Amnon Ngarogahala Tamar, Adina

Amnon pura-pura gering sangkan bisa duaan jeung Tamar, dulur tere-na, maksa manehna, tuluy ngewa manehna sarta ngonci panto di tukangeunana. Tamar nyoehkeun jubahna sarta hirup nalangsa di imah Absalom. Daud ambek pisan tapi teu ngalakukeun nanaon; dua taun saterusna Absalom nitah maehan Amnon dina pesta cukur domba, tuluy kabur.

Pasal 13.

Sanggeus kajadian eta, Absalom bin Daud boga adi awewe nu geulis ngaranna Tamar, sarta Amnon bin Daud bogoh ka manehna. Amnon nepi ka gering mikiran Tamar adina teh; Tamar masih parawan, sarta Amnon teu manggih jalan pikeun ngadeukeutan manehna. Amnon boga sobat ngaranna Yonadab, bin Simea dulur Daud; Yonadab teh jelema anu pohara julig akalna. Manehna nanya ka Amnon, “Ku naon anjeun katembong beuki kuru saban isuk-isuk, putra raja? Na teu rek ngabejaan ka kuring?” Tembal Amnon, “Kuring bogoh ka Tamar, adi Absalom dulur kuring.”

Ceuk Yonadab, “Geura ngagoler dina pangsarean, pura-pura gering. Lamun rama anjeun sumping nganjang, piwarang kieu, ‘Mugi Tamar adi abdi dititah ngadaharan abdi. Sina nyadiakeun tuangeun di payuneun abdi, supados abdi tuang tina pananganana.’”

Amnon seug ngagoler, pura-pura gering. Waktu raja sumping nganjang, Amnon unjukan, “Mugi Tamar adi abdi dipiwarang sumping ka dieu, nyieun kueh dua siki di payuneun abdi, supados abdi tiasa tuang tina pananganana.”

Daud nimbalan ka Tamar di karaton, timbalanana, “Ka ditu ka imah Amnon dulur maneh, pangnyieunkeun kadaharan.” Tamar indit ka imah Amnon dulurna, nu keur ngagoler. Tuluy nyokot adonan, diulian, dijieun kueh hareupeun Amnon, tuluy diasakan. Geus kitu dicokot wajanna tuluy disuguhkeun, tapi Amnon embung dahar. Ceuk Amnon, “Sing kaluar kabeh ti dieu!” Kabeh jelema tuluy kaluar ninggalkeun manehna. Ceuk Amnon ka Tamar, “Bawa kadaharan teh ka kamar, supaya kakang bisa dahar tina leungeun maneh.” Tamar nyokot kueh nu geus dijieunna, tuluy dibawa ka Amnon dulurna di jero kamar. Barang kueh teh disodorkeun pikeun didahar, Amnon ujug-ujug nangkeup ka Tamar bari ngomong, “Hayu sare jeung kakang, adiku.”

Tembal Tamar, “Ulah, kakang! Ulah maksa ka adi. Di Israil mah tara aya nu migawe nu kitu. Ulah ngalampahkeun hal nu hina kieu. Ari adi, rek dibawa kamana ieu kaera teh? Ari kakang, tangtu bakal jadi saperti jelema gejul nu hina di Israil. Mending caritakeun ka raja; tangtu anjeunna moal ngahalangan adi pikeun kakang.”

Tapi Amnon teu daek ngadenge; ku sabab tanagana leuwih kuat ti batan Tamar, Tamar dipaksa sarta dirogahala ku manehna. Geus kitu Amnon jadi ngewa pisan ka Tamar—leuwih gede ti batan cintana nu tadi. Ceuk Amnon ka manehna, “Geura hudang, kaluar ti dieu!”

Tembal Tamar, “Ulah, nundung adi teh leuwih goreng ti batan nu geus dilampahkeun ku kakang ka adi.” Tapi Amnon teu daek ngadenge.

Amnon nyalukan bujangna, tuluy ngomong, “Ieu awewe bawa kaluar ti dieu, tuluy pantona kancingan.”

