമുള്ള അലങ്കരിച്ച അങ്കി കീറി. തലയിൽ കൈവെച്ച്, ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പോയി. ²⁰അവളുടെ സഹോദരൻ അബ്ശാലോം പറഞ്ഞു: “നിന്റെ സഹോദരൻ അമ്നോൻ നിന്നോടുകൂടെ ആയിരുന്നുവോ? എന്റെ സഹോദരീ, ഇപ്പോൾ മിണ്ടാതിരിക്കുക; അവൻ നിന്റെ സഹോദരനല്ലോ. ഇതു മനസ്സിൽ വെക്കരുത്.” അങ്ങനെ താമാർ തന്റെ സഹോദരൻ അബ്ശാലോമിന്റെ വീട്ടിൽ ഏകാകിനിയായി കഴിഞ്ഞു.

²¹ഇതെല്ലാം ദാവീദ് രാജാവു കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഏറ്റവും കോപിച്ചു. ²²അബ്ശാലോം അമ്നോനോടു നല്ലതോ ചീത്തയോ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; തന്റെ സഹോദരി താമാറിനെ മാനഭംഗപ്പെടുത്തിയതിനാൽ അവൻ അവനെ വെറുത്തിരുന്നു.

അബ്ശാലോം തന്റെ സഹോദരി താമാറിന്റെ പ്രതികാരം ചെയ്യുന്നു

²³രണ്ടു വർഷം മുഴുവനും കഴിഞ്ഞശേഷം, എഫ്രയീമിനു സമീപമുള്ള ബാൽ-ഹാസോരിൽ അബ്ശാലോമിനു ആടുകളെ രോമം കത്രിക്കുന്നവർ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ രാജാവിന്റെ പുത്രന്മാരെ എല്ലാവരെയും ക്ഷണിച്ചു. ²⁴അബ്ശാലോം രാജാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു: “അടിയന് ആടുകളെ രോമം കത്രിക്കുന്നവർ ഉണ്ട്. രാജാവും രാജാവിന്റെ ഭൃത്യന്മാരും അടിയനോടുകൂടെ വന്നാലും.”

²⁵രാജാവ് അബ്ശാലോമിനോടു പറഞ്ഞു: “അരുത്, എന്റെ മകനേ; നാം എല്ലാവരും വരേണ്ട, അല്ലെങ്കിൽ നിനക്കു ഭാരമായിത്തീരും.” അബ്ശാലോം നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹം പോയില്ല; എന്നാൽ അവനെ അനുഗ്രഹിച്ചു.

²⁶അബ്ശാലോം പറഞ്ഞു: “അല്ലെങ്കിൽ, എന്റെ സഹോദരൻ അമ്നോൻ ഞങ്ങളോടുകൂടെ വരട്ടെ.” “അവൻ നിന്നോടുകൂടെ വരേണ്ടത് എന്തിന്?” എന്നു രാജാവു ചോദിച്ചു.

²⁷എന്നാൽ അബ്ശാലോം നിർബന്ധിച്ചതിനാൽ അദ്ദേഹം അമ്നോനെയും രാജാവിന്റെ പുത്രന്മാരെ എല്ലാവരെയും അവനോടുകൂടെ അയച്ചു. ²⁸അബ്ശാലോം തന്റെ ഭൃത്യന്മാരോടു കല്പിച്ചു: “സൂക്ഷ്മമായി ശ്രദ്ധിക്കുവിൻ. വീഞ്ഞു കുടിച്ച് അമ്നോൻ ഉല്ലസിതനാകുമ്പോൾ, ‘അമ്നോനെ വെട്ടിവീഴ്ത്തുവിൻ’ എന്നു ഞാൻ പറയുമ്പോൾ, അവനെ കൊല്ലുവിൻ. ഭയപ്പെടരുത്. ഞാൻതന്നെയല്ലയോ നിങ്ങളോടു കല്പിച്ചിരിക്കുന്നത്? ധൈര്യമായി ശക്തരായിരിക്കുവിൻ.”

