2.سموئيل 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹ڪجهہ وقت پوءِ ابي سلوم پاڻ لاءِ هڪ رٿ ۽ گھوڙا ۽ سندس اڳيان ڊوڙڻ لاءِ پنجاهہ ماڻهو رکيا. ²ابي سلوم سوير اُٿي رستي جي ڪناري تي شهر جي دروازي وٽ بيھندو هو. جڏهن بہ ڪو جھيڙي وارو ماڻهو فيصلي لاءِ بادشاهہ وٽ ايندو هو تڏهن ابي سلوم کيس سڏي چوندو هو تہ ”تون ڪهڙي شهر جو آهين؟“ اهو ماڻهو وراڻيندو هو تہ ”تنهنجو ٻانهو اسرائيل جي قبيلن مان هڪڙي جو آهي.“

³تڏهن ابي سلوم کيس چوندو هو تہ ”ڏس، تنهنجو معاملو سچو ۽ درست آهي، پر بادشاهہ تنهنجي ٻڌڻ لاءِ ڪنهن کي بہ مقرر نہ ڪيو آهي.“ ⁴ابي سلوم وڌيڪ چوندو هو تہ ”ڪاش آءٌ ملڪ ۾ منصف مقرر ٿيان ها! جنهن کي بہ ڪو جھيڙو يا مقدمو هجي ها سو مون وٽ اچي سگھي ها، ۽ آءٌ کيس انصاف ڏيان ها.“ ⁵جڏهن بہ ڪو ماڻهو سندس اڳيان جھڪڻ لاءِ ويجھو ايندو هو تڏهن ابي سلوم هٿ وڌائي کيس پڪڙي چمي ڏيندو هو. ⁶ابي سلوم هر اهڙي اسرائيلي سان، جيڪو فيصلي لاءِ بادشاهہ وٽ ايندو هو، ائين ئي ڪندو هو، ۽ هيئن اسرائيل جا دل چورائي ورتائين.

⁷چئن سالن کان پوءِ ابي سلوم بادشاهہ کي چيو تہ ”مهرباني ڪري مون کي حبرون وڃڻ ڏيو، تہ جيڪا منت مون اسان جي پيءُ سان ڪئي هئي سا پوري ڪريان. ⁸ڇاڪاڻ تہ ارام ۾ جشور ۾ رهندي مون منت ڪئي هئي تہ ’جيڪڏهن اسان جو پيءُ مون کي يروشلم ۾ موٽائي آڻيندو تہ آءٌ سندس عبادت ڪندس.‘“

⁹بادشاهہ کيس چيو تہ ”سلامتيءَ سان وڃ.“ تنهنڪري ابي سلوم اُٿي حبرون ويو.

¹⁰ابي سلوم اسرائيل جي سڀني قبيلن ڏانهن ڳجھا قاصد موڪلي چيو تہ ”جڏهن اوهان رڍ جي سڱ جو آواز ٻڌو تڏهن چئجو تہ ’ابي سلوم حبرون ۾ بادشاهي ڪري ٿو!‘“

¹¹ٻہ سؤ سڏيل ماڻهو ابي سلوم سان گڏ يروشلم کان سادگيءَ سان ويا، ۽ انهيءَ سازش بابت ڪجهہ بہ نہ ڄاڻندا هئا. ¹²جڏهن ابي سلوم قربانيون چڙهائي رهيو هو تڏهن دائود جي صلاحڪار اخيتفل جيلونيءَ کي سندس شهر جيلوہ مان گھرائڻ لاءِ ماڻهو موڪليائين. سازش مضبوط ٿيندي وئي، ۽ ابي سلوم جا پوئلڳ وڌندا رهيا.

