2 சாமுவேல் 13

13 ¹இதற்குப் பின்பு, தாவீதின் குமாரனாகிய அப்சலோமுக்குத் தாமார் என்னும் பேரழகுள்ள ஒரு சகோதரி இருந்தாள்; தாவீதின் குமாரனாகிய அம்னோன் அவளை நேசித்தான். ²அம்னோன் தன் சகோதரி தாமாரை நினைத்து மிகவும் மனம்வருந்தி, தன்னையே வியாதிப்படுத்திக்கொண்டான்; அவள் கன்னிகையாயிருந்தாள், அவளை அணுகுவதற்கு அம்னோனுக்கு வழியே தோன்றவில்லை. ³அம்னோனுக்கு யோனதாப் என்னும் ஒரு நண்பன் இருந்தான்; அவன் தாவீதின் சகோதரனாகிய சிமியாவின் குமாரன்; இந்த யோனதாப் மிகவும் தந்திரமுள்ளவனாயிருந்தான். ⁴அவன் அம்னோனை நோக்கி, “ராஜாவின் குமாரனே, நாளுக்குநாள் நீ ஏன் இப்படி வாடிப்போகிறாய்? எனக்குச் சொல்லமாட்டாயா?” என்றான். அதற்கு அம்னோன், “என் சகோதரனாகிய அப்சலோமின் சகோதரி தாமாரை நான் நேசிக்கிறேன்” என்றான்.

⁵அப்பொழுது யோனதாப் அவனை நோக்கி, “நீ படுக்கையிலே படுத்துக்கொண்டு, வியாதிக்காரன்போல் காண்பி; உன்னைப் பார்க்க உன் தகப்பன் வரும்போது, ‘என் சகோதரி தாமார் வந்து எனக்கு ஆகாரம் ஊட்டுவாளாக; அவள் நான் பார்க்கும்படி எனக்கு முன்பாகச் சமையல் செய்து, அவள் கையினால் நான் சாப்பிடும்படி செய்வாளாக’ என்று அவரிடம் சொல்” என்றான்.

⁶அப்படியே அம்னோன் படுத்துக்கொண்டு, வியாதிக்காரன்போல் காண்பித்தான். அவனைப் பார்க்க ராஜா வந்தபோது, அம்னோன் ராஜாவை நோக்கி, “என் சகோதரி தாமார் வந்து, நான் பார்க்கும்படி இரண்டு அப்பங்களைச் செய்து, நான் அவள் கையினால் சாப்பிடும்படி செய்யட்டும்” என்றான்.

⁷தாவீது அரண்மனையிலிருந்த தாமாருக்கு ஆள் அனுப்பி, “உன் சகோதரன் அம்னோனுடைய வீட்டுக்குப் போய், அவனுக்கு ஆகாரம் செய்” என்று சொல்லச்சொன்னான். ⁸தாமார் தன் சகோதரன் அம்னோன் படுத்திருந்த வீட்டுக்குப் போய், மாவை எடுத்துப் பிசைந்து, அவனுக்கு முன்பாக அப்பங்களைச் செய்து, அவைகளைச் சுட்டாள். ⁹பின்பு அவள் சட்டியை எடுத்து அவனுக்கு முன்பாகப் பரிமாறினாள்; ஆனால் அவன் சாப்பிட மறுத்து, “எல்லாரையும் என்னைவிட்டு வெளியே அனுப்பு” என்றான். அப்படியே எல்லாரும் அவனைவிட்டு வெளியே போனார்கள். ¹⁰அப்பொழுது அம்னோன் தாமாரை நோக்கி, “உன் கையினால் நான் சாப்பிடும்படி, ஆகாரத்தைப் படுக்கையறைக்குள் கொண்டுவா” என்றான். தாமார் தான் செய்த அப்பங்களை எடுத்து, படுக்கையறையிலிருந்த தன் சகோதரன் அம்னோனிடத்தில் கொண்டுவந்தாள். ¹¹அவள் சாப்பிடும்படி அவைகளை அவனண்டையில் கொண்டுவந்தபோது, அவன் அவளைப் பிடித்து, “என் சகோதரியே, வா, என்னோடே சயனி” என்றான்.

¹²அதற்கு அவள், “வேண்டாம், என் சகோதரனே! என்னைக் கற்பழிக்காதே; இஸ்ரவேலிலே இப்படிப்பட்ட காரியம் ஒருபோதும் செய்யப்படுவதில்லை; இந்த மானக்கேடான காரியத்தைச் செய்யாதே. ¹³நான் என் அவமானத்தை எங்கே கொண்டுபோவேன்? நீயோ இஸ்ரவேலிலே அவமதிக்கப்படத்தக்க மூடரில் ஒருவனைப்போல் ஆவாய். ஆகையால் ராஜாவோடே பேசு; அவர் என்னை உனக்கு மறுக்கமாட்டார்” என்றாள்.

