دوم سموئیل 13

13 ¹پس از این، اَبشالوم پسر داوود خواهری زیبا داشت به نام تامار، و اَمنون پسر داوود او را دوست می‌داشت. ²اَمنون چنان به‌خاطر خواهرش تامار پریشان شد که خود را بیمار ساخت؛ زیرا تامار باکره بود و اَمنون راهی نمی‌دید که به او نزدیک شود. ³اَمنون دوستی داشت به نام یوناداب، پسر شِمعا برادر داوود؛ و یوناداب مردی بسیار زیرک بود. ⁴او از اَمنون پرسید: «ای پسر پادشاه، چرا روزبه‌روز چنین رنگ‌پریده و افسرده‌ای؟ آیا به من نمی‌گویی؟» اَمنون گفت: «من تامار، خواهرِ برادرم اَبشالوم را دوست می‌دارم.»

⁵یوناداب گفت: «بر بستر دراز بکش و خود را بیمار وانمود کن. چون پدرت به دیدنت آید، به او بگو: ‹تمنا دارم بگذاری خواهرم تامار بیاید و به من خوراک بدهد. بگذار خوراک را پیش چشمانم آماده کند تا از دست او بخورم.›»

⁶پس اَمنون دراز کشید و خود را به بیماری زد. چون پادشاه به دیدنش آمد، اَمنون گفت: «تمنا دارم خواهرم تامار بیاید و پیش چشمانم دو قرص نان بپزد تا از دست او بخورم.»

⁷داوود به تامار در کاخ پیغام فرستاد: «به خانهٔ برادرت اَمنون برو و برایش خوراکی آماده کن.» ⁸تامار به خانهٔ برادرش اَمنون رفت، جایی که او دراز کشیده بود. خمیر برداشت، آن را ورز داد، در برابر او قرص‌ها را شکل داد و آنها را پخت. ⁹سپس تابه را برداشت و پیش او گذاشت، اما او از خوردن سر باز زد. اَمنون گفت: «همه را از نزد من بیرون کنید.» پس همه از نزدش بیرون رفتند. ¹⁰آنگاه اَمنون به تامار گفت: «خوراک را به اتاق خواب بیاور تا از دست تو بخورم.» تامار قرص‌هایی را که پخته بود برداشت و نزد برادرش اَمنون به اتاق خواب برد. ¹¹اما چون آنها را پیش برد تا او بخورد، اَمنون او را گرفت و گفت: «بیا با من هم‌بستر شو، ای خواهرم.»

¹²او گفت: «نه، ای برادرم! مرا به زور وامدار. چنین کاری هرگز در اسرائیل کرده نمی‌شود. این کار ننگین را مکن. ¹³و من ننگ خود را به کجا ببرم؟ و تو نیز همچون یکی از نابخردانِ خوارِ اسرائیل خواهی شد. تمنا می‌کنم با پادشاه سخن بگو؛ او مرا از تو دریغ نخواهد داشت.»

¹⁴اما او نخواست به سخنش گوش دهد، و چون از او نیرومندتر بود، به زور با او هم‌بستر شد و او را بی‌عصمت کرد. ¹⁵آنگاه اَمنون با نفرتی سخت از او بیزار شد؛ بیزاری‌ای بزرگ‌تر از عشقی که پیش‌تر به او داشت. اَمنون به او گفت: «برخیز و برو بیرون!»

¹⁶او گفت: «نه، بیرون‌راندن من ستمی است بدتر از آنچه پیش‌تر با من کردی.» اما او نخواست به سخنش گوش دهد.

¹⁷پس خادم خویش را که خدمتکارش بود صدا زد و گفت: «این زن را از اینجا بیرون کن و در را از پشت سرش ببند.»

¹⁸تامار جامه‌ای بلند و نگارین بر تن داشت، جامه‌ای که در آن روزگار دختران باکرهٔ پادشاه می‌پوشیدند. پس خادمش او را بیرون کرد و در را از پشت سرش بست. ¹⁹تامار خاکستر بر سر خود ریخت و جامهٔ بلند و منقّشی را که بر تن داشت درید. دست خود را بر سر نهاد و در حالی که به‌بلندی می‌گریست، رفت. ²⁰برادرش اَبشالوم به او گفت: «آیا برادرت اَمنون با تو بوده است؟ اکنون خاموش باش، ای خواهرم؛ او برادر توست. این را به دل مگیر.» پس تامار در خانهٔ برادرش اَبشالوم چون زنی دل‌شکسته و تنها به سر برد.

