Yoab Mbalekake Absalom menyang Yerusalem
Yoab ngutus wong wadon saka Tekoa nggawa prakara rékan bab anak kang matèni sadulure, nyuwun supaya ratu ngèngeti Ramané lan mutusaké supaya wong kang dibuwang digawa mulih. Absalom bali, nanging rong taun ora diparengaké sowan ing ngarsané ratu, nganti dhèwèké ngobong pategalan jelaié Yoab.
14 1Kacarita Yoab anake Zeruya ngerti yen panggalihe Sang Prabu kangen marang Absalom. 2Yoab banjur kongkonan menyang Tekoa lan nggawa sawijining wong wadon kang wicaksana saka kono. Yoab kandha marang wong wadon mau: “Kowe api-apia prihatin: nganggoa sandhangan prihatin, aja lenga wangi, lan tumindaka kaya wong wadon kang wis pirang-pirang dina nangisi wong mati. 3Nuli sowana marang Sang Prabu lan matura tembung-tembung iki marang panjenengane.” Yoab ndekeki tembung-tembung mau ing cangkeme wong wadon iku.
4Wong wadon Tekoa mau banjur sowan marang Sang Prabu, sujud konjem ing lemah kanggo ngurmati, sarta matur: “Mugi mitulungi, dhuh Sang Prabu!”
5Sang Prabu ndangu marang dheweke: “Ana apa?” Atur wangsulane: “Kawula punika randha; semah kawula sampun tilar donya.
6Abdi Paduka gadhah anak jaler kalih. Kekalihipun sami kerengan wonten ing ara-ara, boten wonten tiyang ingkang misah, temahan ingkang satunggal mejahi sadherekipun. 7Sakulawarga sadaya sampun sami nglawan dhateng abdi Paduka, pangucapipun: ‘Ulungna wong kang mateni sadulure; dheweke bakal dakpateni minangka piwales marang nyawane sadulure kang wis dipateni, sarta ahli warise uga bakal daktumpes.’ Tiyang-tiyang punika badhe nyirnakaken mawa kawula ingkang kantun piyambak, satemah semah kawula boten gadhah nama utawi tedhak turun wonten ing bumi.”
8Sang Prabu ngandika marang wong wadon mau: “Muliha, aku bakal mrentahake prakara iki kanggo kowe.”
9Wong wadon Tekoa mau matur marang Sang Prabu: “Dhuh gusti kawula Sang Prabu, mugi kalepatan punika dhumawaha ing kawula saha ing kulawarga tiyang sepuh kawula; nanging Sang Prabu saha dhampar karajanipun mugi resika saking kalepatan.”
10Sang Prabu ngandika: “Sing sapa ngucap marang kowe, gawanen mrene—wong iku ora bakal ngganggu kowe maneh.”
11Ature: “Dhuh Sang Prabu, mugi karsaa enget dhateng Rama Paduka, supados tiyang ingkang males rah boten saya ngindhakaken pepejah, satemah anak kawula boten katumpes.” Wangsulane Sang Prabu: “Demi Rama kita kang gesang, ora ana rambut sauler bae saka sirahe anakmu kang bakal tiba ing lemah.” a a v11 Wong kang males rah iku sawijining sanak sadulur kang miturut adat kajibah ngukum pati marang wong kang wis mateni salah sawijining warga kulawargane.
12Wong wadon mau matur: “Dhuh gusti kawula Sang Prabu, abdi Paduka nyuwun idi ngaturaken satunggal tembung dhateng Sang Prabu.” Pangandikane Sang Prabu: “Kandhakna.”
13Wong wadon mau matur: “Lajeng punapa prelunipun Sang Prabu ngrancang prakawis punika nglawan umatipun Rama kita? Awit saking ngandika makaten, Sang Prabu ngukum sarira piyambak, amargi Sang Prabu boten kersa mbalekaken putranipun piyambak ingkang sampun katundhung. 14Kita sadaya mesthi badhe pejah, kados toya ingkang kaesokaken ing siti ingkang boten saged dipunkempalaken malih. Nanging Rama kita boten mundhut nyawa—Panjenenganipun ngrantam margi supados tiyang ingkang katundhung boten dipunpisah saking Panjenenganipun. b b v14 Malah ing kene Rama kita kagambar nggagas cara-cara kanggo mboyong wong kang katundhung mau mulih tinimbang mundhut nyawa—panggalih kang padha kang tansah nggoleki saben wong buwangan supaya bali marang Panjenengane. 15Wonten malih, kawula sowan matur makaten dhateng gusti kawula Sang Prabu, amargi tiyang-tiyang punika damel ajrih kawula. Abdi Paduka gadhah pangunandika: Kula badhe matur dhateng Sang Prabu; bokmanawi Sang Prabu badhe nyembadani panyuwunipun abdinipun. 16Bokmanawi Sang Prabu badhe miyarsakaken saha ngluwari abdinipun saking tanganipun tiyang ingkang badhe nyirnakaken kawula dalah anak kawula saking panduman pusakanipun Rama kita.’” 17Abdi Paduka gadhah pangunandika: “Mugi pangandikanipun gusti kawula Sang Prabu adamel tentrem, awit gusti kawula Sang Prabu punika kados malaekatipun Rama kita, ingkang saged mbedakaken awon saha sae. Mugi Rama Paduka nunggil kaliyan Paduka.”