¹⁴ஆனாலும் அவன் அவள் சொல்லைக் கேட்க மனதில்லாமல், அவளைப்பார்க்கிலும் பலத்தவனாயிருந்தபடியால், அவளைக் கற்பழித்து அவளோடே சயனித்தான். ¹⁵பின்பு அம்னோன் அவளை மிகுந்த வெறுப்பாய் வெறுத்தான்; அவன் அவளை வெறுத்த வெறுப்பு, அவளை நேசித்திருந்த நேசத்திலும் அதிகமாயிருந்தது. அம்னோன் அவளை நோக்கி, “எழுந்து போய்விடு” என்றான்.

¹⁶அதற்கு அவள், “வேண்டாம், என்னைத் துரத்திவிடுகிற இந்த அநியாயம், நீ ஏற்கெனவே எனக்குச் செய்த அநியாயத்திலும் கொடியது” என்றாள். ஆனாலும் அவன் அவள் சொல்லைக் கேட்க மனதில்லாதிருந்தான்.

¹⁷அவன் தனக்குப் பணிவிடை செய்கிற வேலைக்காரனைக் கூப்பிட்டு, “இந்த ஸ்திரீயை என்னைவிட்டு வெளியே தள்ளி, அவள் பின்னாலே கதவைப் பூட்டு” என்றான்.

¹⁸அவள் நெடிய அலங்காரமான அங்கியை உடுத்தியிருந்தாள்; அந்நாட்களில் ராஜாவின் கன்னிகைப் பெண்கள் இப்படிப்பட்ட வஸ்திரங்களை உடுத்தியிருந்தார்கள். அவனுடைய வேலைக்காரன் அவளை வெளியே தள்ளி, அவள் பின்னாலே கதவைப் பூட்டினான். ¹⁹தாமார் தன் தலையின்மேல் சாம்பலைப் போட்டுக்கொண்டு, தான் உடுத்தியிருந்த நெடிய அலங்காரமான அங்கியைக் கிழித்து, தன் தலையின்மேல் கையை வைத்துக்கொண்டு, சத்தமிட்டு அழுதுகொண்டே போனாள். ²⁰அவள் சகோதரன் அப்சலோம் அவளை நோக்கி, “உன் சகோதரனாகிய அம்னோன் உன்னோடே இருந்தானோ? என் சகோதரியே, இப்பொழுது மவுனமாயிரு; அவன் உன் சகோதரன்; இந்தக் காரியத்தை மனதிலே வைக்காதே” என்றான். அப்படியே தாமார் தன் சகோதரன் அப்சலோமின் வீட்டிலே பாழாய்ப்போன ஸ்திரீயாகத் தனித்துக் குடியிருந்தாள்.

²¹தாவீது ராஜா இந்தச் சங்கதிகளையெல்லாம் கேள்விப்பட்டபோது, மிகவும் கோபமடைந்தான். ²²அப்சலோம் அம்னோனோடே நன்மையையாகிலும் தீமையையாகிலும் பேசாதிருந்தான்; ஏனெனில் அம்னோன் தன் சகோதரி தாமாரைக் கற்பழித்தபடியால், அப்சலோம் அவனை வெறுத்திருந்தான்.

அப்சலோம் தன் சகோதரி தாமாருக்காகப் பழிவாங்குகிறான்

²³இரண்டு வருஷம் முழுமையாய் முடிந்தபின்பு, எப்பிராயீமுக்குச் சமீபமான பாகால் ஆத்சோரிலே அப்சலோமுக்கு ஆட்டு மயிர் கத்தரிக்கிறவர்கள் இருந்தார்கள்; அப்பொழுது அவன் ராஜாவின் குமாரர் எல்லாரையும் அழைத்தான். ²⁴அப்சலோம் ராஜாவினிடத்தில் போய், “இதோ, உம்முடைய அடியானுக்கு ஆட்டு மயிர் கத்தரிக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள்; ராஜாவும் உம்முடைய ஊழியக்காரரும் தயவுசெய்து உம்முடைய அடியானோடே வரவேண்டும்” என்றான்.

²⁵ராஜா அப்சலோமை நோக்கி, “வேண்டாம், என் மகனே, நாங்கள் எல்லாரும் வந்தால் உனக்குப் பாரமாயிருப்போம்” என்றான். அப்சலோம் அவனை வருந்தி அழைத்தும், அவன் போக மனதில்லாமல் அவனை ஆசீர்வதித்தான்.