دائود پنهنجي پٽ ابي سلوم کان ڀڄي ٿو

¹³دائود وٽ هڪ قاصد آيو ۽ چيائين تہ ”اسرائيل جا دل ابي سلوم ڏانهن ڦري ويا آهن.“

¹⁴دائود پنهنجن انهن سڀني ٻانهن کي جيڪي يروشلم ۾ ساڻس گڏ هئا چيو تہ ”اُٿو! اسان کي ڀڄڻو آهي، نہ تہ اسان مان ڪو بہ ابي سلوم کان بچي نہ سگھندو. جلدي ڪريو، نہ تہ هو اسان کي جلد ئي پڪڙي وٺندو، اسان کي برباد ڪندو ۽ شهر کي تلوار سان ماريندو.“

¹⁵بادشاهہ جي ٻانهن وراڻيو تہ ”منهنجو مالڪ بادشاهہ جيڪو بہ فيصلو ڪري، تنهنجا ٻانها تيار آهن.“

¹⁶پوءِ بادشاهہ پنهنجي سڄي گھراڻي سميت نڪتو، ۽ ڏهہ ڪنيزون محل جي سنڀال لاءِ ڇڏي ويو. ^a a v16 ڪنيزون مکيہ زال جي ڀيٽ ۾ گھٽ قانوني حق رکندڙ ٻيون زالون هونديون هيون. ¹⁷بادشاهہ پنهنجي پويان سڀني ماڻهن سان گڏ نڪتو ۽ اهي آخري گھر وٽ بيھي رهيا. ¹⁸سندس سڀ ٻانها سندس ڀرسان لنگھي ويا، ساڻن گڏ سڀ ڪريتي ۽ فليتي؛ ۽ سڀ ڇهہ سؤ جتي، جيڪي گات کان سندس پويان آيا هئا، بادشاهہ جي اڳيان هلندا ويا. ^b b v18 ڪريتي ۽ فليتي دائود جا چونڊ ذاتي محافظ دستا هئا.

¹⁹بادشاهہ اتي جتيءَ کي چيو تہ ”تون بہ اسان سان گڏ ڇو ٿو اچين؟ موٽي وڃ ۽ نئين بادشاهہ سان گڏ رھ؛ تون پرڏيهي آهين، پنهنجي وطن کان پري جلاوطن آهين. ²⁰تون رڳو ڪالهہ آيو آهين. ڇا مون کي اڄ توکي اسان سان گڏ ڀٽڪائڻ گھرجي، جڏهن مون کي پاڻ بہ خبر ناهي تہ ڪيڏانهن ٿو وڃان؟ موٽي وڃ، پنهنجن ڀائرن کي بہ ساڻ وٺي وڃ. اسان جو پيءُ تو تي لافاني شفقت ۽ وفاداري ظاهر ڪري.“

²¹اتي بادشاهہ کي وراڻيو تہ ”جيئن اسان جو پيءُ جيئرو آهي ۽ منهنجو مالڪ بادشاهہ جيئرو آهي، تيئن منهنجو مالڪ بادشاهہ جتي بہ هوندو، زندگي هجي يا موت، اتي ئي تنهنجو ٻانهو هوندو.“

