Β΄ Σαμουήλ 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹Ύστερα από αυτά, ο Αβεσσαλώμ, ο γιος του Δαβίδ, είχε μια όμορφη αδελφή που την έλεγαν Θάμαρ, και την αγάπησε ο Αμνών, ο γιος του Δαβίδ. ²Ο Αμνών τόσο πολύ βασανιζόταν για την αδελφή του την Θάμαρ, ώστε αρρώστησε· εκείνη ήταν παρθένα, κι εκείνος δεν έβρισκε τρόπο να την πλησιάσει. ³Ο Αμνών είχε έναν φίλο που τον έλεγαν Ιωναδάβ, γιο του Σαμαά, του αδελφού του Δαβίδ· κι ο Ιωναδάβ ήταν πολύ πανούργος. ⁴Τον ρώτησε τον Αμνών: «Γιατί είσαι τόσο αδυνατισμένος μέρα με τη μέρα, γιε του βασιλιά; Δε θα μου το πεις;» Ο Αμνών είπε: «Αγαπώ την Θάμαρ, την αδελφή του αδελφού μου του Αβεσσαλώμ».

⁵«Ξάπλωσε στο κρεβάτι και κάνε τον άρρωστο», είπε ο Ιωναδάβ. «Όταν έρθει ο πατέρας σου να σε δει, πες του: “Ας έρθει, σε παρακαλώ, η αδελφή μου η Θάμαρ να με ταΐσει. Ας ετοιμάσει το φαγητό εκεί που μπορώ να τη βλέπω, για να φάω από το χέρι της”».

⁶Ξάπλωσε ο Αμνών κι έκανε τον άρρωστο. Όταν ήρθε ο βασιλιάς να τον δει, ο Αμνών είπε: «Ας έρθει η αδελφή μου η Θάμαρ να μου φτιάξει δυο πίτες εδώ που τη βλέπω, για να φάω από το χέρι της».

⁷Ο Δαβίδ έστειλε μήνυμα στην Θάμαρ στο παλάτι: «Πήγαινε στο σπίτι του αδελφού σου του Αμνών και φτιάξε του φαγητό». ⁸Η Θάμαρ πήγε στο σπίτι του αδελφού της του Αμνών, εκεί που ήταν ξαπλωμένος. Πήρε ζυμάρι, το ζύμωσε, έπλασε πίτες μπροστά του και τις έψησε. ⁹Πήρε το ταψί και τον σέρβιρε, εκείνος όμως αρνήθηκε να φάει. «Βγάλτε έξω όλους», είπε ο Αμνών. Κι έτσι όλοι βγήκαν από κοντά του. ¹⁰Ο Αμνών είπε στην Θάμαρ: «Φέρε το φαγητό στην κρεβατοκάμαρα, για να φάω από το χέρι σου». Η Θάμαρ πήρε τις πίτες που είχε φτιάξει και τις έφερε στον αδελφό της τον Αμνών στην κρεβατοκάμαρα. ¹¹Καθώς του τις έφερε κοντά για να φάει, εκείνος την άρπαξε: «Έλα, πλάγιασε μαζί μου, αδελφή μου».

¹²«Όχι, αδελφέ μου!» του είπε. «Μη με βιάζεις. Τέτοιο πράγμα δε γίνεται ποτέ στο Ισραήλ. Μην κάνεις αυτή την ντροπή. ¹³Κι εγώ — πού θα πήγαινα να κρύψω τη ντροπή μου; Κι εσύ — θα γινόσουν σαν έναν από τους τιποτένιους ανόητους του Ισραήλ. Σε παρακαλώ, μίλησε στον βασιλιά· δε θα με αρνηθεί σ’ εσένα».

¹⁴Εκείνος όμως αρνήθηκε να την ακούσει· κι επειδή ήταν δυνατότερος απ’ αυτήν, τη βίασε και πλάγιασε μαζί της. ¹⁵Έπειτα ο Αμνών τη μίσησε με φοβερό μίσος — μεγαλύτερο από την αγάπη που είχε νιώσει γι’ αυτήν. «Σήκω και φύγε!» της είπε.

¹⁶«Όχι», του είπε, «το να με διώξεις είναι χειρότερο κακό από εκείνο που μου έκανες κιόλας». Εκείνος όμως αρνήθηκε να την ακούσει.

¹⁷Φώναξε τον υπηρέτη του και του είπε: «Βγάλε έξω αυτή τη γυναίκα και κλείσε την πόρτα πίσω της».

¹⁸Φορούσε ένα μακρύ στολισμένο φόρεμα, το ένδυμα που φορούσαν τότε οι ανύπαντρες κόρες του βασιλιά. Ο υπηρέτης της την έβγαλε έξω και έκλεισε την πόρτα πίσω της. ¹⁹Η Θάμαρ έβαλε στάχτη στο κεφάλι της κι έσκισε το μακρύ στολισμένο φόρεμα που φορούσε. Έβαλε το χέρι της στο κεφάλι της και έφυγε, κλαίγοντας δυνατά καθώς πήγαινε. ²⁰Ο αδελφός της ο Αβεσσαλώμ της είπε: «Μήπως ήταν μαζί σου ο Αμνών, ο αδελφός σου; Μείνε ήσυχη τώρα, αδελφή μου· είναι ο αδελφός σου. Μην το παίρνεις κατάκαρδα». Κι έτσι η Θάμαρ έμεινε σαν έρημη γυναίκα στο σπίτι του αδελφού της του Αβεσσαλώμ.

