2 Shohlar 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹Bundan keyin shunday boʻldi: Dovudning oʻgʻli Absalomning Tamar ismli goʻzal singlisi bor edi. Dovudning oʻgʻli Amnon unga oshiq boʻlib qoldi. ²Amnon singlisi Tamar tufayli shunchalik iztirob chekdiki, oxiri kasal boʻlib qoldi. Tamar bokira edi, Amnon esa unga yaqinlashishning hech yoʻlini topolmasdi. ³Amnonning Yonadab ismli bir doʻsti bor edi. U Dovudning akasi Shimoning oʻgʻli boʻlib, juda ayyor odam edi. ⁴U Amnondan soʻradi: “Ey shoh oʻgʻli, nega sen kundan–kunga shunday ozib–toʻzib boryapsan? Menga aytmaysanmi?” Amnon unga: “Men akam Absalomning singlisi Tamarni sevib qoldim”, — dedi.

⁵Yonadab unga: “Oʻringa yotib, kasalga solin, — dedi. — Otang seni koʻrgani kelganda, unga shunday degin: «Iltimos, singlim Tamar kelib, meni ovqatlantirsin. Men koʻrib turadigan joyda taom tayyorlasin, uning qoʻlidan ovqatlanay.»”

⁶Shunday qilib, Amnon yotib, oʻzini kasalga soldi. Shoh uni koʻrgani kelganda, Amnon unga: “Iltimos, singlim Tamar kelsin, men koʻrib turgan joyda ikkita non yopib bersin, uning qoʻlidan ovqatlanay”, — dedi.

⁷Dovud saroyga, Tamarga xabar yubordi: “Akang Amnonning uyiga borib, unga ovqat tayyorlab ber.” ⁸Tamar akasi Amnonning uyiga, u yotgan joyga bordi. U xamir olib, qordi, Amnonning koʻz oʻngida non yasab, yopdi. ⁹Soʻng tovani olib, uning oldiga tortdi, lekin Amnon ovqatlanishdan bosh tortdi. U: “Hamma mening oldimdan chiqib ketsin!” — dedi. Shunda hammasi uning oldidan chiqib ketdi. ¹⁰Amnon Tamarga: “Ovqatni yotoqxonaga olib kir, qoʻlingdan ovqatlanay”, — dedi. Tamar oʻzi yopgan nonlarni olib, yotoqxonaga, akasi Amnonning oldiga kirdi. ¹¹Tamar ovqatlansin deb nonlarni unga yaqin keltirganda, Amnon uni ushlab oldi–da: “Kel, men bilan yot, singlim”, — dedi.

¹²“Yoʻq, akajon! — dedi u. — Meni zoʻrlamang. Isroilda hech qachon bunday ish qilinmaydi. Bunday sharmandali ishni qilmang. ¹³Men–chi, nomusimni qayerga olib boraman? Sen esa Isroildagi pastkash ahmoqlardan biriga oʻxshab qolasan. Iltimos, shohga aytgin, u meni sendan ayamaydi.”

¹⁴Lekin Amnon uning gapiga quloq solishni istamadi. U Tamardan kuchliroq boʻlgani uchun, uni zoʻrlab, u bilan yotdi. ¹⁵Shundan soʻng Amnon unga shunday qattiq nafrat bilan nafratlandiki, bu nafrat avval unga boʻlgan sevgisidan ham kuchliroq edi. Amnon unga: “Tur, ket bu yerdan!” — dedi.

¹⁶Tamar unga: “Yoʻq, — dedi, — meni haydab yuborishing, menga qilgan ishingdan ham battar yomonlikdir.” Lekin Amnon uning gapiga quloq solishni istamadi.

¹⁷U xizmatkorini chaqirib: “Bu ayolni bu yerdan chiqarib yubor, orqasidan eshikni ham tambalab qoʻy”, — dedi.

¹⁸Tamar bezatilgan uzun koʻylak kiygan edi. Oʻsha paytda shohning turmushga chiqmagan qizlari shunday kiyim kiyib yurardi. Xizmatkor uni tashqariga chiqarib, orqasidan eshikni tambalab qoʻydi. ¹⁹Tamar boshiga kul sochib, egnidagi bezatilgan uzun koʻylagini yirtdi. U qoʻlini boshiga qoʻyib, baland ovozda yigʻlaganicha joʻnab ketdi. ²⁰Akasi Absalom unga: “Aking Amnon sen bilan birga boʻldimi? Endi jim boʻl, singlim, u sening akang–ku. Buni dilingga olma”, — dedi. Shunday qilib, Tamar akasi Absalomning uyida gʻamgin, tashlandiq bir ayol boʻlib yashab qoldi.