²⁹അബ്ശാലോം കല്പിച്ചതുപോലെ അവന്റെ ഭൃത്യന്മാർ അമ്നോനോടു ചെയ്തു. അപ്പോൾ രാജാവിന്റെ പുത്രന്മാർ എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ്, ഓരോരുത്തനും താന്താന്റെ കോവർകഴുതപ്പുറത്തു കയറി ഓടിപ്പോയി.

³⁰വഴിയിൽവെച്ച് ദാവീദ് കേട്ടു: “അബ്ശാലോം രാജാവിന്റെ പുത്രന്മാരെ എല്ലാവരെയും കൊന്നുകളഞ്ഞു; ഒരുവൻപോലും ശേഷിച്ചിട്ടില്ല.”

³¹രാജാവ് എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ വസ്ത്രം കീറി നിലത്തു കിടന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൃത്യന്മാർ എല്ലാവരും വസ്ത്രം കീറി അടുത്തുനിന്നു. ³²എന്നാൽ ദാവീദിന്റെ സഹോദരനായ ശിമെയയുടെ മകൻ യോനാദാബ് പറഞ്ഞു: “രാജാവിന്റെ പുത്രന്മാരായ യുവാക്കളെ എല്ലാവരെയും അവർ കൊന്നു എന്ന് എന്റെ യജമാനൻ വിചാരിക്കരുത്. അമ്നോൻ മാത്രമേ മരിച്ചിട്ടുള്ളൂ. അമ്നോൻ തന്റെ സഹോദരി താമാറിനെ മാനഭംഗപ്പെടുത്തിയ ദിവസംമുതൽ അബ്ശാലോം ഇതു മനസ്സിൽ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു. ³³രാജാവിന്റെ പുത്രന്മാർ എല്ലാവരും മരിച്ചു എന്നു വിചാരിച്ച് എന്റെ യജമാനനായ രാജാവ് ഇതു മനസ്സിൽ വെക്കരുത്. അമ്നോൻ മാത്രമേ മരിച്ചിട്ടുള്ളൂ.”

³⁴ഇതിനിടയിൽ അബ്ശാലോം ഓടിപ്പോയിരുന്നു. കാവൽനില്ക്കുന്ന യുവാവു തലയുയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ, തന്റെ പിന്നിൽ മലഞ്ചരിവിലെ വഴിയിലൂടെ വളരെ ആളുകൾ ഇറങ്ങിവരുന്നതു കണ്ടു. ³⁵യോനാദാബ് രാജാവിനോടു പറഞ്ഞു: “ഇതാ, രാജാവിന്റെ പുത്രന്മാർ വന്നിരിക്കുന്നു. അടിയൻ പറഞ്ഞതുപോലെതന്നെ.” ³⁶അവൻ പറഞ്ഞുതീർന്നപ്പോൾ, രാജാവിന്റെ പുത്രന്മാർ ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ടു വന്നെത്തി; രാജാവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൃത്യന്മാർ എല്ലാവരും ഏറ്റവും കൈപ്പോടെ കരഞ്ഞു.

³⁷അബ്ശാലോം ഓടിപ്പോയി ഗെശൂർ രാജാവായ അമ്മീഹൂദിന്റെ മകൻ തൽമായിയുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു. ദാവീദ് ദിവസംതോറും തന്റെ മകനെച്ചൊല്ലി വിലപിച്ചു. ³⁸അബ്ശാലോം ഓടിപ്പോയി ഗെശൂരിൽ എത്തിയശേഷം മൂന്നു വർഷം അവിടെ താമസിച്ചു. ³⁹അമ്നോന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് ആശ്വാസം ലഭിച്ചതിനാൽ, അബ്ശാലോമിന്റെ അടുക്കൽ ചെല്ലുവാൻ ദാവീദ് രാജാവിന്റെ ഹൃദയം വാഞ്ഛിച്ചു.