ಅಮ್ನೋನನು ತನ್ನ ತಂಗಿ ತಾಮಾರಳನ್ನು ಕೆಡಿಸಿದ್ದು

ಅಮ್ನೋನನು ತನ್ನ ಮಲತಂಗಿ ತಾಮಾರಳನ್ನು ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಪಡೆಯಲು ರೋಗದ ನಟನೆ ಮಾಡಿ, ಅವಳನ್ನು ಬಲಾತ್ಕರಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ಅವಳನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಅಗುಳಿ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ತಾಮಾರಳು ತನ್ನ ಉಡುಪನ್ನು ಹರಿದುಕೊಂಡು ಅಬ್ಷಾಲೋಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದವಳಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ. ದಾವೀದನು ಬಹು ಕೋಪಗೊಂಡರೂ ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ತರುವಾಯ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಉಣ್ಣೆ ಕತ್ತರಿಸುವ ಔತಣದಲ್ಲಿ ಅಮ್ನೋನನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸಿ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಅಧ್ಯಾಯ 13.

ಇದಾದ ನಂತರ, ದಾವೀದನ ಮಗನಾದ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನಿಗೆ ತಾಮಾರ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಸುಂದರಳಾದ ತಂಗಿ ಇದ್ದಳು; ದಾವೀದನ ಮಗನಾದ ಅಮ್ನೋನನು ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದನು. ಅಮ್ನೋನನು ತನ್ನ ತಂಗಿ ತಾಮಾರಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕೊರಗಿದನೆಂದರೆ ಅವನು ಅಸ್ವಸ್ಥನಾದನು; ಅವಳು ಕನ್ಯೆಯಾಗಿದ್ದಳು, ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಸೇರುವ ಮಾರ್ಗವೇ ಅವನಿಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ನೋನನಿಗೆ ಯೋನಾದಾಬ್ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಸ್ನೇಹಿತನಿದ್ದನು; ಅವನು ದಾವೀದನ ಅಣ್ಣನಾದ ಶಿಮ್ಮನ ಮಗನು. ಯೋನಾದಾಬನು ಬಹು ಯುಕ್ತಿವಂತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಅಮ್ನೋನನನ್ನು, “ರಾಜಕುಮಾರನೇ, ಪ್ರತಿದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೀಗೆ ಬಡಕಲಾಗಿ ಕಾಣುವುದೇಕೆ? ನನಗೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲವೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಅದಕ್ಕೆ ಅಮ್ನೋನನು, “ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನ ತಂಗಿ ತಾಮಾರಳನ್ನು ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದನು.

ಅದಕ್ಕೆ ಯೋನಾದಾಬನು, “ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡು ಅಸ್ವಸ್ಥನಂತೆ ನಟಿಸು. ನಿನ್ನ ತಂದೆ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಾಗ, ಅವನಿಗೆ, ‘ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ತಂಗಿ ತಾಮಾರಳು ನನಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿಸಲಿ; ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಅವಳು ಆಹಾರವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಿ, ಆಗ ನಾನು ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ತಿನ್ನುವೆನು’ ಎಂದು ಹೇಳು,” ಎಂದನು.

ಅಮ್ನೋನನು ಮಲಗಿಕೊಂಡು ಅಸ್ವಸ್ಥನಂತೆ ನಟಿಸಿದನು. ಅರಸನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಾಗ, ಅಮ್ನೋನನು, “ನನ್ನ ತಂಗಿ ತಾಮಾರಳು ಬಂದು ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಎರಡು ರೊಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಿ, ಆಗ ನಾನು ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ತಿನ್ನುವೆನು,” ಎಂದನು.

ದಾವೀದನು ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತಾಮಾರಳಿಗೆ, “ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ ಅಮ್ನೋನನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿಕೊಡು,” ಎಂದು ಹೇಳಿಕಳುಹಿಸಿದನು. ತಾಮಾರಳು ತನ್ನ ಅಣ್ಣ ಅಮ್ನೋನನು ಮಲಗಿದ್ದ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಹೋದಳು. ಹಿಟ್ಟನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಾದಿ, ಅವನ ಕಣ್ಣೆದುರಿನಲ್ಲೇ ರೊಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ತಟ್ಟಿ ಸುಟ್ಟಳು. ಅವಳು ಬಾಣಲೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವನ ಮುಂದೆ ಬಡಿಸಿದಳು; ಆದರೆ ಅವನು ತಿನ್ನಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದನು. ಅಮ್ನೋನನು, “ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಹೊರಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ,” ಎಂದನು. ಆಗ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನ ಬಳಿಯಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದರು. ಅಮ್ನೋನನು ತಾಮಾರಳಿಗೆ, “ಆಹಾರವನ್ನು ಮಲಗುವ ಕೋಣೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಾ, ಆಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ತಿನ್ನುವೆನು,” ಎಂದನು. ತಾಮಾರಳು ತಾನು ಮಾಡಿದ್ದ ರೊಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮಲಗುವ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಅಣ್ಣ ಅಮ್ನೋನನ ಬಳಿಗೆ ತಂದಳು. ಅವಳು ತಿನ್ನಲೆಂದು ಅವುಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರ ತಂದಾಗ, ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, “ನನ್ನ ತಂಗಿ, ಬಾ, ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಲಗು,” ಎಂದನು.

ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು, “ಬೇಡ, ನನ್ನ ಅಣ್ಣಾ! ನನ್ನನ್ನು ಬಲಾತ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಡ. ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಕೆಲಸವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ನೀಚಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಡ. ಇನ್ನು ನಾನಾದರೋ—ನನ್ನ ಅವಮಾನವನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಿ? ನೀನಾದರೋ—ನೀನು ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ನೀಚ ಮೂರ್ಖರಲ್ಲೊಬ್ಬನಂತಾಗುವೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಅರಸನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡು; ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದಳು.

ಆದರೆ ಅವನು ಕೇಳಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದನು; ಅವಳಿಗಿಂತ ಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಬಲಾತ್ಕರಿಸಿ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮಿಸಿದನು. ಬಳಿಕ ಅಮ್ನೋನನು ಅವಳನ್ನು ಅತಿಯಾದ ದ್ವೇಷದಿಂದ ದ್ವೇಷಿಸಿದನು—ಅವನು ಅವಳ ಮೇಲೆ ತೋರಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ. “ಎದ್ದೇಳು, ಹೊರಟುಹೋಗು!” ಎಂದು ಅವನು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು, “ಬೇಡ, ನನ್ನನ್ನು ಓಡಿಸಿಬಿಡುವುದು ನೀನು ಆಗಲೇ ನನಗೆ ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಅನ್ಯಾಯ,” ಎಂದಳು. ಆದರೆ ಅವನು ಕೇಳಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದನು.

ಅವನು ತನ್ನ ಸೇವಕನನ್ನು ಕರೆದು, “ಈ ಹೆಂಗಸನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಅಗುಳಿ ಹಾಕು,” ಎಂದನು.

ಅವಳು ನಿಲುವಂಗಿಯಾದ ಉದ್ದವಾದ ಅಲಂಕೃತ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಳು; ಅದು ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅರಸನ ಕನ್ಯೆಯರಾದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಉಡುಪಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಸೇವಕನು ಅವಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಅಗುಳಿ ಹಾಕಿದನು. ತಾಮಾರಳು ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬೂದಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ತಾನು ಧರಿಸಿದ್ದ ಉದ್ದವಾದ ಅಲಂಕೃತ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹರಿದುಕೊಂಡಳು. ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಹೊರಟುಹೋದಳು. ಅವಳ ಅಣ್ಣ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು, “ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ ಅಮ್ನೋನನು ನಿನ್ನ ಸಂಗಡ ಇದ್ದನೋ? ನನ್ನ ತಂಗಿ, ಈಗ ಸುಮ್ಮನಿರು; ಅವನು ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ. ಇದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ,” ಎಂದನು. ಹೀಗೆ ತಾಮಾರಳು ತನ್ನ ಅಣ್ಣ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿ ಹೆಂಗಸಾಗಿ ವಾಸಿಸಿದಳು.

ಅರಸನಾದ ದಾವೀದನು ಈ ಸಂಗತಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿದಾಗ, ಬಹಳ ಕೋಪಗೊಂಡನು. ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಅಮ್ನೋನನಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ ಕೆಟ್ಟದ್ದಾಗಲಿ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅಮ್ನೋನನು ತನ್ನ ತಂಗಿ ತಾಮಾರಳನ್ನು ಕೆಡಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಅವನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸಿದನು.

ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ತನ್ನ ತಂಗಿ ತಾಮಾರಳಿಗಾಗಿ ಮುಯ್ಯಿ ತೀರಿಸಿದ್ದು

ಪೂರ್ಣ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಎಫ್ರಾಯೀಮಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಾಳ್-ಹಾಚೋರಿನಲ್ಲಿ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನ ಕುರಿಗಳ ಉಣ್ಣೆ ಕತ್ತರಿಸುವವರಿದ್ದರು; ಅವನು ಅರಸನ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು. ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಅರಸನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, “ನಿನ್ನ ಸೇವಕನ ಬಳಿ ಉಣ್ಣೆ ಕತ್ತರಿಸುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಅರಸನೂ ಅವನ ಸೇವಕರೂ ನನ್ನ ಸಂಗಡ ಬರುವಿರಾ?” ಎಂದನು.

ಅದಕ್ಕೆ ಅರಸನು ಅಬ್ಷಾಲೋಮನಿಗೆ, “ಬೇಡ, ನನ್ನ ಮಗನೇ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಬರಬಾರದು, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನಿನಗೆ ಭಾರವಾದೀತು,” ಎಂದನು. ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಅವನನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರೂ, ಅವನು ಹೋಗಲೊಪ್ಪದೆ ಅವನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದನು.

ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು, “ಹಾಗಾದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಅಣ್ಣ ಅಮ್ನೋನನಾದರೂ ನಮ್ಮ ಸಂಗಡ ಬರಲಿ,” ಎಂದನು. ಅದಕ್ಕೆ ಅರಸನು, “ಅವನು ನಿನ್ನ ಸಂಗಡ ಏಕೆ ಬರಬೇಕು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಆದರೆ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಅವನನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಅವನು ಅಮ್ನೋನನನ್ನೂ ಅರಸನ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಅವನ ಸಂಗಡ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ತನ್ನ ಸೇವಕರಿಗೆ, “ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಗಮನಿಸಿರಿ. ದ್ರಾಕ್ಷಾರಸದಿಂದ ಅಮ್ನೋನನು ಉಲ್ಲಾಸಗೊಂಡಾಗ, ನಾನು ‘ಅಮ್ನೋನನನ್ನು ಹೊಡೆಯಿರಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿರಿ. ಭಯಪಡಬೇಡಿ. ನಾನೇ ನಿಮಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲಿಲ್ಲವೆ? ಧೈರ್ಯದಿಂದಿರಿ, ಶೂರರಾಗಿರಿ,” ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು.

ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದಂತೆಯೇ ಅವನ ಸೇವಕರು ಅಮ್ನೋನನಿಗೆ ಮಾಡಿದರು. ಆಗ ಅರಸನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರೂ ಎದ್ದು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ತನ್ನ ಹೇಸರಗತ್ತೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿ ಓಡಿಹೋದರು.

ಅವರು ದಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ದಾವೀದನಿಗೆ, “ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಅರಸನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೊಂದುಹಾಕಿದ್ದಾನೆ; ಒಬ್ಬನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ,” ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಬಂತು.

ಅರಸನು ಎದ್ದುನಿಂತು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹರಿದುಕೊಂಡು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದನು; ಅವನ ಸೇವಕರೆಲ್ಲರೂ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹರಿದುಕೊಂಡು ಹತ್ತಿರ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ದಾವೀದನ ಅಣ್ಣನಾದ ಶಿಮ್ಮನ ಮಗ ಯೋನಾದಾಬನು, “ಅವರು ಅರಸನ ಮಕ್ಕಳಾದ ಯೌವನಸ್ಥರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೊಂದರೆಂದು ನನ್ನ ಒಡೆಯನು ಭಾವಿಸದಿರಲಿ. ಅಮ್ನೋನನೊಬ್ಬನೇ ಸತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅಮ್ನೋನನು ತನ್ನ ತಂಗಿ ತಾಮಾರಳನ್ನು ಕೆಡಿಸಿದ ದಿನದಿಂದಲೇ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಇದನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದ್ದನು. ಅರಸನ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲರೂ ಸತ್ತರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ನನ್ನ ಒಡೆಯನಾದ ಅರಸನು ಇದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳದಿರಲಿ. ಅಮ್ನೋನನೊಬ್ಬನೇ ಸತ್ತಿದ್ದಾನೆ,” ಎಂದನು.

ಈ ನಡುವೆ ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದನು. ಕಾವಲಿದ್ದ ಯೌವನಸ್ಥನು ಕಣ್ಣೆತ್ತಿ ನೋಡಲಾಗಿ, ತನ್ನ ಹಿಂದಿದ್ದ ಗುಡ್ಡದ ಬದಿಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಜನರು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಯೋನಾದಾಬನು ಅರಸನಿಗೆ, “ಇಗೋ, ಅರಸನ ಮಕ್ಕಳು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ನಿನ್ನ ಸೇವಕನು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಆಯಿತು,” ಎಂದನು. ಅವನು ಮಾತು ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅರಸನ ಮಕ್ಕಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಬಂದರು; ಅರಸನೂ ಅವನ ಸೇವಕರೆಲ್ಲರೂ ಸಹ ಬಹು ವ್ಯಥೆಯಿಂದ ಅತ್ತರು.

ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಓಡಿಹೋಗಿ ಗೆಷೂರಿನ ಅರಸನೂ ಅಮ್ಮೀಹೂದನ ಮಗನೂ ಆದ ತಲ್ಮೈಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ದಾವೀದನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗಾಗಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ದುಃಖಿಸಿದನು. ಅಬ್ಷಾಲೋಮನು ಓಡಿಹೋಗಿ ಗೆಷೂರಿಗೆ ಬಂದ ಬಳಿಕ, ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಮೂರು ವರ್ಷ ಇದ್ದನು. ಅರಸನಾದ ದಾವೀದನ ಮನಸ್ಸು ಅಬ್ಷಾಲೋಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಹಂಬಲಿಸಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ಅಮ್ನೋನನ ಮರಣದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸಂತೈಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನು.