دوېم سموئيل 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹زمونږ پلار ناتن داؤد ته ولېږلو. هغه راغلو او ورته يې ووئيل چې، ”په يو ښار کښې دوه کسان اوسېدل، يو مالدار او بل غريب. ²د مالدار سره ډېر زيات رمې او ګلې وې، ³خو د غريب سره يواځې يوه وړه ګډوره وه چې هغۀ اخستې وه. هغۀ دا لويه کړه، او دا د هغۀ او د هغۀ د بچو سره لويه شوه. دا به د هغۀ د پلېټ نه خوراک کولو، د هغۀ د پياله نه به يې اوبۀ څښلې، او د هغۀ په غېږ کښې به پرته وه؛ دا د هغۀ دپاره د لور په شان وه. ⁴يو مسافر مالدار ته راغلو، خو هغۀ خپلې رمې او ګلې ته لاس وانۀ چاوه چې هغه مېلمه ته خوراک تيار کړى چې راغلے وو. نو هغۀ د غريب ګډوره واخسته او هغه سړى دپاره يې تياره کړه چې هغۀ ته راغلے وو.“

⁵داؤد په هغه سړى باندې په ډېر قهر سره وسوزېدلو او ناتن ته يې ووئيل چې، ”زمونږ پلار ژوندے دے، هغه سړے چې دا کار يې کړے دے د مرګ قابل دے! ⁶هغۀ لره په کار دى چې د دغې ګډورې څلور چنده بدله ورکړى، ځکه چې دا کار يې وکړو او هيڅ رحم يې ونۀ کړو.“

⁷بيا ناتن داؤد ته ووئيل چې، ”هم هغه سړے تۀ يې! زمونږ پلار، د اِسرائيل خُدائ پاک داسې فرمائى چې، ما تۀ د اِسرائيل بادشاه مسح کړې، او د ساؤل د واک نه مې خلاص کړې.

⁸”ما ستا د مالِک کور او د هغۀ ښځې ستا په غېږ کښې درکړې، او د اِسرائيل او د يهوداه کور مې هم درکړو. او کۀ دا چرې کم وئى، نو ما به تا له نور ډېر څۀ هم درکړى وُو. ⁹ولې دې زما کلام سپک کړو او زما په نظر کښې دې بد کار وکړو؟ تا اورياه حِتى په تلوار سره ووهلو، د هغۀ ښځه دې خپله کړه، او هغه دې د عمونيانو په تلوار سره ووژلو. ¹⁰نو اوس به تلوار ستا د کور نه هيڅکله جُدا نۀ شى، ځکه چې تا زۀ سپک کړم او د اورياه حِتى ښځه دې خپله کړه.

¹¹زمونږ پلار داسې فرمائى چې، زۀ به ستا په خپل کور کښې ستا په سر آفت راولم. ستا په مخکښې به زۀ ستا ښځې واخلم او يو داسې سړى ته به يې ورکړم چې تا ته نزدې دے، او هغه به د ورځې په رڼا کښې د هغوئ سره پرېوځى. ¹²تا دا کار په پټه وکړو، خو زۀ به دا کار د ټول اِسرائيل په مخکښې او د ورځې په رڼا کښې وکړم.“

¹³داؤد ناتن ته ووئيل چې، ”ما زمونږ د پلار په خلاف ګناه کړې ده.“ ناتن جواب ورکړو چې، ”زمونږ پلار ستا ګناه هم لرې کړه؛ تۀ به نۀ مرې.“

¹⁴خو ځکه چې تا په دې کار سره زمونږ پلار ډېر سپک کړو، نو هغه زوئ چې تا له پېدا شوے دے مرګ به شى. ¹⁵بيا ناتن کور ته لاړو. او زمونږ پلار هغه ماشوم ووهلو چې د اورياه ښځې داؤد ته پېدا کړے وو، او هغه سخت ناروغ شو. ¹⁶داؤد د دې هلک دپاره زمونږ پلار ته زارى وکړه. هغۀ روژه ونيوله، ننوتلو، او شپې يې په زمکه پرته تېرولې. ¹⁷د هغۀ د کور مشران د هغۀ سره ودرېدل چې هغه د زمکې نه پورته کړى، خو هغۀ انکار وکړو او د هغوئ سره يې خوراک ونۀ کړو. ¹⁸په اوومه ورځ ماشوم مرګ شو. د داؤد نوکران ويرېدل چې هغۀ ته ووائى چې ماشوم مړ شوے دے، ځکه چې هغوئ ووئيل چې، ”کله چې ماشوم ژوندے وو، نو مونږ هغۀ ته خبرې کولې او هغۀ به نۀ منلې. اوس به مونږ څنګه ورته ووايو چې ماشوم مړ شوے دے؟ هغه کېدے شى چې ځان ته تاوان ورسوى.“

