૨ શમુએલ 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹સરુયાના દીકરા યોઆબે જાણ્યું કે રાજાનું હૃદય આબ્શાલોમ માટે ઝંખતું હતું. ²યોઆબે તકોઆમાં માણસ મોકલીને ત્યાંથી એક બુદ્ધિમાન સ્ત્રીને બોલાવી. તેણે તેને કહ્યું, “કૃપા કરીને શોક કરવાનો ઢોંગ કર: શોકનાં વસ્ત્ર પહેર, તેલ ન ચોપડ, અને ઘણા દિવસથી મરનાર માટે શોક કરતી સ્ત્રી જેવી વર્ત. ³રાજા પાસે જઈને તેમને આ શબ્દો કહે.” યોઆબે તેના મોંમાં શબ્દો મૂક્યા.

⁴તકોઆની સ્ત્રી રાજા પાસે આવી, જમીન પર ઊંધી પડીને નમી, અને બોલી, “મદદ કરો, રાજા!”

⁵રાજાએ તેને પૂછ્યું, “તને શું થયું છે?” તેણે કહ્યું, “હું વિધવા છું; મારો પતિ મરી ગયો.

⁶તમારી દાસીને બે દીકરા હતા. તેઓ ખેતરમાં લડ્યા, તેમને છોડાવનાર કોઈ ન હતું, અને એકે બીજાને મારી નાખ્યો. ⁷આખું કુળ તમારી દાસી સામે ઊઠ્યું છે, અને કહે છે, ‘જેણે પોતાના ભાઈને માર્યો તેને સોંપી દે; તેણે મારી નાખેલા ભાઈને બદલે અમે તેને મારી નાખીશું, અને વારસનો પણ નાશ કરીશું.’ તેઓ મારો છેલ્લો તણખો હોલવી નાખવા માગે છે, અને મારા પતિનું પૃથ્વી પર નામ કે બચેલું કોઈ રહેવા દેવા માગતા નથી.”

⁸રાજાએ સ્ત્રીને કહ્યું, “તું ઘરે જા, અને હું તારા વિષે આજ્ઞા આપીશ.”

⁹તકોઆની સ્ત્રીએ રાજાને કહ્યું, “મારા માલિક રાજા, દોષ મારા પર તથા મારા પિતાના ઘર પર રહે; રાજા તથા તેમનું રાજ્યાસન નિર્દોષ રહે.”

¹⁰રાજાએ કહ્યું, “જે કોઈ તને કંઈ કહે તેને મારી પાસે લાવ—તે ફરી તને હાથ નહિ લગાડે.”

¹¹તેણે કહ્યું, “કૃપા કરીને રાજા પોતાના પિતાને યાદ કરે, જેથી લોહીનો વેર લેનાર ખૂનમાં વધારો ન કરે, અને મારો દીકરો નાશ ન પામે.” રાજાએ કહ્યું, “આપણા પિતાના સમ, તારા દીકરાના માથાનો એક વાળ પણ જમીન પર નહિ પડે.” ^a a v11 લોહીનો વેર લેનાર એ કુટુંબનો સગો હતો, જેને રિવાજ પ્રમાણે કુટુંબના સભ્યને મારનારને મોતની સજા કરવાની જવાબદારી સોંપાતી.

¹²સ્ત્રીએ કહ્યું, “કૃપા કરીને તમારી દાસી મારા માલિક રાજાને એક વાત કહે.” રાજાએ કહ્યું, “કહે.”

¹³સ્ત્રીએ કહ્યું, “તો પછી આપણા પિતાના લોકોની વિરુદ્ધ તમે આવી યોજના કેમ ઘડી છે? આ કહેવાથી રાજા પોતાને જ દોષિત ઠરાવે છે, કારણ કે તેમણે પોતાના હાંકી કાઢેલાને પાછો આણ્યો નથી. ¹⁴આપણે નિશ્ચે મરી જઈશું, જમીન પર ઢોળાયેલા પાણી જેવા, જે ફરી ભેગું કરી શકાતું નથી. પણ આપણા પિતા જીવ લઈ લેતા નથી—તેઓ એવી યોજનાઓ ઘડે છે કે હાંકી કાઢેલા તેમનાથી દૂર ન રખાય. ^b b v14 અહીં પણ, આપણા પિતા જીવ લઈ લેવાને બદલે હાંકી કાઢેલાને ઘરે પાછો લાવવાની યોજનાઓ ઘડતા દર્શાવાયા છે—એ જ હૃદય, જે દરેક દેશનિકાલ થયેલાને પોતાની પાસે પાછો શોધી કાઢે છે. ¹⁵હવે લોકોએ મને બિવડાવી, તેથી મારા માલિક રાજાને આ કહેવા હું આવી છું. તમારી દાસીએ વિચાર્યું: હું રાજાને કહું; કદાચ તેઓ પોતાની દાસીની વિનંતી માન્ય કરે. ¹⁶કદાચ રાજા સાંભળશે અને જે માણસ મને તથા મારા દીકરાને આપણા પિતાના વારસામાંથી કાપી નાખવા માગે છે તેના હાથમાંથી પોતાની દાસીને છોડાવશે.’” ¹⁷તમારી દાસીએ વિચાર્યું: “મારા માલિક રાજાનું વચન શાંતિ આપે, કારણ કે મારા માલિક રાજા ભલુંભૂંડું પારખનાર આપણા પિતાના દૂત જેવા છે. તમારા પિતા તમારી સાથે રહો.”

