၂ ရာ 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹ဇေရုယာ၏သား ယွာဘသည် ဘုရင့်စိတ်နှလုံးသည် အဗရှလုံကို လွမ်းဆွတ်တောင့်တနေကြောင်း သိရှိလေ၏။ ²ယွာဘသည် တေကောမြို့သို့ စေလွှတ်၍ ထိုအရပ်မှ ပညာရှိမိန်းမတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့ပြီးလျှင် သူ့အား “သင်သည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းဟန်ဆောင်ပါလော့။ ဝမ်းနည်းခြင်းအဝတ်ကိုဝတ်၍ ဆီကိုမလိမ်းဘဲ သေသူအတွက် ရက်ပေါင်းများစွာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းခဲ့သော မိန်းမကဲ့သို့ ပြုမူလော့။ ³ဘုရင်ထံသို့သွား၍ ဤစကားများကို လျှောက်ထားလော့” ဟု ဆိုလေ၏။ ယွာဘသည် ပြောရမည့်စကားများကို သူ၏နှုတ်၌ ထည့်ပေးလေ၏။

⁴တေကောမြို့သူသည် ဘုရင်ထံသို့လာ၍ မြေပေါ်၌ ပျပ်ဝပ်ရှိခိုးလျက် “အရှင်မင်းကြီး၊ ကယ်မတော်မူပါ” ဟု လျှောက်လေ၏။

⁵ဘုရင်က “သင်၌ အဘယ်အမှုရှိသနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။ ထိုမိန်းမက “အကျွန်ုပ်သည် မုဆိုးမဖြစ်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းသည် သေဆုံးခဲ့ပါပြီ။

⁶ကိုယ်တော့်ကျွန်မ၌ သားနှစ်ယောက်ရှိပါ၏။ သူတို့သည် လယ်ကွင်း၌ ခိုက်ရန်ဖြစ်ကြရာ ဖျန်ဖြေသူမရှိသဖြင့် တစ်ယောက်က အခြားတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါ၏။ ⁷ဆွေမျိုးအပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော့်ကျွန်မကို ရန်ဘက်ပြု၍ ‘သူ့ညီကိုသတ်သောသူကို အပ်လိုက်လော့။ သူသတ်သောညီ၏အသက်အတွက် သူ့ကို ငါတို့သေစေမည်။ အမွေခံကိုလည်း ဖျက်ဆီးပစ်မည်’ ဟု ဆိုကြပါ၏။ သူတို့သည် အကျွန်ုပ်၌ ကျန်ရှိသေးသော မီးကျီးခဲကို သတ်ပစ်လို၍ အကျွန်ုပ်၏ခင်ပွန်းအတွက် မြေကြီးပေါ်၌ နာမည်ကိုဖြစ်စေ၊ အကြွင်းအကျန်ကိုဖြစ်စေ မချန်ထားလိုကြပါ” ဟု လျှောက်လေ၏။

⁸ဘုရင်က ထိုမိန်းမအား “သင်၏အိမ်သို့ ပြန်သွားလော့။ သင့်အတွက် ငါအမိန့်ထုတ်ပြန်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

⁹တေကောမြို့သူက ဘုရင်အား “အကျွန်ုပ်၏သခင် အရှင်မင်းကြီး၊ အပြစ်သည် အကျွန်ုပ်နှင့် အကျွန်ုပ်အဖ၏အိမ်ထောင်အပေါ်၌ ကျရောက်ပါစေ။ အရှင်မင်းကြီးနှင့် ရာဇပလ္လင်တော်မူကား အပြစ်ကင်းပါစေ” ဟု လျှောက်လေ၏။

¹⁰ဘုရင်က “သင့်အား ပြောဆိုသောသူမည်သည်ကို ငါ့ထံသို့ ခေါ်ခဲ့လော့။ သူသည် သင့်ကို နောက်တစ်ဖန် ထိပါးတော့မည်မဟုတ်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

