2 Samuel 12

12 ¹Babamız, Natan'ı Davut'a gönderdi. Natan gelip şöyle dedi: «Bir kentte iki adam yaşıyordu; biri zengin, öbürü yoksuldu. ²Zengin adamın pek çok davarı ve sığırı vardı, ³ama yoksul adamın satın aldığı küçük bir dişi kuzudan başka bir şeyi yoktu. Adam onu besledi; kuzu, çocuklarıyla birlikte onun yanında büyüdü. Adamın tabağından yer, kâsesinden içer, koynunda yatardı; onun için bir kız gibiydi. ⁴Zengin adama bir yolcu geldi; ama gelen konuğu doyurmak için kendi davarından ya da sığırından bir tane almaya kıyamadı. Onun yerine yoksul adamın dişi kuzusunu alıp kendisine gelen adam için hazırladı.»

⁵Davut, bu adama çok öfkelendi. Natan'a, «Yaşayan Babamız'ın adıyla derim ki, bunu yapan adam ölümü hak etmiştir!» dedi. ⁶«Bunu yaptığı ve hiç acımadığı için, kuzunun karşılığını dört katıyla ödemeli.»

⁷Bunun üzerine Natan Davut'a şöyle dedi: «O adam sensin! İsrail'in Tanrısı Babamız şöyle diyor: Seni İsrail'e kral olarak meshettim ve seni Saul'un elinden kurtardım.

⁸«Efendinin evini sana verdim, karılarını da koynuna verdim; İsrail ve Yahuda halkını da sana verdim. Bunlar az gelseydi, sana daha nicesini verirdim. ⁹Öyleyse neden gözümde kötü olanı yaparak sözümü hor gördün? Hititli Uriya'yı kılıçla vurdun, karısını kendine karı olarak aldın ve onu Ammonlular'ın kılıcıyla öldürdün. ¹⁰Şimdi bundan böyle kılıç senin evinden hiç eksik olmayacak; çünkü beni hor gördün ve Hititli Uriya'nın karısını kendine karı olarak aldın.

¹¹Babamız şöyle diyor: İşte kendi evinden sana felaket getireceğim. Gözlerinin önünde karılarını alıp yakınlarından birine vereceğim; o da güpegündüz onlarla yatacak. ¹²Sen bunu gizlice yaptın, ama ben bunu bütün İsrail'in önünde, güpegündüz yapacağım.»

¹³Davut Natan'a, «Babamız'a karşı günah işledim» dedi. Natan, «Babamız da günahını bağışladı; ölmeyeceksin» diye karşılık verdi.

¹⁴«Ne var ki, bu davranışınla Babamız'ı derinden küçümsediğin için, senden doğacak oğul ölecek.» ¹⁵Sonra Natan evine gitti. Ve Babamız, Uriya'nın karısının Davut'a doğurduğu çocuğu vurdu; çocuk ağır hastalandı. ¹⁶Davut, çocuk için Babamız'a yalvardı. Oruç tuttu, içeri girip geceleri yerde yatarak geçirdi. ¹⁷ Evinin ileri gelenleri onu yerden kaldırmak için yanında durdular, ama o direndi ve onlarla yemek yemedi. ¹⁸Yedinci gün çocuk öldü. Davut'un görevlileri çocuğun öldüğünü ona söylemekten korktular; çünkü, «Çocuk yaşarken onunla konuştuk, ama bizi dinlemedi. Şimdi çocuğun öldüğünü ona nasıl söyleyebiliriz? Kendine bir zarar verebilir» diyorlardı.

¹⁹Ama Davut, görevlilerinin fısıldaştığını görünce çocuğun öldüğünü anladı. «Çocuk öldü mü?» diye sordu. «Öldü» dediler.

²⁰Davut yerden kalktı, yıkandı, yağ süründü ve giysilerini değiştirdi. Babamız'ın evine girip tapındı; sonra evine döndü, isteği üzerine önüne yemek koydular ve yedi. ²¹Görevlileri ona, «Nedir bu yaptığın? Çocuk yaşarken oruç tutup ağladın; ama çocuk ölünce kalkıp yemek yiyorsun» dediler.

²²Davut şöyle yanıtladı: «Çocuk yaşarken, ‹Kim bilir? Belki Babamız bana lütfeder de çocuk yaşar› diye düşünerek oruç tutup ağladım. ²³Ama şimdi çocuk öldü. Neden oruç tutayım? Onu geri getirebilir miyim? Ben ona gideceğim, ama o bana dönmeyecek.»

²⁴Sonra Davut, karısı Bat-Şeva'yı avuttu. Yanına girip onunla yattı; kadın bir oğul doğurdu. Davut adını Süleyman koydu. Babamız da onu sevdi ²⁵ve Peygamber Natan aracılığıyla haber gönderdi. Natan, Babamız'ın hatırı için çocuğa Yedidya adını verdi. ^a a v25 Yedidya, «Babamız'ın sevgilisi» anlamına gelir; bu ad, Babamız'ın çocuğun üzerine daha yeni koyduğu sevgiyi yankılar.

Davut Rabba'yı Ele Geçiriyor

²⁶Bu sırada Yoav, Ammonlular'ın kenti Rabba'ya karşı savaşıp kral kentini ele geçirdi. ²⁷Yoav, Davut'a ulaklar gönderip şöyle dedi: «Rabba'ya karşı savaştım ve su kaynağının bulunduğu kesimi ele geçirdim. ²⁸Şimdi ordunun geri kalanını topla, kenti kuşat ve ele geçir. Yoksa kenti ben ele geçiririm ve ona benim adım verilir.»

²⁹Bunun üzerine Davut bütün orduyu toplayıp Rabba'ya yürüdü, ona saldırıp kenti ele geçirdi. ³⁰Krallarının başından tacı aldı—yaklaşık otuz dört kilo ağırlığında altındandı ve değerli bir taşla bezenmişti—ve taç Davut'un başına kondu. Kentten çok miktarda ganimet götürdü. ³¹Oradaki halkı dışarı çıkarıp testerelerle, demir kazmalarla ve demir baltalarla çalıştırdı; onları tuğla ocaklarında çalışmaya koştu. Bütün Ammon kentlerine böyle yaptı. Sonra Davut ve bütün ordu Yeruşalim'e döndü.