2.سموئيل 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹ان کان پوءِ دائود جي پٽ ابي سلوم جي هڪ سهڻي ڀيڻ هئي، جنهن جو نالو تمر هو، ۽ دائود جي پٽ امنون کي هن سان پيار ٿي ويو. ²امنون پنهنجي ڀيڻ تمر جي ڪري ايترو پريشان هو جو بيمار ٿي پيو؛ هوءَ ڪنواري هئي، ۽ کيس هن تائين پهچڻ جو ڪو رستو نظر نہ آيو. ³امنون جو هڪ دوست هو، جنهن جو نالو يوناداب هو، جيڪو دائود جي ڀاءُ شمعا جو پٽ هو؛ يوناداب ڏاڍو چالاڪ ماڻهو هو. ⁴هن امنون کان پڇيو تہ ”اي بادشاهه جا پٽ، تون صبح صبح ڇو ايترو سڪل نظر اچين ٿو؟ مون کي ڪين ٻڌائيندين؟“ امنون وراڻيو تہ ”مون کي پنهنجي ڀاءُ ابي سلوم جي ڀيڻ تمر سان پيار آهي.“

⁵يوناداب چيس تہ ”پنهنجي بستري تي ليٽي پؤ ۽ بيمار ٿيڻ جو ڍنگ ڪر. جڏهن تنهنجو پيءُ تو کي ڏسڻ ايندو، تڏهن کيس چئجانءِ تہ ’مهرباني ڪري منهنجي ڀيڻ تمر کي اچڻ ڏيو تہ مون کي کاڌو کارائي. هوءَ کاڌو منهنجي اکين اڳيان ٺاهي، تہ جيئن آءٌ هن جي هٿان کائي سگھان.‘“

⁶امنون ليٽي پيو ۽ بيماريءَ جو ڍنگ ڪيائين. جڏهن بادشاهه کيس ڏسڻ آيو، تڏهن امنون چيو تہ ”منهنجي ڀيڻ تمر کي اچڻ ڏيو تہ منهنجي اکين اڳيان ٻہ مانيون ٺاهي، تہ جيئن آءٌ هن جي هٿان کائي سگھان.“

⁷دائود محل ۾ تمر ڏانهن پيغام موڪليو تہ ”پنهنجي ڀاءُ امنون جي گھر وڃ ۽ هن لاءِ کاڌو ٺاهي ڏي.“ ⁸تمر پنهنجي ڀاءُ امنون جي گھر وئي، جتي هو ليٽيل هو. اٽو کڻي، ڳوهي، سندس اڳيان مانيون ٺاهي، انهن کي پچايائين. ⁹ٿانءُ کڻي کيس پيش ڪيائين، پر هن کائڻ کان انڪار ڪيو. امنون چيو تہ ”سڀني کي ٻاهر موڪلي ڏيو.“ تنهنڪري سڀ ماڻهو کيس ڇڏي ٻاهر هليا ويا. ¹⁰امنون تمر کي چيو تہ ”کاڌو ننڊ واري ڪمري ۾ کڻي اچ، تہ جيئن آءٌ تنهنجي هٿان کائي سگھان.“ تمر پنهنجون ٺاهيل مانيون کڻي ننڊ واري ڪمري ۾ پنهنجي ڀاءُ امنون وٽ آنديون. ¹¹جڏهن هوءَ کائڻ لاءِ مانيون ويجھو آنديون، تڏهن هن کيس پڪڙي چيو تہ ”اچ، مون سان گڏ سمهه، منهنجي ڀيڻ.“

¹²هن چيو تہ ”نہ، اي منهنجا ڀاءُ! مون سان زور نہ ڪر. اسرائيل ۾ اهڙو ڪم ڪڏهن بہ نہ ڪيو ويندو آهي. هي شرمناڪ ڪم نہ ڪر. ¹³پوءِ آءٌ پنهنجي شرمندگي کڻي ڪيڏانهن وڃان؟ تون بہ اسرائيل جي ذليل بيوقوفن مان هڪ ٿي پوندين. مهرباني ڪري بادشاهه سان ڳالهائي ڏس؛ هو مون کي تو کان نہ روڪيندو.“