²¹Dovud shoh bularning hammasini eshitganda, nihoyatda gʻazablandi. ²²Absalom esa Amnonga na yaxshi, na yomon — hech narsa demadi. Chunki u singlisi Tamarni zoʻrlagani uchun Amnondan nafratlanardi.

Absalom singlisi Tamar uchun qasos oladi

²³Oradan toʻppa–toʻliq ikki yil oʻtgach, Absalomning Efrayim yaqinidagi Baal–Xazorda qoʻy qirquvchilari ishlardi. Absalom shohning hamma oʻgʻillarini taklif qildi. ²⁴Absalom shohning oldiga borib: “Mana, qulingning qoʻy qirquvchilari bor. Shoh oʻz a'yonlari bilan men bilan birga borsa?” — dedi.

²⁵Shoh Absalomga: “Yoʻq, oʻgʻlim, — dedi, — hammamiz bormaylik, yoʻqsa senga ogʻirlik qilamiz.” Absalom uni qistagan boʻlsa–da, shoh bormadi, lekin unga oq yoʻl tiladi.

²⁶Absalom: “Agar bormasang, iltimos, akam Amnon biz bilan borsin”, — dedi. Shoh undan: “Nega u sen bilan borishi kerak?” — deb soʻradi.

²⁷Lekin Absalom uni qistayverdi, shuning uchun shoh Amnonni va oʻzining barcha oʻgʻillarini u bilan birga yubordi. ²⁸Absalom xizmatkorlariga buyruq berib: “Diqqat bilan qarab turinglar. Amnon maydan kayfi chogʻ boʻlganda, men sizlarga: «Amnonni uringlar!» — deganimda, uni oʻldiringlar. Qoʻrqmanglar. Buni men oʻzim sizlarga buyurdim–ku. Dadil va jasur boʻlinglar”, — dedi.

²⁹Absalomning xizmatkorlari Amnonga Absalom buyurgandek qilishdi. Shunda shohning barcha oʻgʻillari oʻrnidan turib, har biri xachiriga minib, qochib ketdi.

³⁰Ular yoʻlda ekan, Dovudga xabar keldi: “Absalom shohning hamma oʻgʻillarini oʻldiribdi, birortasi ham qolmabdi.”

³¹Shunda shoh oʻrnidan turib, kiyimlarini yirtdi va yerga yiqildi. Yonidagi barcha xizmatkorlari ham kiyimlarini yirtgancha turishardi. ³²Lekin Dovudning akasi Shimoning oʻgʻli Yonadab shunday dedi: “Hazratim, ular shohning hamma oʻgʻillarini, barcha yigitlarni oʻldirdi deb oʻylamasin. Faqat Amnon oʻlgan. Amnon singlisi Tamarni zoʻrlagan kundan beri Absalom shunday qilishni dilida tutgan edi. ³³Hazratim shoh shohning hamma oʻgʻillari oʻldi deb, buni dilingizga olmang. Faqat Amnon oʻlgan.”

³⁴Shu orada Absalom qochib ketdi. Qoʻriqchi yigit koʻzini koʻtarib qaraganda, oʻz orqasida, togʻ yonbagʻridagi yoʻldan koʻp odam kelayotganini koʻrdi. ³⁵Yonadab shohga: “Qarang, shohning oʻgʻillari keldi. Qulingiz aytgandek boʻldi”, — dedi. ³⁶U gapini endi tugatishi bilan, shohning oʻgʻillari baland ovozda yigʻlagancha yetib kelishdi. Shoh va uning barcha xizmatkorlari ham achchiq–achchiq yigʻlashdi.

³⁷Absalom qochib, Geshur shohi Ammihudning oʻgʻli Talmayning oldiga bordi. Dovud esa oʻgʻli uchun kunlar davomida motam tutdi. ³⁸Absalom qochib, Geshurga borganidan keyin, u yerda uch yil qoldi. ³⁹Dovud shoh esa Amnonning oʻlimidan keyin tasalli topgani uchun, uning qalbi Absalomning oldiga borishga intizor edi.