Tamar harita make jubah panjang nu loba hiasna, nya eta pakean putri-putri raja nu masih parawan harita. Bujang Amnon ngusir manehna kaluar, tuluy pantona dikancing. Tamar nyawurkeun lebu kana sirahna, sarta nyoehkeun jubah panjang nu loba hiasna anu keur dipakena. Leungeunna ditangkeupkeun kana sirah, tuluy indit bari ceurik gogorowokan sapanjang jalan. Ceuk Absalom dulurna, “Naha maneh dicampuran ku Amnon dulur maneh? Ayeuna mah sabar heula, adiku; manehna teh dulur maneh. Ulah dihaminkeun teuing.” Ti harita Tamar hirup nunggelis di imah Absalom dulurna.

Waktu Raja Daud ngadangu sagala kajadian eta, anjeunna kacida benduna. Absalom teu ngomong nanaon ka Amnon, boh hade boh goreng, sabab manehna ngewa ka Amnon ku sabab geus ngarogahala Tamar adina.

Absalom Ngabalas Pati Tamar, Adina

Dua taun ti harita, Absalom boga gawe nyukuran domba di Baal-Hasor deukeut Epraim, tuluy ngulem sakabeh putra raja. Absalom ngadeuheus ka raja, unjukan, “Abdi nuju nyukuran domba. Mugi raja sareng para gandek kersa ngiring ka abdi.”

Saur raja ka Absalom, “Ulah, anaking, ulah kabeh indit, bisi matak ngaripuhan ka hidep.” Sanajan didesek ku Absalom, raja tetep teu kersa sumping, ngan mangnedakeun berkah pikeun manehna.

Unjuk Absalom, “Upami teu kersa, mugi Amnon dulur abdi diwidian ngiring sareng abdi sadaya.” Saur raja, “Ku naon manehna kudu milu jeung hidep?”

Tapi ku sabab didesek bae ku Absalom, raja ngawidian Amnon jeung sakabeh putra raja indit jeung manehna. Absalom marentah ka gandek-gandekna, “Awas perhatikeun. Lamun Amnon geus bungah ku anggur sarta kami ngomong, ‘Teunggeul Amnon!’, maraneh kudu maehan manehna. Ulah sieun. Lain kami sorangan nu geus marentah ka maraneh? Kudu kuat tur wanian.”

Gandek-gandek Absalom ngalampahkeun ka Amnon sakumaha nu geus diparentahkeun ku Absalom. Geus kitu sakabeh putra raja narangtung, masing-masing naek bagalna, tuluy kalabur.

Sabot di jalan, Daud kadatangan beja kieu, “Absalom geus maehan sakabeh putra raja; teu aya hiji-hiji acan nu kari.”

Raja ngadeg, nyoehkeun anggoanana, tuluy ngagoler dina taneuh; sakabeh gandek anjeunna narangtung bari pakeanana disoehkeun. Tapi Yonadab bin Simea, dulur Daud, unjukan, “Mugi gusti ulah nyangka yen sadaya jajaka, nya eta putra-putra raja, geus tiwas. Ngan Amnon nu maot. Ieu teh geus jadi maksud Absalom ti poe Amnon ngarogahala Tamar adina. Mugi Sang Raja, gusti abdi, ulah nyandak kana manah bari mikir yen sadaya putra raja geus tariwas. Ngan Amnon nu maot.”

Samemehna Absalom geus kabur. Pangjaga ngora neuteup ka luhur, katembong loba jalma keur maruruun tina jalan di lamping gunung ti tukangeun manehna. Unjuk Yonadab ka raja, “Tingali, putra-putra raja parantos dongkap. Leres sapertos nu diunjukkeun ku abdi.” Sabot ngomongna anggeus, jol putra-putra raja daratang bari ceurik gogorowokan; raja sareng sakabeh gandekna oge milu ceurik kacida sedihna.

Absalom kabur tuluy indit ka Talmai bin Amihud, raja Gesur. Daud prihatin mikasedih ka putrana saban poe. Sanggeus kabur ka Gesur, Absalom cicing di dinya tilu taun lilana. Ari manah Raja Daud mimiti kasono hayang nepungan Absalom, sabab anjeunna geus bisa panglipur sabada Amnon maot.