¹⁴پر هن ٻڌڻ کان انڪار ڪيو؛ هو هن کان وڌيڪ زورآور هو، تنهنڪري زبردستي ڪري ساڻس سمهي پيو. ¹⁵پوءِ امنون کي هن سان ايتري سخت نفرت ٿي وئي جو اها نفرت ان پيار کان وڌيڪ هئي جيڪو کيس هن سان هو. چيائينس تہ ”اُٿ ۽ نڪري وڃ!“

¹⁶هن چيو تہ ”نہ، مون کي ڪڍي ڇڏڻ ان ظلم کان بہ وڏو ظلم آهي جيڪو تو اڳ ئي مون سان ڪيو آهي.“ پر هن ٻڌڻ کان انڪار ڪيو.

¹⁷هن پنهنجي نوڪر کي سڏي چيو تہ ”هن عورت کي مون وٽان ٻاهر ڪڍي ڇڏ، ۽ پٺيان در تي ڪڙو چاڙهي ڇڏ.“

¹⁸تمر تي ڊگھو، سينگاريل چولو هو، جيڪو انهيءَ زماني ۾ بادشاهه جي ڪنوارين ڌيئرن جو لباس هوندو هو. سندس نوڪر کيس ٻاهر ڪڍي، پٺيان در تي ڪڙو چاڙهي ڇڏيو. ¹⁹تمر پنهنجي مٿي تي خاڪ وڌي ۽ پاتل ڊگھو سينگاريل چولو ڦاڙيائين. پنهنجو هٿ مٿي تي رکي، رڙيون ڪندي هلي وئي. ²⁰سندس ڀاءُ ابي سلوم چيس تہ ”ڇا تنهنجو ڀاءُ امنون تو وٽ رهيو آهي؟ منهنجي ڀيڻ، هاڻي چپ ڪر؛ هو تنهنجو ڀاءُ آهي. هن ڳالهه کي دل تي نہ کڻ.“ تنهنڪري تمر پنهنجي ڀاءُ ابي سلوم جي گھر ۾ اجڙيل عورت ٿي رهي.

²¹جڏهن بادشاهه دائود اهي سڀ ڳالهيون ٻڌيون، تڏهن ڏاڍو ڪاوڙجي پيو. ²²ابي سلوم امنون سان نہ چڱي نہ بڇڙي ڪابہ ڳالهه ڪئي، ڇاڪاڻ تہ هو پنهنجي ڀيڻ تمر جي بي حرمتي ڪرڻ سبب هن کان نفرت ڪندو هو.

ابي سلوم پنهنجي ڀيڻ تمر جو بدلو وٺي ٿو

²³ٻن پورن سالن کان پوءِ ابي سلوم جا رڍن جي اون ڪتريندڙ افرائيم جي ويجھو بعل حصور ۾ هئا، ۽ هن بادشاهه جي سڀني پٽن کي دعوت ڏني. ²⁴ابي سلوم بادشاهه وٽ وڃي چيو تہ ”تنهنجي ٻانهي وٽ اون ڪتريندڙ آهن. ڇا بادشاهه ۽ سندس نوڪر مون سان گڏ ايندا؟“

²⁵بادشاهه ابي سلوم کي چيو تہ ”نہ، منهنجا پٽ، اسان سڀني کي وڃڻ نہ گھرجي، نہ تہ اسين تو تي بار ٿينداسين.“ جيتوڻيڪ ابي سلوم کيس زور ڀريو، تڏهن بہ هو وڃڻ لاءِ راضي نہ ٿيو پر کيس برڪت ڏنائين.

