دوېم سموئيل 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹نو د ضرُوياه زوئ يوآب ته پته ولګېده چې د بادشاه زړۀ د ابى سلوم دپاره ارمان کوى. ²يوآب تقوعه ته پېغام ولېږلو او له هغه ځائ نه يې يوه هوښياره ښځه راوسته. هغۀ ورته ووئيل چې، ”مهربانى وکړه، ځان داسې وښايه لکه چې سوګوار يې: د ماتم جامې واغونده، تېل مۀ لګوه، او داسې چلند وکړه لکه څوک چې ډېرې ورځې د مړى په غم کښې اوسېدلې وى. ³بادشاه ته لاړه شه او دا خبرې ورته وکړه.“ او يوآب خبرې د هغې په خولۀ کښې کښېښودلې.

⁴د تقوعه ښځه بادشاه ته راغله، په مخ د زمکې په لور پرېوته او يې سجده وکړه، او يې ووئيل چې، ”اے بادشاه، مدد وکړه!“

⁵بادشاه ترې پوښتنه وکړه چې، ”څۀ خبره ده؟“ هغې ووئيل چې، ”زۀ کونډه يم، خاوند مې مړ شوے دے.

⁶ستا دې وينځې دوه زامن درلودل. هغوئ په پټى کښې سره وجنګېدل، او منع کوونکے هيڅوک نۀ وو، نو يو بل ووژلو. ⁷نو ټول خپلوان ستا د وينځې خلاف راپاڅېدل او وائى چې، ’هغه څوک راوسپاره چې خپل ورور يې وژلے دے، چې مونږ يې د هغه ورور په بدله کښې ووژنو چې وژلے يې دے، او وارث هم ختم کړو.‘ هغوئ غواړى چې زما پاتې کېدلے سکروټه هم مړه کړى او زما خاوند ته په زمکه باندې نۀ نوم پرېږدى او نۀ څوک پاتې.“

⁸بادشاه ښځې ته ووئيل چې، ”کور ته لاړه شه، او زۀ به ستا دپاره حُکم وکړم.“

⁹د تقوعه ښځې بادشاه ته ووئيل چې، ”اے زما مالِکه بادشاه، دا ګناه دې په ما او زما د پلار په کور باندې وى، او بادشاه او د هغۀ تخت دې بې‌ګناه وى.“

¹⁰بادشاه ووئيل چې، ”کۀ څوک تا ته څۀ ووائى، هغه ما ته راوله، او هغه به بيا تا ته لاس هم درنۀ کړى.“

¹¹هغې ووئيل چې، ”مهربانى وکړه، بادشاه دې خپل پلار ياد کړى، چې د وينې بدل اخيستونکے نور وينه ونۀ تويوى او زما زوئ ونۀ وژل شى.“ هغۀ ووئيل چې، ”په خپل پلار قسم، چې ستا د زوئ د سر يو ويښته هم زمکې ته نۀ غورزيږى.“ ^a a v11 د وينې بدل اخيستونکے هغه خپلوان وو چې د دستور له مخې د کورنۍ د کوم غړى د وژونکى وژل د هغۀ په غاړه وو.

¹²ښځې ووئيل چې، ”مهربانى وکړه، خپلې دې وينځې ته اِجازت راکړه چې زما مالِک بادشاه ته يوه خبره وکړم.“ هغۀ ووئيل چې، ”ووايه.“

¹³ښځې ووئيل چې، ”نو تا ولې د زمونږ د پلار د خلقو خلاف دا تدبير جوړ کړو؟ د دې خبرې په وئيلو سره بادشاه په خپل ځان باندې ملامتيا راوله، ځکه چې هغۀ خپل جلاوطن شوے بيرته نۀ دے راوستلے. ¹⁴مونږ به خامخا مړۀ شُو، لکه هغه اوبۀ چې په زمکه باندې توئ شوې وى او بيا نۀ راټولېږى. خو زمونږ پلار ژوند نۀ اخلى، بلکې داسې تدبيرونه جوړوى چې جلاوطن شوى د هغۀ نه لرې پاتې نۀ شى. ^b b v14 دلته هم زمونږ پلار داسې ښکارى چې داسې لارې چارې جوړوى چې جلاوطن شوے بيرته کور ته راولى، نۀ دا چې ژوند واخلى — هم هغه زړۀ چې هر جلاوطن بيرته خپل ځان ته راکاږى. ¹⁵نو اوس زۀ راغلې يم چې دا خبره خپل مالِک بادشاه ته وکړم، ځکه چې خلقو زۀ ووېرولم. ستا دې وينځې فکر وکړو چې، زۀ به بادشاه ته خبره وکړم، شايد چې هغه د خپلې وينځې غوښتنه پوره کړى. ¹⁶شايد چې بادشاه واورى او خپله وينځه د هغه سړى له لاسه وژغورى چې زۀ او زما زوئ دواړه د زمونږ د پلار د ميراث نه بېلول غواړى.‘“ ¹⁷ستا دې وينځې فکر وکړو چې، ”زما د مالِک بادشاه خبره دې راحت راولى، ځکه چې زما مالِک بادشاه د زمونږ د پلار د فرښتې په شان دے، چې ښۀ او بد پېژنى. ستا پلار دې له تا سره وى.“

