2 शमूएल 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹सरूयाहका छोरा योआबले राजाको मन अब्शालोमको निम्ति तड्पिरहेको छ भनी थाहा पाए। ²योआबले तकोआमा मानिस पठाएर त्यहाँबाट एउटी बुद्धिमती स्त्री ल्याए। तिनले त्यसलाई भने, “कृपया शोक गरेझैँ बहाना गर। शोकका वस्त्र लगा, तेल नलगा, र धेरै दिनदेखि मृतकको शोक गरिरहेकी स्त्रीझैँ व्यवहार गर। ³राजाकहाँ गएर यी कुरा उनलाई भन्।” यसरी योआबले त्यसको मुखमा वचन हालिदिए।

⁴तकोआकी ती स्त्री राजाकहाँ आइन्, र भुइँमा घोप्टो परी दण्डवत् गरिन्, अनि भनिन्, “हे राजा, सहायता गर्नुहोस्!”

⁵राजाले तिनलाई सोधे, “के भयो?” तिनले भनिन्, “म विधवा हुँ, मेरो पति मरे।

⁶तपाईंकी दासीका दुई छोरा थिए। तिनीहरू मैदानमा झगडा गरे, तिनीहरूलाई छुट्याउने कोही थिएन, र एउटाले अर्कोलाई मारे। ⁷सारा कुल तपाईंकी दासीको विरुद्धमा उठेको छ, र भन्दैछन्, ‘आफ्नो भाइलाई प्रहार गर्नेलाई सुम्पिदे। उसले मारेको भाइको बदलामा हामी त्यसलाई मृत्युदण्ड दिनेछौँ, अनि उत्तराधिकारीलाई पनि नष्ट गर्नेछौँ।’ यसरी तिनीहरूले मेरो बाँकी रहेको आगोको झिल्को निभाउन खोज्दैछन्, र मेरो पतिको निम्ति पृथ्वीमा कुनै नाम वा बाँकी रहनेवाला छोड्दैनन्।”

⁸राजाले ती स्त्रीलाई भने, “आफ्नो घर जाऊ, म तिम्रो पक्षमा आदेश दिनेछु।”

⁹तकोआकी ती स्त्रीले राजालाई भनिन्, “हे मेरा मालिक राजा, दोष ममाथि र मेरा बुबाको घरानामाथि परोस्, राजा र तपाईंको सिंहासन निर्दोष रहोस्।”

¹⁰राजाले भने, “जसले तिमीलाई केही भन्छ, त्यसलाई मकहाँ ल्याऊ, त्यसले तिमीलाई फेरि छुनेछैन।”

¹¹तिनले भनिन्, “कृपया राजाले तपाईंका पितालाई सम्झनुहोस्, ताकि रगतको बदला लिनेले रक्तपातमा अझ बढ्ता नथपोस्, र मेरो छोरा नष्ट नहोस्।” राजाले भने, “हाम्रा पिता जीवित हुनुभएझैँ साँचो हो, तिम्रो छोराको शिरको एउटै रौँ पनि भुइँमा खस्नेछैन।” ^a a v11 रगतको बदला लिने भनेको परिवारको सदस्यलाई मार्नेलाई मृत्युदण्ड दिने चलनअनुसार जिम्मा पाएको नातेदार हो।

¹²ती स्त्रीले भनिन्, “कृपया तपाईंकी दासीलाई मेरा मालिक राजासँग एउटा कुरा भन्न दिनुहोस्।” राजाले भने, “भन्।”

¹³ती स्त्रीले भनिन्, “त्यसो भए तपाईंले हाम्रा पिताका मानिसहरूको विरुद्धमा किन यस्तो योजना बनाउनुभयो? यसो भन्नुहुँदा राजाले आफैलाई दोषी ठहराउनुहुन्छ, किनकि तपाईंले आफ्नो निर्वासित जनलाई फर्काएर ल्याउनुभएको छैन। ¹⁴हामी निश्चय नै मर्नेछौँ, भुइँमा पोखिएको पानीजस्तै, जसलाई फेरि जम्मा गर्न सकिँदैन। तर हाम्रा पिताले प्राण लिनुहुन्न, बरु उहाँले यस्ता उपाय योजना गर्नुहुन्छ, ताकि निर्वासित भएकाहरू उहाँबाट टाढा नरहून्। ^b b v14 यहाँ पनि हाम्रा पिता प्राण लिनुभन्दा बरु निर्वासित जनलाई घर फर्काउने उपाय रच्नुहुने रूपमा देखाइनुभएको छ—हरेक निर्वासितलाई आफूकहाँ फेरि खोजी ल्याउने उही हृदयले। ¹⁵अब म यो कुरा मेरा मालिक राजालाई भन्न आएकी छु, किनभने मानिसहरूले मलाई भयभीत पारे। तपाईंकी दासीले सोचिन्: म राजासँग कुरा गरूँ, सायद राजाले आफ्नी दासीको बिन्ती स्वीकार गर्नुहुनेछ। ¹⁶सायद राजाले सुनेर आफ्नी दासीलाई त्यस मानिसको हातबाट छुटाउनुहुनेछ, जसले मलाई र मेरो छोरा दुवैलाई हाम्रा पिताको अंशबाट बहिष्कृत गर्न खोज्छ।’” ¹⁷तपाईंकी दासीले सोचिन्: मेरा मालिक राजाको वचनले विश्राम ल्याओस्, “किनकि मेरा मालिक राजा त असल र खराब छुट्याउने हाम्रा पिताका दूतजस्तै हुनुहुन्छ। तपाईंका पिता तपाईंसँग रहनुभएको होस्।”