²⁶ابي سلوم چيو تہ ”جيڪڏهن ائين نہ، تہ مهرباني ڪري منهنجي ڀاءُ امنون کي اسان سان گڏ اچڻ ڏيو.“ بادشاهه پڇيو تہ ”هو تو سان ڇو وڃي؟“

²⁷پر ابي سلوم کيس ڏاڍو زور ڀريو، تنهنڪري هن امنون ۽ بادشاهه جي سڀني پٽن کي ساڻس گڏ وڃڻ ڏنو. ²⁸ابي سلوم پنهنجن نوڪرن کي حڪم ڏنو تہ ”غور سان نظر رکجو. جڏهن شراب سبب امنون خوش ٿئي ۽ آءٌ چوان تہ ’امنون کي ماريو‘ تڏهن کيس قتل ڪري ڇڏجو. ڊڄجو نہ. ڇا مون پاڻ اوهان کي حڪم نہ ڏنو آهي؟ مضبوط ۽ همتوارا ٿيو.“

²⁹ابي سلوم جي نوڪرن امنون سان اهو ئي ڪيو جيڪو ابي سلوم حڪم ڏنو هو. پوءِ بادشاهه جا سڀ پٽ اُٿيا، هر هڪ پنهنجي خچر تي چڙهي ڀڄي ويو.

³⁰رستي ۾ ئي دائود کي خبر پيئي تہ ”ابي سلوم بادشاهه جي سڀني پٽن کي ماري ڇڏيو آهي؛ هڪڙو بہ بچيل ناهي.“

³¹بادشاهه اُٿي، پنهنجا ڪپڙا ڦاڙي، زمين تي ليٽي پيو؛ سندس سڀ نوڪر ڪپڙا ڦاڙي ڀرسان بيٺا هئا. ³²پر دائود جي ڀاءُ شمعا جي پٽ يوناداب چيو تہ ”منهنجو مالڪ ائين نہ سمجھي تہ سڀني نوجوانن، بادشاهه جي پٽن، کي ماريو ويو آهي. رڳو امنون مئو آهي. جنهن ڏينهن امنون سندس ڀيڻ تمر جي بي حرمتي ڪئي، انهيءَ ڏينهن کان ئي ابي سلوم جو اهو ارادو هو. ³³منهنجو مالڪ بادشاهه انهيءَ ڳالهه کي دل تي نہ کڻي، ۽ نہ ئي اهو سمجھي تہ بادشاهه جا سڀ پٽ مري ويا آهن. رڳو امنون مئو آهي.“

³⁴ابي سلوم تہ ڀڄي ويو هو. ڏسندڙ جوان نوڪر مٿي نهاريو تہ ڏٺائين تہ سندس پٺيان جبل جي ڍلان تي رستي تان گھڻا ماڻهو لهندا اچي رهيا هئا. ³⁵يوناداب بادشاهه کي چيو تہ ”ڏسو، بادشاهه جا پٽ اچي ويا آهن. جيئن تنهنجي ٻانهي چيو هو، بلڪل ائين ئي ٿيو آهي.“ ³⁶جيئن ئي هن ڳالهائڻ پورو ڪيو، تيئن ئي بادشاهه جا پٽ ڏاڍو روئندا اچي پهتا؛ بادشاهه ۽ سندس سڀني نوڪرن بہ ڏاڍو ڏک مان روئڻ شروع ڪيو.

³⁷ابي سلوم ڀڄي، عميهود جي پٽ تلمي وٽ، جيڪو جسور جو بادشاهه هو، هليو ويو. دائود پنهنجي پٽ لاءِ ڏينهون ڏينهن ماتم ڪندو رهيو. ³⁸ابي سلوم ڀڄي جسور هليو ويو هو، ۽ اتي ٽي سال رهيو. ³⁹بادشاهه دائود جي دل ابي سلوم ڏانهن وڃڻ لاءِ سڪي رهي هئي، ڇاڪاڻ تہ امنون جي موت کان پوءِ کيس تسلي ملي چڪي هئي.