2 Samûêl 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹Bavê me Natan şand ba Dawid. Ew hat û got: “Du mêr li bajarekî dijiyan, yek dewlemend, yek belengaz. ²Mêrê dewlemend gelek pez û dewar hebûn, ³lê mêrê belengaz tenê berxeke mî ya biçûk hebû, ya ku wî kirîbû. Wî ew mezin kir, û ew li cem wî û zarokên wî mezin bû. Ji firaqa wî dixwar, ji kasa wî vedixwar, di hembêza wî de radiza; ew ji wî re wek keçekê bû. ⁴Rêwiyek hat ba mêrê dewlemend, lê wî nexwest ji pez û dewarê xwe hilde, da ku mêvanê ku hatibû têr bike. Loma wî berxa mêrê belengaz hilda û ji bo mêrê ku hatibû ba wî, ew amade kir.”

⁵Dawid ji ber wî mêrî bi hêrseke mezin şewitî û ji Natan re got: “Bi saxiya Bavê me, mêrê ku ev kir, heqê wî ye ku bimire! ⁶Divê ew berxê çar qat bide, çimkî wî ev kir û qet rehm nekir.”

⁷Hingê Natan ji Dawid re got: “Ew mêr tu yî! Bavê me, Xwedayê Îsraêl, weha dibêje: Min tu li ser Îsraêl kirî padîşah, û min tu ji destê Şawil rizgar kirî.

⁸“Min mala axayê te û jinên wî dan hembêza te, û mala Îsraêl û Cihûda. Û heke ev hindik bûya, minê gelek zêdetir bidaya te. ⁹Çima te peyva min piçûk dît, û li ber çavên min xerabî kir? Te Ûriyayê Hîtî bi şûr lêxist, jina wî ji xwe re hilda, û te ew bi şûrê Amoniyan kuşt. ¹⁰Loma niha şûr tu caran ji mala te dûr nakeve, çimkî te ez piçûk dîtim û jina Ûriyayê Hîtî ji xwe re anî.

¹¹Bavê me weha dibêje: Ezê ji mala te bela bînim serê te. Li ber çavên te ezê jinên te bigirim, bidim mêrekî nêzîkî te, û ew ê di ber ronahiya rojê de bi wan re raze. ¹²Te ev bi dizî kir, lê ezê vî tiştî li ber tevahiya Îsraêl, di ber ronahiya rojê de bikim.”

¹³Dawid ji Natan re got: “Min li hember Bavê me guneh kir.” Natan bersiv da: “Bavê me jî gunehê te rakir; tu namirî.”

¹⁴Lê ji ber ku te bi vî karî Bavê me pir piçûk dît, kurê ku ji te re çêbûye wê bimire. ¹⁵Hingê Natan çû mala xwe. Û Bavê me li zaroka ku jina Ûriya ji Dawid re anîbû xist, û ew gelek nexweş ket. ¹⁶Dawid ji bo kurik li ber Bavê me lava kir. Wî rojî girt, çû hundir, û şevan li ser erdê razayî derbas kir. ¹⁷Rihspiyên mala wî li tenişta wî rawestan da ku wî ji erdê rakin, lê wî qebûl nekir û bi wan re nan nexwar. ¹⁸Di roja heftan de zarok mir. Xizmetkarên Dawid tirsiyan ku jê re bibêjin zarok miriye, çimkî wan got: “Gava zarok sax bû, me jê re got û wî guh neda. Em çawa bibêjin ku zarok miriye? Dibe ku ew xwe birîndar bike.”

¹⁹Lê Dawid dît ku xizmetkarên wî bi hev re pistepist dikin û fêm kir ku zarok miriye. Loma wî pirsî: “Zarok miriye?” Wan got: “Ew miriye.”

²⁰Dawid ji erdê rabû, xwe şûşt, rûn da xwe, û cilên xwe guhert. Ew çû mala Bavê me û perizî, paşê çû mala xwe, û li ser daxwaza wî, wan xwarin danî ber wî, û wî xwar. ²¹Xizmetkarên wî got: “Ev çi ye ku te kir? Gava zarok sax bû, te rojî girt û giriya; niha ku ew miriye, tu radibî û dixwî.”

²²Wî got: “Gava zarok sax bû, min rojî girt û giriya, min digot: ‘Kî dizane? Dibe ku Bavê me li min keremê bike û bihêle ku zarok sax bimîne.’ ²³Lê niha ew miriye. Çima ez rojî bigirim? Ma ez dikarim ew dîsa vegerînim? Ezê herim ba wî, lê ew nagere ba min.”

²⁴Hingê Dawid jina xwe Batşeba teselî kir. Ew çû ba wê û bi wê re raza, û wê kurek anî. Wî navê wî danî Silêman. Bavê me ji wî hez kir, ²⁵û wî bi destê Natanê pêxember peyam şand, yê ku navê wî danî Yedîdya, ji bo xatirê Bavê me. ^a a v25 Yedîdya tê wateya “hezkiriyê Bavê me” — ev nav dengvedana wê hezkirinê ye ya ku Bavê me nû li ser zarok danîbû.

Dawid Raba Digire

²⁶Di vê navberê de Yoav li dijî Raba ya Amoniyan şer kir û bajarê padîşah girt. ²⁷Yoav qasidan şand ba Dawid: “Min li Raba şer kir û ava wê girt. ²⁸Niha mayiya leşker kom bike, bajêr dorpêç bike, û wî bigire. Wekî din ezê wî bigirim, û wê bi navê min bê nav kirin.”

²⁹Dawid tevahiya leşker kom kir, çû ser Raba, êrîşî wê kir, û ew girt. ³⁰Wî tac ji serê padîşahê wan hilda — nêzîkî heftê û pênc lîbre zêr bi kevirekî biqîmet xemilandî — û ew çû ser serê Dawid. Wî ji bajêr talaneke mezin bir. ³¹Wî gelê wir derxist û ew bi mişar, kulungên hesinî, û bivirên hesinî xistin ser kar, û ew li firnên kerpîçan xistin ber xebatê. Wî bi hemû bajarên Amoniyan weha kir. Hingê Dawid û tevahiya leşker vegeriyan Orşelîmê.