¹¹ထိုမိန်းမက “သွေးအတွက် လက်စားချေသောသူသည် သတ်ဖြတ်မှုကို ထပ်မံမပြုစေရန်၊ အကျွန်ုပ်၏သားလည်း ပျက်စီးခြင်းမရှိစေရန် အရှင်မင်းကြီး၏ခမည်းတော်ကို အောက်မေ့သတိရတော်မူပါစေ” ဟု လျှောက်လေ၏။ ဘုရင်က “ငါတို့၏ခမည်းတော် အသက်ရှင်တော်မူသည့်အတိုင်း သင့်သား၏ဆံခြည်တစ်ပင်မျှ မြေပေါ်သို့ ကျလိမ့်မည်မဟုတ်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ^a a v11 သွေးအတွက် လက်စားချေသောသူဆိုသည်မှာ မိသားစုဝင်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်သူအား ကွပ်မျက်ရန် ဓလေ့ထုံးစံအရ တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းခံရသော ဆွေမျိုးသားချင်းတစ်ဦး ဖြစ်၏။

¹²ထိုမိန်းမက “ကိုယ်တော့်ကျွန်မသည် အကျွန်ုပ်၏သခင် အရှင်မင်းကြီးအား စကားတစ်ခွန်း လျှောက်ထားခွင့်ပြုတော်မူပါ” ဟု လျှောက်လေ၏။ ဘုရင်က “လျှောက်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

¹³ထိုမိန်းမက “သို့ဖြစ်လျှင် ကိုယ်တော်သည် အဘယ်ကြောင့် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏လူမျိုးတစ်ဘက်၌ ဤသို့ ကြံစည်တော်မူသနည်း။ အရှင်မင်းကြီးသည် မိမိ၏နှင်ထုတ်ခြင်းခံရသူကို ပြန်မခေါ်ဆောင်သေးသောကြောင့် ဤသို့ မိန့်တော်မူရာ၌ မိမိကိုယ်ကိုပင် အပြစ်တင်ရာ ရောက်ပါ၏။ ¹⁴အကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် မြေပေါ်၌ဖိတ်ကျ၍ တစ်ဖန်ပြန်၍မကျုံးနိုင်သော ရေကဲ့သို့ ဧကန်မုချ သေရကြမည်ဖြစ်ပါ၏။ သို့ရာတွင် ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် အသက်ကို နုတ်ယူတော်မမူဘဲ နှင်ထုတ်ခြင်းခံရသူတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့် ကွဲကွာမနေစေရန် နည်းလမ်းများကို ကြံစည်တော်မူ၏။ ^b b v14 ဤအရပ်၌ပင် ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် အသက်ကို နုတ်ယူတော်မူမည့်အစား နှင်ထုတ်ခြင်းခံရသူကို အိမ်သို့ပြန်၍ ခေါ်ဆောင်ရန် နည်းလမ်းများ ကြံစည်တော်မူကြောင်း ပြသထား၏။ ဤသည်ကား နှင်ထုတ်ခြင်းခံရသူတိုင်းကို မိမိထံသို့ ပြန်လည်ဆွဲဆောင်ခေါ်ယူသော နှလုံးသားတော်ပင်ဖြစ်၏။ ¹⁵ယခု အကျွန်ုပ်သည် ဤအကြောင်းကို အကျွန်ုပ်၏သခင် အရှင်မင်းကြီးအား လျှောက်ထားရန် လာရောက်ရခြင်းမှာ လူများက အကျွန်ုပ်ကို ကြောက်ရွံ့စေသောကြောင့်ဖြစ်ပါ၏။ ကိုယ်တော့်ကျွန်မက ‘ဘုရင်အား လျှောက်ထားပါရစေ။ သူသည် ကိုယ်တော့်ကျွန်မ၏တောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုကောင်းခွင့်ပြုပါလိမ့်မည်။ ¹⁶ဘုရင်သည် နားညောင်း၍ ငါတို့၏ခမည်းတော်၏အမွေမှ အကျွန်ုပ်နှင့် အကျွန်ုပ်၏သား နှစ်ဦးစလုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်မည့်သူ၏လက်မှ ကိုယ်တော့်ကျွန်မကို ကယ်တင်ကောင်းကယ်တင်ပါလိမ့်မည်’ ဟု တွေးထင်ခဲ့ပါ၏” ဟု လျှောက်လေ၏။ ¹⁷ကိုယ်တော့်ကျွန်မက “အကျွန်ုပ်၏သခင် အရှင်မင်းကြီး၏အမိန့်တော်သည် ချမ်းသာရာ ဆောင်ကြဉ်းပါစေ။ အကြောင်းမူကား အကျွန်ုပ်၏သခင် အရှင်မင်းကြီးသည် အကောင်းအဆိုးကို ပိုင်းခြားသိမြင်တော်မူသော ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ကောင်းကင်တမန်ကဲ့သို့ ဖြစ်တော်မူပါ၏။ ကိုယ်တော်၏ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိတော်မူပါစေ” ဟု လျှောက်လေ၏။

