2 Samuel 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹Rama kita ngutus Natan marang Prabu Dawud. Natan banjur sowan ing ngarsane, lan matur: “Wonten tiyang kekalih ingkang manggen ing satunggaling kitha, ingkang satunggal sugih, satunggalipun mlarat. ²Tiyang ingkang sugih punika gadhah menda saha lembu kathah sanget, ³nanging tiyang ingkang mlarat punika namung gadhah cempe estri alit satunggal ingkang dipuntumbas. Cempe punika dipunopeni, lajeng ageng sesarengan kaliyan piyambakipun saha anak-anakipun. Cempe punika nedha saking ajangipun, ngombe saking tuwungipun, saha tilem ing pangkonipun; tumrap piyambakipun kados anak estri. ⁴Wonten tiyang mlampah ingkang dhateng ing panggenanipun tiyang ingkang sugih punika, nanging piyambakipun boten purun mendhet saking menda utawi lembunipun piyambak kangge nyaosi tamu ingkang rawuh. Pramila piyambakipun mendhet cempenipun tiyang ingkang mlarat wau, lajeng dipuncawisaken kangge tiyang ingkang dhateng dhateng piyambakipun punika.”

⁵Prabu Dawud banget dukane marang wong mau, nuli ngandika marang Natan: “Demi Rama kita kang gesang, wong kang nindakake prakara iki pantes diukum pati! ⁶Wong iku kudu ngganti cempe mau tikel kaping papat, amarga wis tumindak mangkono lan ora duwe welas babar pisan.”

⁷Natan banjur matur marang Prabu Dawud: “Tiyangipun punika inggih panjenengan! Makaten pangandikanipun Rama kita, Gusti Allahipun Israel: Aku wis njebadi kowe dadi raja ngerehake Israel, sarta Aku wis ngluwari kowe saka tangane Saul.

⁸“Aku wis maringake omahe bendaramu lan para bojone marang pangkonmu, sarta turune Israel lan Yehuda. Yen kabeh iku isih kurang, Aku mesthi bakal maringi kowe luwih akeh maneh. ⁹Yagene kowe ngremehake pangandikaKu, sarta nindakake piala ana ing ngarsaKu? Kowe wis numbak Uria wong Het nganggo pedhang, njupuk bojone dadi bojomu dhewe, lan mateni dheweke srana pedhange wong Amon. ¹⁰Mulane saiki pedhang ora bakal lunga saka omahmu ing salawase, amarga kowe wis ngremehake Aku lan njupuk bojone Uria wong Het dadi bojomu.

¹¹Makaten pangandikanipun Rama kita: Aku bakal nekakake bilai marang kowe saka omahmu dhewe. Ana ing ngarepmu Aku bakal njupuk para bojomu, banjur Dakparingake marang wong kang cedhak karo kowe, lan wong iku bakal turu karo wong-wong mau ing wayah awan padhang. ¹²Kowe nindakake prakara iki kanthi dhedhemitan, nanging Aku bakal nindakake prakara iki ana ing ngarepe wong Israel kabeh, ing wayah awan padhang.”

¹³Prabu Dawud banjur ngandika marang Natan: “Aku wis gawe dosa marang Rama kita.” Natan mangsuli: “Rama kita ugi sampun mbirat dosa panjenengan; panjenengan boten badhe seda.”

¹⁴Nanging amarga panjenengan sampun nganggep asor sanget dhateng Rama kita margi saking tumindak punika, putra ingkang kalairaken dhateng panjenengan badhe seda. ¹⁵Natan nuli mulih menyang omahe. Rama kita banjur ndhawahake lelara marang bocah kang dilairake dening bojone Uria kanggo Prabu Dawud, nganti bocah mau nandhang lara banget. ¹⁶Prabu Dawud banjur nyenyuwun marang Rama kita kanggo bocah mau. Panjenengane siyam, banjur lumebet, sarta nglampahi wengi kanthi gumlethak ana ing lemah. ¹⁷Para tuwa-tuwane ing kraton padha ngadeg ing sandhinge, arep ngadegake panjenengane saka lemah, nanging panjenengane ora kersa lan ora karsa dhahar bebarengan karo wong-wong mau. ¹⁸Ing dina kaping pitu bocah mau mati. Para abdine Prabu Dawud padha wedi ngaturi uninga yen bocahe wis mati, amarga padha ngucap: “Nalika bocahe isih urip, kita padha matur marang panjenengane, nanging ora dipiyarsakake. Kepriye anggon kita bakal matur yen bocahe wis mati? Mbok menawa panjenengane malah nindakake piala marang sarirane dhewe.”

