2.سموئيل 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹ضروياه جي پٽ يوآب کي خبر پئجي وئي تہ بادشاهه جو دل ابي سلوم لاءِ تڙپي ٿو. ²يوآب تقوع ڏانهن ماڻهو موڪلي اتان هڪ سياڻي عورت گھرائي ۽ کيس چيائين تہ ”مهرباني ڪري ماتم ڪرڻ جو ڍنگ ڪر: ماتمي ڪپڙا پهري ڇڏ، تيل نہ لڳاءِ، ۽ اهڙي عورت وانگر ٿي رهه جنهن گھڻن ڏينهن کان مئل لاءِ ماتم ڪيو هجي. ³بادشاهه وٽ وڃي کيس هي ڳالهيون چئجانءِ.“ يوآب اهي ڳالهيون سندس وات ۾ وجهي ڏنيون.

⁴تقوع واري عورت بادشاهه وٽ آئي، منهن ڀر زمين تي ڪري سجدو ڪيائين ۽ چيائين تہ ”اي بادشاهه، مدد ڪريو!“

⁵بادشاهه هن کان پڇيو تہ ”ڇا ٿيو آهي؟“ هن وراڻيو تہ ”آءٌ بيوه آهيان؛ منهنجو مڙس مري ويو.

⁶اوهان جي ٻانهي جا ٻه پٽ هئا. اهي ٻئي ميدان ۾ وڙهيا، ڇڏائڻ وارو ڪو نہ هو، سو هڪڙي ٻئي کي ماري وڌو. ⁷هاڻي سڄو ڪٽنب اوهان جي ٻانهي جي خلاف اٿي کڙو ٿيو آهي ۽ چون ٿا تہ ’جنهن پنهنجي ڀاءُ کي ماريو آهي تنهن کي حوالي ڪر؛ جنهن ڀاءُ کي هن ماريو تنهن جي بدلي اسين کيس قتل ڪنداسين ۽ وارث کي بہ ناس ڪنداسين.‘ اهي منهنجو آخري انگارو وسائڻ ٿا چاهين، ۽ منهنجي مڙس لاءِ ڌرتيءَ تي نڪو نالو نڪو ڪو بچيل ڇڏڻ ٿا چاهين.“

⁸بادشاهه عورت کي چيو تہ ”گھر وڃ، آءٌ تنهنجي حق ۾ حڪم جاري ڪندس.“

⁹تقوع واري عورت بادشاهه کي چيو تہ ”اي منهنجا مالڪ بادشاهه، ڏوهه مون تي ۽ منهنجي ابي جي گھراڻي تي هجي؛ بادشاهه ۽ سندس تخت بيگناه رهن.“

¹⁰بادشاهه چيو تہ ”جيڪو بہ تو کي ڪجھ چوي، تنهن کي مون وٽ آڻ، هو وري تو کي هٿ نہ لائيندو.“

¹¹عورت چيو تہ ”مهرباني ڪري بادشاهه اوهان جي پيءُ کي ياد ڪري، تہ جيئن رت جو بدلو وٺڻ وارو رت وهائڻ ۾ وڌيڪ اضافو نہ ڪري، ۽ منهنجو پٽ ناس نہ ٿئي.“ هن چيو تہ ”جيئن اسان جو پيءُ جيئرو آهي، تيئن تنهنجي پٽ جي مٿي جو هڪڙو وار بہ زمين تي نہ ڪرندو.“ ^a a v11 رت جو بدلو وٺڻ وارو هڪ مائٽ هو، جنهن کي رسم موجب خاندان جي ڪنهن فرد جي قاتل کي قتل ڪرڻ جو ذمو سونپيل هو.

¹²عورت چيو تہ ”مهرباني ڪري اوهان جي ٻانهي کي منهنجي مالڪ بادشاهه کي هڪڙي ڳالهه چوڻ ڏيو.“ هن چيو تہ ”چئه.“

¹³عورت چيو تہ ”پوءِ اوهان اسان جي پيءُ جي ماڻهن جي خلاف اهڙو منصوبو ڇو ٺاهيو آهي؟ هيئن چوڻ سان بادشاهه پاڻ کي ئي ڏوهي ٺهرائي ٿو، ڇاڪاڻ تہ هن پنهنجي جلاوطن ٿيل کي موٽائي نہ آندو آهي. ¹⁴اسين ضرور مرنداسين، ان پاڻيءَ وانگر جيڪو زمين تي ڪري پوي ۽ وري گڏ نہ ڪري سگھجي. پر اسان جو پيءُ ساھ نہ ٿو کسي — هو اهڙا رستا ٺاهي ٿو تہ جلاوطن ٿيل هن کان پري نہ رهن. ^b b v14 هتي بہ اسان جو پيءُ زندگي کسڻ بدران جلاوطن ٿيل کي گھر آڻڻ جا رستا ٺاهيندي ڏيکاريو ويو آهي — اهو ئي دل جيڪو هر جلاوطن جي پٺيان پوي ٿو ۽ کيس پاڻ ڏانهن موٽائي آڻي ٿو. ¹⁵هاڻي آءٌ هي ڳالهه پنهنجي مالڪ بادشاهه کي چوڻ آئي آهيان ڇاڪاڻ تہ ماڻهن مون کي ڊپ ۾ وجهي ڇڏيو. اوهان جي ٻانهي سوچيو تہ بادشاهه سان ڳالهايان؛ شايد هو پنهنجي ٻانهي جي گذارش پوري ڪري. ¹⁶شايد بادشاهه ٻڌي، ۽ جيڪو ماڻهو مون کي ۽ منهنجي پٽ کي گڏ اسان جي پيءُ جي ميراث کان ڌار ڪرڻ گھري ٿو، تنهن جي هٿان پنهنجي ٻانهي کي ڇڏائي.‘“ ¹⁷اوهان جي ٻانهي سوچيو تہ ”منهنجي مالڪ بادشاهه جو لفظ سڪون ڏئي، ڇاڪاڻ تہ منهنجو مالڪ بادشاهه اسان جي پيءُ جي ملائڪ وانگر چڱائي ۽ برائيءَ کي پرکي ٿو. اوهان جو پيءُ اوهان سان گڏ هجي.“