¹⁸بادشاه ښځې ته ووئيل چې، ”کومه خبره چې زۀ درنه پوښتم، هغه له ما نه مۀ پټوه.“ هغې ووئيل چې، ”زما مالِک بادشاه دې ووائى.“

¹⁹بادشاه پوښتنه وکړه چې، ”په دې ټولو کښې د يوآب لاس شته؟“ ښځې جواب ورکړو چې، ”اے زما مالِکه بادشاه، ستا په ژوند قسم، چې زما د مالِک بادشاه له هرې خبرې نه نۀ ښى اړخ ته او نۀ کيڼ اړخ ته څوک کوږ کېدے شى. ستا دې وينځې ته يوآب حُکم وکړو، او هم هغۀ دا ټولې خبرې ستا د وينځې په خولۀ کښې کښېښودلې.

²⁰ستا دې وينځې يوآب دا کار دې دپاره وکړو چې د خبرو بڼه بدله شى. خو زما مالِک د زمونږ د پلار د فرښتې په شان هوښيار دے، چې هر څۀ چې په دې مُلک کښې وى هغه پوهيږى.“

²¹نو بادشاه يوآب ته ووئيل چې، ”ښۀ ده، زۀ به دا کار وکړم. لاړ شه او هغه ځوان ابى سلوم بيرته راوله.“

²²يوآب په مخ د زمکې په لور پرېوتو، سجده يې وکړه او بادشاه ته يې دُعا وکړه. هغۀ ووئيل چې، ”اے زما مالِکه بادشاه، نن ستا دې وينځې ته پته ولګېده چې زۀ ستا په نظر کښې مهربانى موندلې ده، ځکه چې بادشاه د خپلې وينځې غوښتنه پوره کړه.“

²³نو يوآب پاڅېدو او جشور ته لاړو او ابى سلوم يې بيرته يروشلم ته راوستلو. ²⁴بادشاه ووئيل چې، ”هغه دې خپل کور ته لاړ شى، خو زما مخ دې ونۀ ويني.“ نو ابى سلوم خپل کور ته لاړو او د بادشاه مخ يې ونۀ ليدلو. ²⁵په ټول اِسرائيل کښې د ښائست دپاره د ابى سلوم په شان څوک نۀ وو ستايلے؛ د پښې له تلى نه تر د سر تر تندى پورې په هغۀ کښې هيڅ عيب نۀ وو. ²⁶کله چې به هغۀ خپل سر خرئيلو — هغه به يې هر کال خرئيلو، ځکه چې په هغۀ باندې به دروند شو — نو د خپل سر ويښتۀ به يې تللل، چې د بادشاهۍ د تول له مخې نژدې دوه کيلو وو. ²⁷د ابى سلوم درې زامن پېدا شول، او يوه لور چې نوم يې تمر وو. هغه ښائسته ښځه وه.

²⁸ابى سلوم پوره دوه کاله په يروشلم کښې اوسېدلو خو د بادشاه مخ يې ونۀ ليدلو. ²⁹ابى سلوم يوآب ته پېغام ولېږلو چې هغه بادشاه ته د هغۀ دپاره سفارش وکړى، خو يوآب د هغۀ خوا ته راتلو نه اِنکار وکړو. هغۀ دوېم ځل بيا پېغام ولېږلو، خو يوآب بيا هم راتلو نه اِنکار وکړو. ³⁰ابى سلوم خپلو نوکرانو ته ووئيل چې، ”ګورئ، د يوآب پټے زما د پټى سره لګيدلے دے، او هلته د هغۀ وربشې دى. لاړ شئ او هغه يې وسوځوئ.“ نو د ابى سلوم نوکرانو هغه پټے وسوځولو.

³¹يوآب پاڅېدو، د ابى سلوم کور ته لاړو او پوښتنه يې وکړه چې، ”ستا نوکرانو ولې زما پټى ته اور ورواچولو؟“

³²ابى سلوم يوآب ته جواب ورکړو چې، ”ما تا ته پېغام ولېږلو چې، ’دلته راشه، چې زۀ تا بادشاه ته ولېږم چې ترې وپوښتم چې زۀ ولې جشور نه راغلم؟ کۀ هلته پاتې شوے وَى، نو زما دپاره به ښۀ وو.‘ نو اوس ماله اِجازت راکړه چې د بادشاه مخ وويني؛ کۀ زۀ د څۀ ګناهګار يم، نو هغه دې زۀ ووژنى.“

³³يوآب بادشاه ته لاړو او هغۀ ته يې ووئيل. بادشاه ابى سلوم راوغوښتلو، او هغه ننوتو او د بادشاه په مخکښې يې په مخ د زمکې په لور سجده وکړه. بيا بادشاه ابى سلوم ښکل کړو.