¹⁹Nanging Prabu Dawud mirsa para abdine padha bisik-bisik, temah mangretos yen bocahe wis mati. Panjenengane banjur ndangu: “Apa bocahe wis mati?” Wangsulane: “Inggih, sampun pejah.”

²⁰Prabu Dawud banjur jumeneng saka lemah, adus, nganggo lenga wangi, sarta salin pangagemane. Panjenengane lajeng lumebet ing padalemane Rama kita lan sujud nyembah, banjur kondur menyang kratone, lan miturut dhawuhe wong-wong padha nyadhiyakake dhaharan ing ngarsane, nuli panjenengane dhahar. ²¹Para abdine padha matur: “Menapa ingkang panjenengan tindakaken punika? Nalika bocahipun taksih gesang, panjenengan siyam saha muwun; samangke sareng bocahipun sampun pejah, panjenengan jumeneng saha dhahar.”

²²Pangandikane: “Nalika bocahe isih urip, aku pasa lan nangis, awit aku mikir: ‘Sapa ngerti? Rama kita bisa paring sih-rahmat marang aku lan marengake bocah iku urip.’ ²³Nanging saiki bocahe wis mati. Yagene aku kudu pasa? Apa aku bisa nguripake dheweke maneh? Aku bakal nusul dheweke, nanging dheweke ora bakal bali marang aku.”

²⁴Prabu Dawud banjur nglipur Batsyeba, garwane. Panjenengane nemoni lan saresmi karo garwane mau, temah mbabar putra kakung. Putra mau diparingi asma Suleman. Rama kita ngasihi marang bocah iku, ²⁵sarta Panjenengane ngutus pangandika lumantar Nabi Natan, kang banjur maringi asma Yedidya marang bocah mau, awit saka karsane Rama kita. ^a a v25 Yedidya tegese “kekasihe Rama kita” — jeneng iku nggambarake katresnan kang lagi wae diparingake dening Rama kita marang bocah mau.

Prabu Dawud Ngrebut Rabah

²⁶Nalika samana Yoab merangi Rabah, kuthane wong Amon, sarta ngrebut kutha karajan. ²⁷Yoab banjur ngutus utusan marang Prabu Dawud, ature: “Kawula sampun merangi Rabah, saha sampun ngrebut sumber toyanipun. ²⁸Pramila sapunika panjenengan mugi ngempalaken sisaning wadyabala, lajeng ngepung kitha punika saha ngrebut. Menawi boten makaten, kawula ingkang badhe ngrebut, satemah kitha punika badhe dipunnamakaken miturut nama kawula.”

²⁹Prabu Dawud banjur nglumpukake wadyabala kabeh, nuli budhal menyang Rabah, nempuh kutha mau, sarta ngrebut. ³⁰Panjenengane mundhut makutha saka sirahe ratune wong-wong mau — bobote kira-kira telung puluh papat kilogram emas kang tinaretes ing sesotya kang aji — banjur dietrapake ing mustakane Prabu Dawud. Panjenengane uga ngusungi jarahan akeh banget saka kutha mau. ³¹Panjenengane uga ngetokake wong-wong kang ana ing kono, didadekake buruh nganggo graji, pacul wesi, lan kapak wesi, sarta dipekerjakake ing pawon bata. Mangkono uga kang katindakake marang sakabehe kutha-kuthane wong Amon. Prabu Dawud lan wadyabala kabeh banjur padha bali menyang Yerusalem.