²¹چون داوودِ پادشاه از تمامی این ماجرا آگاه شد، بسیار خشمگین گشت. ²²اَبشالوم با اَمنون هیچ نگفت، نه نیک و نه بد؛ زیرا اَبشالوم به‌سبب بی‌حرمتی به خواهرش تامار از او متنفر بود.

انتقام اَبشالوم برای خواهرش تامار

²³دو سال تمام پس از آن، اَبشالوم را در بَعل‌حاصور نزدیک اِفرایِم پشم‌چینان بودند، و او همهٔ پسران پادشاه را دعوت کرد. ²⁴اَبشالوم نزد پادشاه رفت و گفت: «اینک بندهٔ تو پشم‌چینان دارد. آیا پادشاه و خادمانش با من همراه می‌شوند؟»

²⁵پادشاه به اَبشالوم گفت: «نه، ای پسرم، نباید همهٔ ما بیاییم، مبادا بر تو بار سنگین شویم.» و هرچند اَبشالوم اصرار ورزید، پادشاه نخواست برود، اما او را برکت داد.

²⁶آنگاه اَبشالوم گفت: «اگر نمی‌آیی، تمنا دارم بگذاری برادرم اَمنون با ما بیاید.» پادشاه از او پرسید: «چرا او با تو بیاید؟»

²⁷اما اَبشالوم بر او اصرار ورزید، پس پادشاه گذاشت اَمنون و همهٔ پسرانش با او بروند. ²⁸اَبشالوم به خادمانش دستور داد: «به‌دقت بنگرید. چون شراب اَمنون را سرخوش کرد و من گفتم: ‹اَمنون را بزنید›، او را بکشید. مترسید. مگر خودم به شما فرمان نداده‌ام؟ نیرومند و دلیر باشید.»

²⁹خادمان اَبشالوم چنان‌که او فرمان داده بود با اَمنون کردند. آنگاه همهٔ پسران پادشاه برخاستند، هر یک بر قاطر خود سوار شد و گریختند.

³⁰در راه، به داوود خبر رسید: «اَبشالوم همهٔ پسران پادشاه را کشته است؛ حتی یکی هم باقی نمانده.»

³¹پادشاه برخاست، جامه‌های خود را درید و بر زمین دراز کشید؛ و همهٔ خادمانش با جامه‌های دریده در کنارش ایستادند. ³²اما یوناداب، پسر شِمعا برادر داوود، گفت: «سرورم گمان نکند که همهٔ جوانان، یعنی پسران پادشاه را کشته‌اند. تنها اَمنون مرده است. اَبشالوم این را از روزی که اَمنون به خواهرش تامار بی‌حرمتی کرد، در دل داشت. ³³پس سرورم پادشاه این را به دل نگیرد و گمان نکند که همهٔ پسران پادشاه مرده‌اند. تنها اَمنون مرده است.»

³⁴در این میان اَبشالوم گریخته بود. آن دیده‌بانِ جوان چشم برافراشت و نگریست، و اینک گروهی بسیار از راهِ کوهسار در پشت سر او فرود می‌آمدند. ³⁵یوناداب به پادشاه گفت: «بنگر، پسران پادشاه آمدند. درست همان‌گونه که بندهٔ تو گفته بود، چنین شد.» ³⁶چون سخنش به پایان رسید، اینک پسران پادشاه رسیدند و به‌بلندی گریستند؛ و پادشاه و همهٔ خادمانش نیز بسیار تلخ گریستند.

³⁷اما اَبشالوم گریخت و نزد تَلمای پسر عَمّیهود، پادشاه جِشور، رفت. و داوود روزبه‌روز برای پسر خود سوگواری می‌کرد. ³⁸و اَبشالوم پس از آنکه گریخته و به جِشور رفته بود، سه سال در آنجا ماند. ³⁹و دلِ داوودِ پادشاه مشتاق بود که نزد اَبشالوم برود، زیرا پس از مرگ اَمنون تسلی یافته بود.