²²دائود اتيءَ کي چيو تہ ”وڃ، پار ٿيءُ.“ پوءِ اتي جتي پنهنجن سڀني ماڻهن ۽ ساڻس گڏ سڀني ننڍڙن سميت پار ٿيو. ²³جڏهن سڀ ماڻهو پار ٿي رهيا هئا تڏهن سڄو ملڪ وڏي آواز سان روئڻ لڳو. بادشاهہ قدرون واديءَ کي پار ڪيو، ۽ سڀ ماڻهو بيابان ڏانهن پار ٿيا. ²⁴صدوق بہ اتي هو، ساڻس گڏ سڀ لاوي اسان جي پيءُ جي عهد جو صندوق کڻيو بيٺا هئا. هنن اسان جي پيءُ جو صندوق هيٺ رکيو، ۽ ابياتر قربانيون چڙهائيندو رهيو جيستائين سڀ ماڻهو شهر مان نڪري پورا ٿيا. ²⁵بادشاهہ صدوق کي چيو تہ ”اسان جي پيءُ جو صندوق واپس شهر ۾ کڻي وڃ. جيڪڏهن اسان جو پيءُ مون کان راضي هوندو تہ هو مون کي موٽائي آڻيندو ۽ مون کي اهو صندوق ۽ پنهنجو رهائشي هنڌ وري ڏسڻ ڏيندو. ²⁶پر جيڪڏهن هو چوي تہ ’مون کي تو ۾ ڪا خوشي ناهي،‘ تہ ڏس، آءٌ حاضر آهيان، هو مون سان اهو ڪري جيڪو کيس چڱو لڳي.“ ²⁷بادشاهہ صدوق ڪاهن کي بہ چيو تہ ”ڇا تون ڏسڻ وارو نہ آهين؟ سلامتيءَ سان شهر ڏانهن موٽي وڃ، ۽ پنهنجن ٻنهي پٽن کي ساڻ وٺي وڃ—تنهنجي پٽ اخيمعص کي ۽ ابياتر جي پٽ يونتن کي. ²⁸آءٌ بيابان جي گذرگاهن وٽ انتظار ڪندس جيستائين تو وٽان مون کي خبر ڏيڻ لاءِ پيغام نہ اچي.“ ²⁹تنهنڪري صدوق ۽ ابياتر اسان جي پيءُ جو صندوق واپس يروشلم ۾ کڻي ويا ۽ اتي رهيا.

³⁰دائود زيتون جبل تي چڙهيو، چڙهندي روئيندو رهيو، سندس مٿو ڍڪيل ۽ پير اگھاڙا هئا. ساڻس سڀني ماڻهن پنهنجا مٿا ڍڪي روئيندي چڙهيا. ^c c v30 خيانت جو شڪار ٿيل بادشاهہ، جيڪو زيتون جبل تي چڙهندي روئي ٿو، يسوع جي اڳواٽ تصوير آهي، جنهن گھڻو پوءِ هن ئي واديءَ کي پار ڪيو ۽ انهيءَ رات هن ئي جبل تي ڏک ڪيو جڏهن هڪ ڀروسي وارو دوست ساڻس غداري ڪئي.

³¹دائود کي ٻڌايو ويو تہ ”اخيتفل ابي سلوم سان گڏ سازشين ۾ آهي.“ تنهنڪري دائود دعا ڪئي تہ ”اي اسان جا بابا، اخيتفل جي صلاح کي بيوقوفيءَ ۾ بدلائي ڇڏ.“

³²جڏهن دائود چوٽيءَ تي پهتو، جتي اسان جي پيءُ جي عبادت ڪئي ويندي هئي، تڏهن حوشي ارڪي ساڻس ملڻ لاءِ اتي هو، سندس چولو ڦاٽل ۽ مٿي تي مٽي هئي. ³³دائود کيس چيو تہ ”جيڪڏهن تون مون سان گڏ هلندين تہ رڳو مون لاءِ بار ٿيندين.“

³⁴پر جيڪڏهن تون شهر ۾ موٽي وڃين ۽ ابي سلوم کي چوين تہ ’اي منهنجا بادشاهہ، آءٌ تنهنجو ٻانهو ٿيندس؛ جيئن مون اڳ تنهنجي پيءُ جي خدمت ڪئي، تيئن هاڻي تنهنجي خدمت ڪندس،‘ تہ تون منهنجي لاءِ اخيتفل جي صلاح کي ناڪام ڪري سگھين ٿو. ³⁵صدوق ۽ ابياتر ڪاهن اتي توسان گڏ آهن. جيڪو ڪجهہ بادشاهہ جي گھر ۾ ٻڌين سو سڀ کين ٻڌائجان. ³⁶انهن جا ٻئي پٽ اتي انهن سان گڏ آهن—صدوق جو پٽ اخيمعص ۽ ابياتر جو پٽ يونتن. جيڪو ڪجهہ ٻڌين سو سڀ انهن جي هٿان مون ڏانهن موڪلجان.

³⁷جڏهن ابي سلوم يروشلم ۾ داخل ٿي رهيو هو تڏهن دائود جو دوست حوشي شهر ۾ پهتو.