²¹Όταν ο βασιλιάς Δαβίδ άκουσε όλα αυτά, οργίστηκε φοβερά. ²²Ο Αβεσσαλώμ δεν είπε τίποτε στον Αμνών, ούτε καλό ούτε κακό, γιατί τον μισούσε που είχε ατιμάσει την αδελφή του την Θάμαρ.

Ο Αβεσσαλώμ εκδικείται για την αδελφή του την Θάμαρ

²³Δυο ολόκληρα χρόνια αργότερα, ο Αβεσσαλώμ είχε κουρευτές των προβάτων στη Βάαλ-ασώρ, κοντά στον Εφραΐμ, και κάλεσε όλους τους γιους του βασιλιά. ²⁴Ο Αβεσσαλώμ πήγε στον βασιλιά: «Ο δούλος σου έχει κουρευτές. Θα έρθει μαζί μου ο βασιλιάς κι οι δούλοι του;»

²⁵«Όχι, γιε μου», είπε ο βασιλιάς στον Αβεσσαλώμ, «δεν πρέπει να πάμε όλοι, για να μη σε επιβαρύνουμε». Κι αν και ο Αβεσσαλώμ τον παρακαλούσε, εκείνος δεν ήθελε να πάει, αλλά τον ευλόγησε.

²⁶Ο Αβεσσαλώμ είπε: «Αν όχι, άφησε, σε παρακαλώ, να έρθει μαζί μας ο αδελφός μου ο Αμνών». «Γιατί να πάει μαζί σου;» ρώτησε ο βασιλιάς.

²⁷Ο Αβεσσαλώμ όμως τον πίεσε, κι έτσι άφησε να πάνε μαζί του ο Αμνών κι όλοι οι γιοι του βασιλιά. ²⁸Ο Αβεσσαλώμ διέταξε τους δούλους του: «Προσέξτε καλά. Όταν το κρασί κάνει τον Αμνών κεφάτο κι εγώ πω: “Χτυπήστε τον Αμνών”, σκοτώστε τον. Μη φοβάστε. Δεν σας το πρόσταξα εγώ ο ίδιος; Να είστε δυνατοί και θαρραλέοι».

²⁹Οι δούλοι του Αβεσσαλώμ έκαναν στον Αμνών όπως τους είχε διατάξει ο Αβεσσαλώμ. Τότε σηκώθηκαν όλοι οι γιοι του βασιλιά, καβάλησε ο καθένας το μουλάρι του κι έφυγαν.

³⁰Στον δρόμο, ο Δαβίδ άκουσε: «Ο Αβεσσαλώμ σκότωσε όλους τους γιους του βασιλιά· δεν έμεινε ούτε ένας».

³¹Ο βασιλιάς σηκώθηκε, έσκισε τα ρούχα του και ξάπλωσε στο χώμα· κι όλοι οι δούλοι του στέκονταν δίπλα με σκισμένα ρούχα. ³²Ο Ιωναδάβ όμως, ο γιος του Σαμαά, του αδελφού του Δαβίδ, είπε: «Ας μη νομίζει ο κύριός μου πως σκότωσαν όλους τους νέους, τους γιους του βασιλιά. Μόνο ο Αμνών είναι νεκρός. Αυτό το είχε αποφασίσει ο Αβεσσαλώμ από την ημέρα που ο Αμνών ατίμασε την αδελφή του την Θάμαρ. ³³Ας μην το πάρει κατάκαρδα ο κύριός μου ο βασιλιάς, νομίζοντας πως όλοι οι γιοι του βασιλιά είναι νεκροί. Μόνο ο Αμνών είναι νεκρός».

³⁴Στο μεταξύ ο Αβεσσαλώμ είχε φύγει. Ο νεαρός φρουρός σήκωσε τα μάτια του και είδε πολύ κόσμο να κατεβαίνει στον δρόμο, στην πλαγιά του λόφου πίσω του. ³⁵Ο Ιωναδάβ είπε στον βασιλιά: «Κοίτα, ήρθαν οι γιοι του βασιλιά. Έγινε ακριβώς όπως είπε ο δούλος σου». ³⁶Μόλις τελείωσε τα λόγια του, έφτασαν οι γιοι του βασιλιά κλαίγοντας δυνατά· κι ο βασιλιάς κι όλοι οι δούλοι του έκλαψαν κι εκείνοι πολύ πικρά.

³⁷Ο Αβεσσαλώμ έφυγε και πήγε στον Θαλμαΐ, τον γιο του Αμιούδ, τον βασιλιά της Γεσσούρ. Κι ο Δαβίδ πενθούσε για τον γιο του μέρα με τη μέρα. ³⁸Αφού ο Αβεσσαλώμ έφυγε και πήγε στη Γεσσούρ, έμεινε εκεί τρία χρόνια. ³⁹Κι η καρδιά του βασιλιά Δαβίδ λαχταρούσε να πάει στον Αβεσσαλώμ, γιατί είχε παρηγορηθεί για τον θάνατο του Αμνών.