¹⁸राजाले ती स्त्रीलाई भने, “म तिमीलाई जे सोध्छु, त्यो मबाट केही नलुकाऊ।” तिनले भनिन्, “मेरा मालिक राजा बोल्नुहोस्।”

¹⁹राजाले सोधे, “यी सबैको पछाडि योआबकै हात छ?” ती स्त्रीले जवाफ दिइन्, “हे मेरा मालिक राजा, तपाईंको जीवनको शपथ, मेरा मालिक राजाले भन्नुभएको कुनै पनि कुराबाट कोही दायाँ वा बायाँ फर्कन सक्दैन। तपाईंका दास योआबले मलाई आज्ञा दिए, उनैले यी सबै वचन तपाईंकी दासीको मुखमा हालिदिए।

²⁰तपाईंका दास योआबले यो कुरा परिस्थितिको रूप बदल्नलाई गरे। तर मेरा मालिक त देशमा भएका सबै कुरा जान्ने हाम्रा पिताका दूतजत्तिकै बुद्धिमान् हुनुहुन्छ।”

²¹तब राजाले योआबलाई भने, “ठीक छ, म यो काम गर्नेछु। जाऊ, त्यो जवान अब्शालोमलाई फर्काएर ल्याऊ।”

²²योआब भुइँमा घोप्टो परे, दण्डवत् गरे, र राजालाई आशीर्वाद दिए। तिनले भने, “हे मेरा मालिक राजा, आज तपाईंका दासले थाहा पाएँ, कि मैले तपाईंको दृष्टिमा निगाह पाएको छु, किनकि राजाले आफ्ना दासको बिन्ती पूरा गरिदिनुभयो।”

²³त्यसपछि योआब उठेर गशूरमा गए, र अब्शालोमलाई यरूशलेममा फर्काएर ल्याए। ²⁴राजाले भने, “त्यो आफ्नै घरमा जाओस्, तर मेरो अनुहार नदेखोस्।” यसैले अब्शालोम आफ्नो घरमा गए, र राजाको अनुहार देखेनन्। ²⁵सारा इस्राएलमा अब्शालोमजस्तो सुन्दरताको निम्ति प्रशंसित अरू कोही थिएन, उसको पैतालादेखि शिरको टुप्पोसम्म कुनै खोट थिएन। ²⁶उसले आफ्नो शिर खौरिँदा—कपाल गह्रौँ भएपछि ऊ हरेक वर्ष खौरिन्थ्यो—उसले आफ्नो शिरको कपाल जोख्थ्यो, राजकीय नापअनुसार करिब पाँच पाउन्ड हुन्थ्यो। ²⁷अब्शालोमका तीन छोरा जन्मे, र तामार नाम गरेकी एउटी छोरी पनि। तिनी सुन्दरी स्त्री थिइन्।

²⁸अब्शालोम राजाको अनुहार नदेखी यरूशलेममा पूरा दुई वर्ष बसे। ²⁹अब्शालोमले योआबलाई राजासँग बिन्ती गरिदिन अनुरोध गर्न बोलाउन पठाए, तर योआब उनीकहाँ आउन मानेनन्। उनले दोस्रो पटक फेरि पठाए, तापनि योआब आउन मानेनन्। ³⁰अब्शालोमले आफ्ना दासहरूलाई भने, “हेर, योआबको खेत मेरो खेतको छेउमा छ, र त्यहाँ उनको जौ छ। जाओ, त्यसमा आगो लगाइदेओ।” यसैले अब्शालोमका दासहरूले त्यो खेतमा आगो लगाइदिए।

³¹योआब उठेर अब्शालोमको घरमा गए, र सोधे, “तपाईंका दासहरूले मेरो खेतमा किन आगो लगाए?”

³²अब्शालोमले योआबलाई जवाफ दिए, “मैले तिमीकहाँ खबर पठाएको थिएँ, ‘यहाँ आऊ, ताकि म गशूरबाट किन आएँ भनी राजालाई सोध्न तिमीलाई पठाउन सकूँ—म त्यहीँ रहेको भए असल हुन्थ्यो।’ अब मलाई राजाको अनुहार देख्न देऊ। यदि म कुनै कुरामा दोषी छु भने, राजाले मलाई मारिदिऊन्।”

³³योआब राजाकहाँ गए, र उनलाई बताए। राजाले अब्शालोमलाई बोलाए, र उनी भित्र आएर राजाको सामु भुइँमा अनुहार घोप्टो पारेर दण्डवत् गरे। तब राजाले अब्शालोमलाई चुम्बन गरे।