2.سموئيل 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹اسان جي پيءُ ناتن کي دائود ڏانهن موڪليو. هن اچي چيس تہ ”هڪ شهر ۾ ٻه ماڻهو رهندا هئا، هڪ امير ۽ ٻيو غريب. ²امير ماڻهوءَ وٽ رڍن ۽ ڍورن جا ڏاڍا گھڻا ڌڻ هئا، ³پر غريب ماڻهوءَ وٽ رڳو رڍ جي هڪڙي ننڍڙي ٻچي هئي، جيڪا هن خريد ڪئي هئي. هن ان کي پاليو، ۽ اها هن ۽ سندس ٻارن سان گڏ وڏي ٿي. اها سندس ٿاليءَ مان کائيندي هئي، سندس پيالي مان پيئندي هئي، سندس هنج ۾ سمهندي هئي؛ اها هن لاءِ ڌيءُ جهڙي هئي. ⁴هڪ مسافر امير ماڻهوءَ وٽ آيو، پر هن آيل مهمان کي کارائڻ لاءِ پنهنجي رڍن يا ڍورن مان ڪجھہ کڻڻ نہ چاهيو. سو هن غريب ماڻهوءَ جي رڍ جي ٻچي کڻي، انهيءَ ماڻهوءَ لاءِ جيڪو وٽس آيو هو تيار ڪئي.“

⁵دائود کي انهيءَ ماڻهوءَ تي ڏاڍو ڪاوڙ آئي، ۽ ناتن کي چيائين تہ ”اسان جي جيئري پيءُ جو قسم، جنهن اهو ڪم ڪيو آهي سو مرڻ جي لائق آهي! ⁶هن کي ٻچي جو چئوڻو ڀرڻو پوندو، ڇاڪاڻ جو هن اهو ڪم ڪيو ۽ ڪو رحم نہ ڪيائين.“

⁷پوءِ ناتن دائود کي چيو تہ ”اهو ماڻهو تون آهين! اسان جو پيءُ، اسرائيل جو خدا، هيئن ٿو فرمائي تہ مون توکي اسرائيل تي بادشاهه ٿيڻ لاءِ مسح ڪيو، ۽ مون توکي شائول جي هٿان ڇڏايو.

⁸”مون تنهنجي مالڪ جو گھر ۽ سندس زالون تنهنجي هنج ۾ ڏنيون، ۽ اسرائيل ۽ يهودا جو گھراڻو بہ ڏنو. جيڪڏهن اهو بہ ٿورو هجي ها تہ مان توکي ان کان گھڻو وڌيڪ ڏيان ها. ⁹تو ڇو منهنجي ڪلام کي حقير ڄاتو ۽ منهنجي نظر ۾ بڇڙائي ڪئي؟ تو اوريا حتيءَ کي تلوار سان ماريو، سندس زال کي پنهنجي زال ڪري ورتو، ۽ کيس عمونين جي تلوار سان قتل ڪيو. ¹⁰تنهنڪري هاڻي تلوار ڪڏهن بہ تنهنجي گھر کان نہ هٽندي، ڇاڪاڻ جو تو مون کي حقير ڄاتو ۽ اوريا حتيءَ جي زال کي پنهنجي زال ڪري ورتو.

¹¹اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ مان تنهنجي پنهنجي گھر مان تو تي آفت آڻيندس. تنهنجي اکين اڳيان مان تنهنجيون زالون وٺي تنهنجي ويجھي ماڻهوءَ کي ڏيندس، ۽ هو ڏينهن جي روشنيءَ ۾ انهن سان گڏ سمهندو. ¹²تو اهو ڳجھ ۾ ڪيو، پر مان اهو ڪم سڀني اسرائيلين جي اڳيان، ڏينهن جي روشنيءَ ۾ ڪندس.“

¹³دائود ناتن کي چيو تہ ”مون اسان جي پيءُ جي خلاف گناهه ڪيو آهي.“ ناتن وراڻيس تہ ”اسان جي پيءُ تنهنجو گناهه بہ هٽائي ڇڏيو آهي؛ تون نہ مرندين.“