²⁶அப்பொழுது அப்சலோம், “நீர் வராவிட்டால், என் சகோதரனாகிய அம்னோனாவது தயவுசெய்து எங்களோடே வரட்டும்” என்றான். ராஜா அவனை நோக்கி, “அவன் உன்னோடே ஏன் வரவேண்டும்?” என்றான்.

²⁷ஆனாலும் அப்சலோம் அவனை வருந்திக் கேட்டுக்கொண்டதினால், அவன் அம்னோனையும் ராஜாவின் குமாரர் எல்லாரையும் அவனோடே அனுப்பினான். ²⁸அப்சலோம் தன் வேலைக்காரருக்குக் கட்டளையிட்டு, “நன்றாய்க் கவனித்திருங்கள்; திராட்சரசத்தினால் அம்னோனுடைய மனம் மகிழ்ச்சியாயிருக்கும்போது, நான் உங்களை நோக்கி, ‘அம்னோனை வெட்டுங்கள்’ என்று சொல்லும்போது, அவனைக் கொல்லுங்கள்; பயப்படாதிருங்கள்; நான்தானே உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டேன்? திடன்கொண்டு தைரியமாயிருங்கள்” என்றான்.

²⁹அப்சலோம் கட்டளையிட்டபடியே அப்சலோமின் வேலைக்காரர் அம்னோனுக்குச் செய்தார்கள். அப்பொழுது ராஜாவின் குமாரர் எல்லாரும் எழுந்து, அவரவர் தங்கள் கோவேறு கழுதையின்மேல் ஏறி ஓடிப்போனார்கள்.

³⁰அவர்கள் வழியிலே வருகையில், “அப்சலோம் ராஜாவின் குமாரர் எல்லாரையும் கொன்றுபோட்டான்; அவர்களில் ஒருவரும் மீதியாயில்லை” என்கிற செய்தி தாவீதுக்கு எட்டியது.

³¹அப்பொழுது ராஜா எழுந்திருந்து, தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு, தரையிலே கிடந்தான்; அவனண்டையில் நின்ற அவனுடைய ஊழியக்காரர் எல்லாரும் தங்கள் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு நின்றார்கள். ³²ஆனாலும் தாவீதின் சகோதரனாகிய சிமியாவின் குமாரன் யோனதாப் மறுமொழியாக, “ராஜாவின் குமாரராகிய வாலிபர் எல்லாரையும் கொன்றுபோட்டார்கள் என்று என் ஆண்டவன் நினைக்கவேண்டாம்; அம்னோன் மாத்திரமே செத்தான்; ஏனெனில் அம்னோன் அப்சலோமின் சகோதரி தாமாரைக் கற்பழித்த நாள்முதல், அப்சலோம் இதைத் தன் மனதிலே தீர்மானித்திருந்தான். ³³ஆகையால் ராஜாவின் குமாரர் எல்லாரும் செத்துப்போனார்கள் என்று ராஜாவாகிய என் ஆண்டவன் மனதிலே வைக்கவேண்டாம்; அம்னோன் மாத்திரமே செத்தான்” என்றான்.

³⁴இதற்குள் அப்சலோம் ஓடிப்போயிருந்தான். காவல்காக்கிற வாலிபன் கண்களை ஏறெடுத்துப் பார்த்தபோது, இதோ, தனக்குப் பின்னாக மலைப் பக்கத்து வழியிலே அநேக ஜனங்கள் இறங்கி வருகிறதைக் கண்டான். ³⁵அப்பொழுது யோனதாப் ராஜாவை நோக்கி, “இதோ, ராஜாவின் குமாரர் வந்துவிட்டார்கள்; உம்முடைய அடியான் சொன்னபடியே ஆயிற்று” என்றான். ³⁶அவன் பேசி முடிக்கிறபொழுது, இதோ, ராஜாவின் குமாரர் வந்து சத்தமிட்டு அழுதார்கள்; ராஜாவும் அவனுடைய ஊழியக்காரர் அனைவரும் மிகவும் மனங்கசந்து அழுதார்கள்.

³⁷அப்சலோமோ ஓடிப்போய், கேசூரின் ராஜாவாகிய அம்மியூதின் குமாரன் தல்மாயினிடத்தில் போய்ச்சேர்ந்தான். தாவீது நாள்தோறும் தன் குமாரனுக்காகத் துக்கித்துக்கொண்டிருந்தான். ³⁸அப்சலோம் ஓடிக் கேசூருக்குப் போய், அங்கே மூன்று வருஷம் இருந்தான். ³⁹தாவீது ராஜா அம்னோன் மரித்ததைக்குறித்து ஆறுதலடைந்தபின்பு, அவனுடைய இருதயம் அப்சலோமினிடத்தில் போக ஏங்கிக்கொண்டிருந்தது.