Księga Ozeasza 2

2 ¹Mówcie do swoich braci: „Mój Lud”, a do swoich sióstr: „Umiłowana”. ²Spierajcie się ze swoją matką, spierajcie się — bo ona nie jest moją żoną, a ja nie jestem jej mężem — niech usunie swój nierząd ze swojej twarzy, a swoją niewierność spomiędzy swoich piersi, ³inaczej obnażę ją do naga i zostawię ją nagą jak w dniu jej narodzin; uczynię ją podobną do pustyni, zamienię ją w spieczoną ziemię i sprawię, że umrze z pragnienia. ⁴Nad jej dziećmi nie zlituję się, bo są dziećmi nierządu. ⁵Ich matka uprawiała nierząd; ta, która je nosiła, postąpiła haniebnie. Powiedziała: „Pobiegnę za swoimi kochankami, którzy dają mi mój chleb i moją wodę, moją wełnę i mój len, moją oliwę i mój napój”.

⁶Dlatego zagrodzę jej drogę cierniem; otoczę ją murem, aby nie mogła odnaleźć swoich ścieżek. ⁷Będzie goniła za swoimi kochankami, ale ich nie dogoni; będzie ich szukała, ale nie znajdzie. Wtedy powie: „Wrócę do swojego pierwszego męża, bo lepiej mi było wtedy niż teraz”. ⁸Ona nie zrozumiała, że to ja dałem jej zboże, młode wino i oliwę, że to ja obsypałem ją srebrem i złotem — które wydali na Baala. ^a a v8 Zmiana na „oni” oddaje tekst hebrajski — lud Izraela wziął dary dane jej i użył ich, aby służyć Baalowi.

⁹Dlatego zabiorę z powrotem swoje zboże, gdy dojrzeje, i swoje młode wino w jego porze; odbiorę swoją wełnę i swój len, dane, by okryć jej nagość. ¹⁰Teraz odsłonię jej hańbę na oczach jej kochanków, a nikt nie wyrwie jej z mojej ręki. ¹¹Położę kres całej jej radości — jej świętom, jej nowiom, jej sabatom, wszystkim jej uroczystym świętom. ¹²Spustoszę jej winorośle i drzewa figowe, o których mówiła: „To moja zapłata, którą dali mi moi kochankowie”. Zamienię je w gąszcz i pożrą je dzikie zwierzęta. ¹³Rozliczę ją za dni, w których paliła ofiary Baalom, gdy stroiła się w pierścienie i klejnoty i biegła za swoimi kochankami — lecz o mnie zapomniała — mówi nasz Ojciec.

¹⁴„Dlatego, oto ją odzyskam: wprowadzę ją na pustynię i przemówię czule do jej serca. ¹⁵Tam zwrócę jej winnice i uczynię Dolinę Achor bramą nadziei. Tam odpowie jak w dniach swojej młodości, jak w dniu, gdy wyszła z Egiptu”. ^b b v15 Dolina Achor znaczy „nieszczęście” — miejsce dawnej porażki, które nasz Ojciec przemienia w samą bramę do nadziei i odnowienia.

¹⁶W tym dniu — mówi nasz Ojciec — będziesz do mnie mówić: „Mój mężu”, a już nie będziesz do mnie mówić: „Mój Baalu”. ^c c v16 Celem naszego Ojca jest bliskość, a nie panowanie — aby nazywano go „moim mężem”, a nie „moim panem”. „Baal” było zarazem potocznym słowem oznaczającym „pana”, jak i imieniem bożka, za którym biegł Izrael; on już nie będzie dzielił z nim jej serca. ¹⁷Usunę imiona Baalów z jej ust; już nigdy nie będą wzywane po imieniu. ¹⁸W tym dniu zawrę przymierze dla nich z dzikimi zwierzętami, z ptactwem niebios i ze stworzeniami pełzającymi po ziemi; usunę łuk i miecz i wojnę z kraju, aby wszyscy mogli bezpiecznie odpoczywać. ¹⁹Poślubię cię sobie na wieki; poślubię cię sobie w sprawiedliwości i w prawie, w wiernej miłości i w miłosierdziu. ²⁰Poślubię cię sobie w wierności i poznasz swojego Ojca.

²¹W tym dniu odpowiem — mówi nasz Ojciec — odpowiem niebiosom, a one odpowiedzą ziemi; ²²a ziemia odpowie zbożu, młodemu winu i oliwie, a one odpowiedzą Jezreel. ^d d v22 Jezreel znaczy „Bóg sieje”. Imię, które niegdyś oznaczało rozproszenie i sąd, teraz staje się obietnicą — nasz Ojciec na nowo sadzi swój lud w ziemi jako swoją własność. ²³Zasieję ją sobie w ziemi. Zlituję się nad „Niemiłowaną” i powiem do „Nie Mój Lud”: „Jesteście moimi dziećmi”, a oni powiedzą: „Ty jesteś moim Ojcem”. ^e e v23 Odwrócenie jest całkowite: ci, których niegdyś nazwano „Nie Mój Lud”, są teraz jego dziećmi i odpowiadają mu nie jak odległemu bóstwu, lecz jak Ojcu — oto więź, do której zmierzała cała ta księga.