¹⁴پر ڇاڪاڻ جو تو هن ڪم سان اسان جي پيءُ جي وڏي بي عزتي ڪئي آهي، تنهنڪري تو لاءِ ڄاول پٽ مرندو. ¹⁵پوءِ ناتن پنهنجي گھر هليو ويو. اسان جي پيءُ ان ٻار کي، جنهن کي اوريا جي زال دائود لاءِ ڄڻيو هو، ڌڪ هنيو، ۽ هو سخت بيمار ٿي پيو. ¹⁶دائود ٻار لاءِ اسان جي پيءُ کي منٿ ڪئي. هن روزو رکيو، اندر وڃي راتيون زمين تي سمهي گذاريائين. ¹⁷سندس گھر جا وڏيرا سندس ڀرسان اچي بيٺا تہ کيس زمين تان اٿارين، پر هن نہ مڃيو ۽ انهن سان گڏ ماني نہ کاڌائين. ¹⁸ستين ڏينهن ٻار مري ويو. دائود جا نوڪر کيس اها ڳالهہ ٻڌائڻ کان ڊنا تہ ٻار مري ويو آهي، ڇاڪاڻ تہ هنن چيو تہ ”جڏهن ٻار جيئرو هو، تڏهن اسان هن سان ڳالهايو، پر هن اسان جي نہ ٻڌي. هاڻي اسين کيس ڪيئن ٿا چئي سگھون تہ ٻار مري ويو آهي؟ هو پنهنجو پاڻ کي نقصان پهچائي سگھي ٿو.“

¹⁹پر دائود پنهنجي نوڪرن کي هڪٻئي جي ڪنن ۾ ڳالهائيندي ڏٺو ۽ سمجھي ويو تہ ٻار مري ويو آهي. تنهنڪري هن پڇيو تہ ”ڇا ٻار مري ويو آهي؟“ هنن چيو تہ ”هو مري ويو آهي.“

²⁰دائود زمين تان اٿيو، نهائي، تيل مَلي، ڪپڙا مٽايائين. پوءِ اسان جي پيءُ جي گھر ۾ وڃي سجدو ڪيائين، ان کان پوءِ پنهنجي گھر آيو، ۽ سندس گھُرڻ تي هنن اڳيان ماني رکي، ۽ هن ماني کاڌي. ²¹سندس نوڪرن چيس تہ ”هي تو ڇا ڪيو آهي؟ جڏهن ٻار جيئرو هو، تڏهن تو روزو رکيو ۽ ماتم ڪيو؛ هاڻي جڏهن هو مري ويو آهي، تون اٿي ماني کائين ٿو.“

²²هن چيو تہ ”جڏهن ٻار جيئرو هو، تڏهن مون روزو رکيو ۽ ماتم ڪيو، ۽ سوچيم تہ ’ڪير ڄاڻي؟ ٿي سگھي ٿو اسان جو پيءُ مون تي مهربان ٿئي ۽ ٻار کي جيئرو رکي.‘ ²³پر هاڻي هو مري ويو آهي. مان ڇو روزو رکان؟ ڇا مان کيس وري موٽائي آڻي سگھان ٿو؟ مان هن ڏانهن ويندس، پر هو مون ڏانهن نہ موٽندو.“

²⁴پوءِ دائود پنهنجي زال بتسبع کي تسلي ڏني. هو وٽس ويو ۽ ساڻس گڏ سمهيو، ۽ هن پٽ ڄڻيو. دائود سندس نالو سليمان رکيو. اسان جي پيءُ کيس پيار ڪيو، ²⁵تنهنڪري ناتن نبيءَ جي هٿان پيغام موڪليائين، جنهن اسان جي پيءُ جي خاطر سندس نالو يديديا رکيو. ^a a v25 يديديا جو مطلب ”اسان جي پيءُ جو پيارو“ آهي — اهو نالو ان پيار جي گونج آهي جيڪو اسان جي پيءُ ان ٻار تي هاڻ ئي رکيو هو.

دائود ربا کي قبضي ۾ وٺي ٿو

²⁶ان دوران يوآب عمونين جي ربا سان وڙهيو ۽ شاهي شهر کي قبضي ۾ ورتائين. ²⁷يوآب دائود ڏانهن قاصد موڪلي چيو تہ ”مون ربا سان جنگ ڪئي آهي ۽ ان جي پاڻيءَ جي ذخيري تي قبضو ڪيو آهي. ²⁸هاڻي باقي لشڪر کي گڏ ڪر، شهر جو گھيرو ڪري ان کي وٺ. نہ تہ مان ان کي وٺندس ۽ اهو منهنجي نالي سان سڏبو.“

²⁹دائود سڄي لشڪر کي گڏ ڪري، ربا ڏانهن وڃي، ان تي حملو ڪري ان کي قبضي ۾ ورتو. ³⁰هن سندن بادشاهه جي مٿي تان تاج لاٿو—اٽڪل پنجهتر پائونڊ سون جو، جنهن ۾ قيمتي پٿر جڙيل هو—۽ اهو دائود جي مٿي تي رکيو ويو. هو شهر مان ڏاڍو گھڻو لُٽ جو مال کڻي ويو. ³¹هن اتان جي ماڻهن کي ٻاهر ڪڍي کين آرين، لوهي ڪوڏرن ۽ لوهي ڪهاڙن سان ڪم تي لڳايو، ۽ سرن جي ڀٽن تي مزدوري ڪرايائين. عمونين جي سڀني شهرن سان بہ هن ائين ئي ڪيو. پوءِ دائود ۽ سڄو لشڪر يروشلم موٽي آيا.