¹⁸ဘုရင်က ထိုမိန်းမအား “ငါမေးသမျှကို ငါ့ထံမှ မထိမ်ဝှက်နှင့်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုမိန်းမက “အကျွန်ုပ်၏သခင် အရှင်မင်းကြီး မိန့်တော်မူပါ” ဟု လျှောက်လေ၏။

¹⁹ဘုရင်က “ဤအမှုအလုံးစုံ၌ ယွာဘ၏လက် ပါဝင်နေသလော” ဟု မေးတော်မူ၏။ ထိုမိန်းမက “အကျွန်ုပ်၏သခင် အရှင်မင်းကြီး အသက်ရှင်တော်မူသည့်အတိုင်း၊ အကျွန်ုပ်၏သခင် အရှင်မင်းကြီး မိန့်တော်မူသမျှမှ လက်ယာဘက်ဖြစ်စေ၊ လက်ဝဲဘက်ဖြစ်စေ မည်သူမျှ လွှဲရှောင်၍မရပါ။ ကိုယ်တော့်ကျွန် ယွာဘသည် အကျွန်ုပ်ကို စေခိုင်း၍ ဤစကားအလုံးစုံကို ကိုယ်တော့်ကျွန်မ၏နှုတ်၌ ထည့်ပေးခဲ့ပါ၏။

²⁰ကိုယ်တော့်ကျွန် ယွာဘသည် အမှုအခြေအနေ ပြောင်းလဲအောင် ဤသို့ ပြုခဲ့ပါ၏။ သို့ရာတွင် အကျွန်ုပ်၏သခင်သည် မြေတစ်ပြင်လုံး၌ ဖြစ်ပျက်သမျှကို သိတော်မူသော ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ကောင်းကင်တမန်ကဲ့သို့ ပညာရှိတော်မူပါ၏” ဟု လျှောက်လေ၏။

²¹ထိုအခါ ဘုရင်က ယွာဘအား “ကောင်းပြီ၊ ငါဤအမှုကို ပြုမည်။ သွား၍ လုလင် အဗရှလုံကို ပြန်ခေါ်ဆောင်ခဲ့လော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

²²ယွာဘသည် မြေပေါ်၌ ပျပ်ဝပ်ဦးချ၍ ဘုရင်အား ကောင်းချီးပေးလျက် “အကျွန်ုပ်၏သခင် အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး၏ရှေ့တော်၌ ကိုယ်တော့်ကျွန် မျက်နှာရကြောင်းကို ယနေ့ သိရပါပြီ။ အကြောင်းမူကား ဘုရင်သည် ကိုယ်တော့်ကျွန်၏တောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုတော်မူပြီ” ဟု လျှောက်လေ၏။