18Sang Prabu ngandika marang wong wadon mau: “Aja kokumpetake apa bae kang daktakokake marang kowe.” Ature wong wadon mau: “Mugi gusti kawula Sang Prabu ngandika.”
19Sang Prabu ndangu: “Apa tangane Yoab kang ana ing saburine kabeh iki?” Wangsulane wong wadon mau: “Demi gesang Paduka, dhuh gusti kawula Sang Prabu, boten wonten tiyang ingkang saged minggir manengen utawi mangiwa saking sadaya ingkang sampun dipunngandikakaken gusti kawula Sang Prabu. Pancen abdi Paduka Yoab ingkang ngengken kawula; piyambakipun ingkang ndekekaken sadaya tembung punika wonten ing cangkemipun abdi Paduka.
20Abdi Paduka Yoab nindakaken prakawis punika supados kawontenanipun katingal benten. Nanging gusti kawula punika wicaksana kados malaekatipun Rama kita, ingkang nguningani sadaya ingkang wonten ing nagari punika.”
21Sang Prabu banjur ngandika marang Yoab: “Iya becik, aku bakal nindakake prakara iki. Lungaa, balekna nonoman Absalom mau.”
22Yoab banjur sujud konjem ing lemah, nyembah, lan ndongakake Sang Prabu. “Ing dinten punika abdi Paduka mangertos bilih kawula sampun angsal sih wonten ing paningal Paduka, dhuh gusti kawula Sang Prabu,” ature, “amargi Sang Prabu sampun nyembadani panyuwunipun abdinipun.”
23Yoab banjur tangi lan menyang Gesur sarta nggawa Absalom bali menyang Yerusalem. 24Sang Prabu ngandika: “Dheweke kudu bali menyang omahe dhewe, nanging ora kena ndeleng pasuryanku.” Mulane Absalom lunga menyang omahe lan ora ndeleng pasuryane Sang Prabu. 25Ing satanah Israel kabeh ora ana wong kang kaalembana bab baguse kaya Absalom; wiwit tlapakan sikile nganti pucuking sirahe, ora ana cacade babar pisan. 26Saben-saben nyukur sirahe—dicukur saben taun, awit karasa abot tumrape—rambute ditimbang: watara limang pon miturut timbangan karajan. 27Absalom duwe anak lanang telu, lan anak wadon siji kang jenenge Tamar. Dheweke wong wadon kang ayu rupane.
28Absalom manggon ing Yerusalem rong taun ganep tanpa bisa ndeleng pasuryane Sang Prabu. 29Absalom banjur kongkonan ngundang Yoab prelu dikongkon nyuwunake marang Sang Prabu, nanging Yoab emoh teka. Absalom kongkonan maneh kaping pindho, nanging Yoab isih emoh teka. 30Absalom banjur kandha marang para abdine: “Delengen, pategalane Yoab jejer karo pategalanku, lan ing kono ana tanduran jewawute. Padha mrana, obongen.” Para abdine Absalom banjur ngobong pategalan mau.
31Yoab banjur tangi, lunga menyang omahe Absalom, sarta takon: “Yagene para abdimu ngobong pategalanku?”
32Absalom mangsuli marang Yoab: “Aku wis kongkonan matur marang kowe: ‘Mrenea, supaya kowe dakkongkon nyuwun pirsa marang Sang Prabu, yagene aku teka saka Gesur—luwih becik aku tetep ana ing kono.’ Saiki aku kepengin ndeleng pasuryane Sang Prabu; yen aku duwe kaluputan, aku kena dipateni.”
33Yoab banjur sowan marang Sang Prabu lan ngaturake prakara mau. Sang Prabu banjur nimbali Absalom, kang tumuli sowan lan sujud konjem ing lemah ana ing ngarsane. Sang Prabu banjur ngambung Absalom.