¹⁸રાજાએ સ્ત્રીને કહ્યું, “હું તને જે પૂછું તે કંઈ પણ મારાથી છુપાવીશ નહિ.” તેણે કહ્યું, “મારા માલિક રાજા બોલે.”

¹⁹રાજાએ પૂછ્યું, “આ બધામાં યોઆબનો હાથ છે શું?” સ્ત્રીએ જવાબ આપ્યો, “મારા માલિક રાજા, આપના સમ, મારા માલિક રાજાએ કહેલી કોઈ પણ વાતથી જમણે કે ડાબે કોઈ ફરી શકતું નથી. તમારા દાસ યોઆબે મને આજ્ઞા કરી; તેણે આ બધા શબ્દો તમારી દાસીના મોંમાં મૂક્યા.

²⁰તમારા દાસ યોઆબે બાબતનું સ્વરૂપ બદલવા આ કર્યું. પણ મારા માલિક આપણા પિતાના દૂત જેવા બુદ્ધિમાન છે, અને દેશમાં જે બધું છે તે જાણે છે.”

²¹પછી રાજાએ યોઆબને કહ્યું, “સારું, હું આ કરીશ. જા, આબ્શાલોમ જુવાનને પાછો લાવ.”

²²યોઆબ જમીન પર ઊંધો પડ્યો, નમ્યો, અને રાજાને આશીર્વાદ આપ્યો. તેણે કહ્યું, “મારા માલિક રાજા, આજે તમારા દાસે જાણ્યું કે મારા પર તમારી કૃપાદૃષ્ટિ થઈ છે, કારણ કે રાજાએ પોતાના દાસની વિનંતી માન્ય કરી છે.”

²³તેથી યોઆબ ઊઠીને ગશૂર ગયો અને આબ્શાલોમને યરુશાલેમ પાછો લાવ્યો. ²⁴રાજાએ કહ્યું, “તે પોતાના ઘરે જાય, પણ મારું મોં જુએ નહિ.” તેથી આબ્શાલોમ પોતાના ઘરે ગયો અને રાજાનું મોં જોયું નહિ. ²⁵આખા ઇઝરાયલમાં સૌંદર્ય માટે આબ્શાલોમ જેવી કોઈની પ્રશંસા થતી ન હતી; તેના પગના તળિયાથી માથાની ટોચ સુધી તેનામાં કોઈ ખોડ ન હતી. ²⁶જ્યારે જ્યારે તે પોતાનું માથું મૂંડાવતો—તે દર વર્ષે મૂંડાવતો, કારણ કે તે તેને ભારે લાગતું—ત્યારે તે પોતાના માથાના વાળ તોલતો: રાજાના ધોરણ પ્રમાણે આશરે પાંચ રતલ. ²⁷આબ્શાલોમને ત્રણ દીકરા અને તામાર નામે એક દીકરી જન્મ્યાં. તે સુંદર સ્ત્રી હતી.

²⁸આબ્શાલોમ રાજાનું મોં જોયા વગર યરુશાલેમમાં પૂરાં બે વર્ષ રહ્યો. ²⁹આબ્શાલોમે યોઆબને રાજા પાસે મધ્યસ્થી કરવા કહેવા તેને તેડાવ્યો, પણ યોઆબે તેની પાસે આવવાની ના પાડી. તેણે ફરી, બીજી વાર તેડાવ્યો, પણ યોઆબે તોપણ આવવાની ના પાડી. ³⁰આબ્શાલોમે પોતાના ચાકરોને કહ્યું, “જુઓ, યોઆબનું ખેતર મારા ખેતરની પાસે છે, અને ત્યાં તેનું જવ છે. જઈને તેને સળગાવી દો.” તેથી આબ્શાલોમના ચાકરોએ ખેતર સળગાવી દીધું.

³¹યોઆબ ઊઠીને આબ્શાલોમના ઘરે ગયો, અને પૂછ્યું, “તારા ચાકરોએ મારું ખેતર કેમ સળગાવ્યું?”

³²આબ્શાલોમે યોઆબને જવાબ આપ્યો, “મેં તને સંદેશો મોકલ્યો હતો: ‘અહીં આવ, જેથી હું તને રાજા પાસે મોકલું, અને પુછાવું કે હું ગશૂરથી કેમ આવ્યો—એના કરતાં હું ત્યાં જ રહ્યો હોત તો સારું.’ હવે મને રાજાનું મોં જોવા દે; જો હું કશામાં દોષિત હોઉં, તો તે મને મારી નાખે.”

³³યોઆબ રાજા પાસે જઈને તેમને કહ્યું. રાજાએ આબ્શાલોમને બોલાવ્યો, અને તે આવીને રાજાની આગળ મોં જમીન સુધી નમાવીને નમ્યો. પછી રાજાએ આબ્શાલોમને ચુંબન કર્યું.