²³ထို့ကြောင့် ယွာဘသည် ထ၍ ဂေရှုရပြည်သို့သွားပြီးလျှင် အဗရှလုံကို ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်လာလေ၏။ ²⁴ဘုရင်က “သူသည် မိမိအိမ်သို့ ပြန်ရမည်။ သို့သော် ငါ့မျက်နှာကိုမူ မမြင်ရ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် အဗရှလုံသည် မိမိအိမ်သို့ပြန်၍ ဘုရင်၏မျက်နှာတော်ကို မမြင်ရချေ။ ²⁵ဣသရေလတစ်မျိုးလုံး၌ အဗရှလုံကဲ့သို့ အဆင်းလှခြင်းအတွက် ချီးမွမ်းခြင်းခံရသူ တစ်ဦးမျှမရှိ။ ခြေဖဝါးမှ ဦးခေါင်းထိပ်တိုင်အောင် သူ၌ အပြစ်အနာအဆာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိ။ ²⁶သူသည် ဦးခေါင်းကို နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ရိတ်လေ့ရှိ၏။ အကြောင်းမူကား ဆံပင်သည် သူ့အတွက် လေးလံလာသောကြောင့်ဖြစ်၏။ ဦးခေါင်းကို ရိတ်သည့်အခါတိုင်း ဆံပင်ကို ချိန်တွယ်ရာ ဘုရင့်အလေးချိန်အတိုင်း ငါးပေါင်ခန့် ရှိလေ၏။ ²⁷အဗရှလုံ၌ သားသုံးယောက်နှင့် တာမာအမည်ရှိသော သမီးတစ်ယောက် ဖွားမြင်လေ၏။ သူမသည် အဆင်းလှသောမိန်းမ ဖြစ်၏။

²⁸အဗရှလုံသည် ဘုရင်၏မျက်နှာတော်ကို မမြင်ရဘဲ ယေရုရှလင်မြို့၌ နှစ်နှစ်ပြည့်အောင် နေထိုင်လေ၏။ ²⁹အဗရှလုံသည် ဘုရင်ထံ ကြားဝင်တောင်းပန်ပေးစေရန် ယွာဘကို ခေါ်စေခဲ့သော်လည်း ယွာဘသည် သူ့ထံသို့ လာရန် ငြင်းဆန်လေ၏။ ဒုတိယအကြိမ် တစ်ဖန်ခေါ်စေပြန်သော်လည်း ယွာဘသည် လာရန် ဆက်လက်ငြင်းဆန်လေ၏။ ³⁰အဗရှလုံက မိမိ၏အစေခံတို့အား “ကြည့်လော့၊ ယွာဘ၏လယ်ကွင်းသည် ငါ၏လယ်ကွင်းနှင့် ကပ်လျက်ရှိ၍ ထိုအရပ်၌ သူ၌ မုယောစပါးရှိ၏။ သွား၍ မီးရှို့လော့” ဟု ဆိုလေ၏။ ထို့ကြောင့် အဗရှလုံ၏အစေခံတို့သည် ထိုလယ်ကွင်းကို မီးရှို့ကြလေ၏။

³¹ယွာဘသည် ထ၍ အဗရှလုံ၏အိမ်သို့သွားပြီးလျှင် “သင်၏အစေခံတို့သည် ငါ၏လယ်ကွင်းကို အဘယ်ကြောင့် မီးရှို့ကြသနည်း” ဟု မေးလေ၏။

³²အဗရှလုံက ယွာဘအား “‘ဤအရပ်သို့ လာလော့။ ဂေရှုရပြည်မှ ငါအဘယ်ကြောင့် ပြန်လာခဲ့ရသနည်းဟူ၍ ဘုရင်အား မေးလျှောက်ရန် သင့်ကို ငါစေလွှတ်နိုင်မည်။ ထိုအရပ်၌ ငါဆက်နေခဲ့လျှင် သာ၍ကောင်းပေမည်’ ဟု သင့်ထံ ငါအမှာစကား ပေးလိုက်ခဲ့၏။ ယခု ဘုရင်၏မျက်နှာတော်ကို ငါဖူးမြင်ပါရစေ။ ငါ၌ တစ်စုံတစ်ရာ အပြစ်ရှိလျှင် ဘုရင်သည် ငါ့ကို သတ်ပါစေ” ဟု ဆိုလေ၏။

³³ယွာဘသည် ဘုရင်ထံသို့သွား၍ လျှောက်ထားလေ၏။ ဘုရင်သည် အဗရှလုံကို ဆင့်ခေါ်တော်မူရာ သူသည် အထံတော်သို့ဝင်၍ ရှေ့တော်၌ မြေပေါ်သို့ ဦးညွှတ်ချလေ၏။ ထိုအခါ ဘုရင်သည် အဗရှလုံကို နမ်းရှုပ်တော်မူ၏။