¹⁸بادشاهه عورت کي چيو تہ ”جيڪو ڪجھ آءٌ تو کان پڇان، سو مون کان نہ لڪائجانءِ.“ هن چيو تہ ”منهنجو مالڪ بادشاهه ڳالهائي.“

¹⁹بادشاهه پڇيو تہ ”ڇا انهيءَ سڀ ۾ يوآب جو هٿ آهي؟“ عورت وراڻيو تہ ”اوهان جي جان جو قسم، اي منهنجا مالڪ بادشاهه، منهنجي مالڪ بادشاهه جيڪي چيو آهي، ان کان ڪو ساڄي يا کاٻي ڦري نہ ٿو سگھي. اوهان جي ٻانهي يوآب مون کي حڪم ڏنائين؛ هن اهي سڀ ڳالهيون اوهان جي ٻانهي جي وات ۾ وجهي ڏنائين.

²⁰اوهان جي ٻانهي يوآب هي ڪم ڳالهين جو رخ بدلائڻ لاءِ ڪيو. پر منهنجو مالڪ اسان جي پيءُ جي ملائڪ وانگر سياڻو آهي، جيڪي ڪجھ ملڪ ۾ ٿئي ٿو تنهن کي ڄاڻي ٿو.“

²¹پوءِ بادشاهه يوآب کي چيو تہ ”ٺيڪ آهي، آءٌ اهو ڪندس. وڃ، جوان ابي سلوم کي موٽائي آڻ.“

²²يوآب منهن ڀر زمين تي ڪري، سجدو ڪري بادشاهه کي برڪت ڏني. چيائين تہ ”اي منهنجا مالڪ بادشاهه، اڄ اوهان جو ٻانهو ڄاڻي ٿو تہ مون کي اوهان جي نظر ۾ فضل مليو آهي، ڇاڪاڻ تہ بادشاهه پنهنجي ٻانهي جي گذارش پوري ڪئي آهي.“

²³پوءِ يوآب اُٿي جسور وڃي ابي سلوم کي يروشلم وٺي آيو. ²⁴بادشاهه چيو تہ ”هو پنهنجي گھر وڃي، پر منهنجو منهن نہ ڏسي.“ سو ابي سلوم پنهنجي گھر ويو ۽ بادشاهه جو منهن نہ ڏٺائين. ²⁵سڄي اسرائيل ۾ ابي سلوم جهڙو حسن جي ڪري ساراهيو ويندڙ ڪو نہ هو؛ پيرن جي تري کان مٿي جي چوٽيءَ تائين هن ۾ ڪو عيب نہ هو. ²⁶جڏهن بہ هو پنهنجا وار لاهرائيندو هو — هر سال لاهرائيندو هو، ڇاڪاڻ تہ اهي هن لاءِ ڳرا ٿي ويندا هئا — تڏهن مٿي جا وار تورائيندو هو: شاهي ماپ موجب اٽڪل پنج پائونڊ. ²⁷ابي سلوم کي ٽي پٽ ڄاوا ۽ هڪڙي ڌيءَ بہ، جنهن جو نالو تمر هو. اها سهڻي عورت هئي.

²⁸ابي سلوم يروشلم ۾ پورا ٻه سال بادشاهه جو منهن ڏسڻ کانسواءِ رهيو. ²⁹ابي سلوم يوآب ڏانهن ماڻهو موڪليو تہ هو کيس بادشاهه وٽ وڃي سفارش ڪري، پر يوآب وٽس اچڻ کان انڪار ڪيو. ٻيهر ٻي دفعي موڪليائين، پر تڏهن بہ يوآب اچڻ کان انڪار ڪيو. ³⁰ابي سلوم پنهنجن ٻانهن کي چيو تہ ”ڏسو، يوآب جي ٻني منهنجي ٻنيءَ سان لڳل آهي، ۽ اتي هن جا جَوَ آهن. وڃو، ان کي ساڙي ڇڏيو.“ سو ابي سلوم جي ٻانهن ٻني ساڙي ڇڏي.

³¹يوآب اُٿي ابي سلوم جي گھر ويو ۽ پڇيائينس تہ ”تنهنجن ٻانهن منهنجي ٻنيءَ کي باھ ڇو ڏني؟“

³²ابي سلوم يوآب کي وراڻيو تہ ”مون تو ڏانهن چوائي موڪليو هو تہ ’هتي اچ، تہ آءٌ تو کي بادشاهه ڏانهن موڪليان ۽ تون پڇين تہ آءٌ جسور کان ڇو آيس — بهتر هو جو اتي ئي رهان ها.‘ هاڻي مون کي بادشاهه جو منهن ڏسڻ ڏي؛ جيڪڏهن مون ۾ ڪو ڏوهه آهي تہ هو مون کي ماري ڇڏي.“

³³يوآب بادشاهه وٽ وڃي کيس ٻڌايو. بادشاهه ابي سلوم کي گھرايو، ۽ هو اندر آيو ۽ سندس اڳيان منهن ڀر زمين تي جھڪيو. پوءِ بادشاهه ابي سلوم کي چميو.