Ota Natanni Dovudning oldiga yuboradi

Natan kambagʻalning erka qoʻzichogʻini oʻgʻirlagan boy haqida hikoya aytadi, Dovud esa “Oʻsha kishi — sensan” degan soʻzni eshitmasdan oldin oʻzini oʻzi hukm qiladi. Qilich uning xonadonidan hech qachon ketmaydi. U oʻlim toʻshagidagi bola uchun roʻza tutadi, soʻng turib sajda qiladi. Sulaymon tugʻiladi va Otamiz uni sevadi.

12-bob.

Otamiz Natanni Dovudning oldiga yubordi. U kelib dedi: “Bir shaharda ikki kishi yashar edi, biri boy, biri kambagʻal edi. Boy kishining juda koʻp qoʻy-qoʻzilari va mol-podalari bor edi, kambagʻalning esa faqat oʻzi sotib olgan bitta kichkina urgʻochi qoʻzisi bor edi, xolos. U qoʻzini boqib katta qildi, qoʻzi uning bolalari bilan birga oʻsdi. U tovogʻidan yeb, kosasidan ichib, bagʻrida yotardi; u kambagʻalga qizidek edi. Boyning oldiga bir yoʻlovchi keldi, lekin u kelgan mehmonni siylash uchun oʻz qoʻy-qoʻzisidan ham, mol-podasidan ham olishni istamadi. Shunday qilib, u kambagʻalning qoʻzisini olib, oldiga kelgan kishi uchun tayyorladi.”

Dovudning oʻsha kishiga qahri qattiq keldi va u Natanga dedi: “Otamiz hayoti bilan qasam ichamanki, bu ishni qilgan kishi oʻlimga loyiq! U qoʻzining oʻrniga toʻrt barobar toʻlashi kerak, chunki u shu ishni qildi va rahm qilmadi.”

Shunda Natan Dovudga dedi: “Oʻsha kishi — sensan! Isroil Xudosi boʻlgan Otamiz shunday aytmoqda: Men seni Isroil ustidan podshoh qilib moyladim va seni Shoulning qoʻlidan qutqardim.

“Men xoʻjayiningning uyini va uning xotinlarini sening bagʻringga berdim, Isroil va Yahudo xonadonini ham berdim. Agar bu oz boʻlganda, senga yana koʻproq berardim. Nega sen Mening soʻzimni mensimay, Mening nazarimda yomonlik qilding? Sen xet Uriyoni qilich bilan urib, uning xotinini oʻzingga xotin qilib olding va uni ammoniylarning qilichi bilan oʻldirding. Endi esa qilich sening xonadoningdan hech qachon ketmaydi, chunki sen Meni mensimading va xet Uriyoning xotinini oʻzingga xotin qilib olding.

Otamiz shunday aytmoqda: Men senga oʻz xonadoningdan falokat keltiraman. Koʻz oʻngingda xotinlaringni olib, sening yaqin kishingga beraman, u esa kunduz kuni ular bilan yotadi. Sen buni yashirincha qilding, Men esa bu ishni butun Isroil oldida, kunduz kuni qilaman.”

Dovud Natanga dedi: “Men Otamiz oldida gunoh qildim.” Natan javob berdi: “Otamiz ham sening gunohingni kechirdi; sen oʻlmaysan.”

Lekin sen bu ishing bilan Otamizni chuqur mensimaganing uchun, senga tugʻiladigan oʻgʻil oʻladi. Shundan soʻng Natan uyiga ketdi. Otamiz esa Uriyoning xotini Dovudga tuqqan bolani urdi, u ogʻir kasal boʻlib qoldi. Dovud bola uchun Otamizga yolvordi. U roʻza tutdi, ichkariga kirib, tunlarni yerda yotib oʻtkazdi. Xonadonining oqsoqollari uni yerdan koʻtarish uchun yonida turishdi, lekin u koʻnmadi va ular bilan ovqat yemadi. Yettinchi kuni bola oʻldi. Dovudning xizmatkorlari bolaning oʻlganini unga aytishdan qoʻrqishdi, chunki ular: “Bola tirik ekan, biz unga gapirdik, lekin u quloq solmadi. Bolaning oʻlganini unga qanday aytamiz? U oʻziga zarar yetkazishi mumkin,” deyishdi.

Lekin Dovud xizmatkorlarining pichirlashayotganini koʻrib, bolaning oʻlganini angladi. Shunda u: “Bola oʻldimi?” deb soʻradi. Ular: “Oʻldi,” deyishdi.

Dovud yerdan turib, yuvindi, moy surdi va kiyimlarini almashtirdi. U Otamizning uyiga kirib sajda qildi, soʻngra uyiga qaytdi, oʻzi soʻragach, oldiga ovqat qoʻyishdi va u yedi. Xizmatkorlari unga: “Bu nima qilganingiz? Bola tirik ekan, roʻza tutib yigʻlardingiz; endi u oʻlgach, turib ovqat yeyapsiz,” deyishdi.

U dedi: “Bola tirik ekan, men roʻza tutib yigʻladim, chunki: «Kim biladi? Balki Otamiz menga marhamat qilib, bolani tirik qoldirar,» deb oʻyladim. Endi esa u oʻldi. Nega roʻza tutishim kerak? Uni yana qaytara olamanmi? Men uning oldiga boraman, lekin u mening oldimga qaytmaydi.”

Shundan soʻng Dovud xotini Batshevaga tasalli berdi. U uning oldiga kirib, u bilan yotdi, xotini oʻgʻil tugʻdi. Dovud uning ismini Sulaymon qoʻydi. Otamiz uni sevdi, va U Natan paygʻambar orqali xabar yubordi; Natan Otamiz haqqi-hurmati uning ismini Yedidiyo qoʻydi. ^a

Dovud Rabba shahrini zabt etadi

Shu orada Yoʻab ammoniylarning Rabba shahriga qarshi jang qilib, shohlik shahrini egalladi. Yoʻab Dovudning oldiga xabarchilar yubordi: “Men Rabbaga qarshi jang qilib, uning suv manbasini egalladim. Endi qoʻshinning qolgan qismini toʻplang, shaharni qamal qilib, uni egallang. Aks holda men uni olaman va u mening nomim bilan ataladi.”

Dovud butun qoʻshinni toʻplab, Rabba ustiga yurish qildi, unga hujum qilib, uni egalladi. U ularning podshohining boshidan tojni oldi — bu toj qimmatbaho tosh qadalgan, taxminan oʻttiz toʻrt kilogramm oltindan edi — va u Dovudning boshiga qoʻyildi. U shahardan koʻp oʻlja olib chiqdi. U oʻsha yerdagi odamlarni olib chiqib, ularni arralar, temir teshalar va temir boltalar bilan ishlatdi hamda gʻisht xumdonlarida mehnat qildirdi. U barcha ammoniy shaharlariga shunday qildi. Shundan soʻng Dovud butun qoʻshin bilan Quddusga qaytdi.