¹⁹خو داؤد وليدل چې نوکران يې خپلو کښې پس پس کوى، نو هغه پوهه شو چې ماشوم مړ شوے دے. نو هغۀ تپوس وکړو چې، ”ماشوم مړ شوے دے؟“ هغوئ ووئيل چې، ”هغه مړ شوے دے.“

²⁰داؤد د زمکې نه پاڅېدو، ولمبلو، تېل يې ومښل، او جامې يې بدلې کړې. هغه زمونږ د پلار کور ته لاړو او عبادت يې وکړو، بيا کور ته راغلو، او د هغۀ په غوښتلو هغوئ د هغۀ مخکښې خوراک کېښودو، او هغۀ وخوړلو. ²¹د هغۀ نوکرانو ووئيل چې، ”دا څۀ دى چې تا کړى دى؟ کله چې ماشوم ژوندے وو، نو تا روژه نيوله او ژړل، او اوس چې هغه مړ شوے دے، نو تۀ پاڅېدې او خوراک کوې.“

²²هغۀ ووئيل چې، ”کله چې ماشوم ژوندے وو، نو ما روژه نيوله او ژړل، ما فکر کولو چې، ’څوک پوهيږى؟ شايد چې زمونږ پلار په ما مهربانى وکړى او ماشوم ژوندے پرېږدى.‘ ²³خو اوس هغه مړ شوے دے. ولې زۀ روژه ونيسم؟ آيا زۀ هغه بيا راوستلے شم؟ زۀ به هغۀ ته لاړ شم، خو هغه به ما ته بيرته رانۀ شى.“

²⁴بيا داؤد خپله ښځه بتشِبع تسلى ورکړه. هغه هغې ته لاړو او د هغې سره پرېوتلو، او هغې يو زوئ پېدا کړو. هغۀ د دۀ نوم سليمان کېښودو. زمونږ پلار له هغه ګران وو، ²⁵او هغۀ د ناتن نبى په لاس خبر ورولېږلو، چې د هغۀ نوم يې يدِيديه کېښودو، د زمونږ پلار دپاره. ^a a v25 يدِيديه معنىٰ ”د زمونږ پلار محبوب“ — دا نوم هغه مينه څرګندوى چې زمونږ پلار همدا اوس په هغه ماشوم باندې ايښې وه.

داؤد ربه فتح کوى

²⁶په دې وخت کښې يوآب د عمونيانو د ربه په خلاف جنګېدلو او د بادشاهۍ ښار يې فتح کړو. ²⁷يوآب داؤد ته قاصدان ولېږل چې، ”زۀ د ربه په خلاف جنګېدلے يم او د هغې د اوبو سرچينه مې فتح کړې ده. ²⁸نو اوس د لښکر پاتې حصه راغونډه کړه، په ښار راتاؤ شه، او فتح يې کړه. ګنى زۀ به يې فتح کړم، او زما په نوم به ونومولے شى.“

²⁹داؤد ټول لښکر راغونډ کړو، ربه ته لاړو، حمله يې پرې وکړه، او فتح يې کړه. ³⁰هغۀ د هغوئ د بادشاه د سر نه تاج واخستو — چې شاوخوا پنځه اويا پونډه سره زر وو او يو قيمتى کاڼے پکښې جوړ شوے وو — او دا د داؤد په سر باندې کېښودے شو. هغۀ د ښار نه ډېر زيات مالِ غنيمت وړلو. ³¹هغۀ هلته اوسېدونکى خلق راوويستل او په ارو، د اوسپنې په کوداليو، او د اوسپنې په تبرو باندې يې په کار ولګول، او د خښتو په بټو کښې يې په مزدورۍ ولګول. هم داسې هغۀ د عمونيانو ټولو ښارونو سره وکړل. بيا داؤد او ټول لښکر يروشلم ته بيرته راغلل.