1 Księga Samuela 14

14 ¹Pewnego dnia Jonatan, syn Saula, powiedział do swojego giermka: „Chodź, przejdźmy do posterunku Filistynów naprzeciw nas” — lecz swojemu ojcu nic nie powiedział. ²Saul przebywał na skraju Gibei, pod drzewem granatowym w Migron, mając przy sobie około sześciuset ludzi. ³Achiasz, syn Achituba, brata Ikaboda, syna Pinechasa, syna Helego, kapłana naszego Ojca w Sylo, nosił efod. A wojsko nie wiedziało, że Jonatan odszedł. ^a a v3 Efod był szczególną szatą kapłańską, którą wkładano, gdy radzono się Boga o wskazówki.

⁴Między przełęczami, przez które Jonatan chciał przejść ku posterunkowi Filistynów, sterczała skalna turnia z jednej strony i skalna turnia z drugiej — jedna zwała się Boses, druga Sene. ⁵Jedna turnia stała od północy, naprzeciw Michmas, a druga od południa, naprzeciw Geba. ⁶Jonatan powiedział do swojego giermka: „Chodź, przejdźmy do posterunku tych nieobrzezańców. Może nasz Ojciec zadziała dla nas; nic nie powstrzyma go od wybawienia przez wielu czy przez niewielu”.

⁷Giermek odpowiedział mu: „Czyń wszystko, co masz w sercu. Idź — jestem z tobą sercem i duszą”.

⁸Wtedy Jonatan powiedział: „Przejdziemy do tych ludzi i pokażemy się im. ⁹Jeśli powiedzą: «Czekajcie, aż do was przyjdziemy», pozostaniemy na miejscu i nie pójdziemy do nich w górę. ¹⁰Lecz jeśli powiedzą: «Chodźcie do nas w górę», pójdziemy, bo nasz Ojciec wydał ich w naszą rękę — to będzie nasz znak”.

¹¹Obaj pokazali się posterunkowi Filistynów. „Patrzcie” — mówili Filistyni — „Hebrajczycy wypełzają z jam, w których się pokryli”. ¹²Ludzie z posterunku zawołali do Jonatana i jego giermka: „Chodźcie do nas w górę, a damy wam nauczkę”. Jonatan powiedział do swojego giermka: „Wejdź za mną, bo nasz Ojciec wydał ich w rękę Izraela”.

¹³Jonatan wspinał się na rękach i nogach, a jego giermek za nim; Filistyni padali przed Jonatanem, a giermek dobijał ich za nim. ¹⁴W tym pierwszym natarciu Jonatan i jego giermek zabili około dwudziestu ludzi na przestrzeni około pół akra.

¹⁵Popłoch ogarnął obóz, pole i całe wojsko; posterunek i łupieżcy także zadrżeli, ziemia się zatrzęsła — popłoch od naszego Ojca. ¹⁶Strażnicy Saula w Gibei Beniamina spojrzeli — a oto tłum Filistynów rozpływał się, rozpraszając na wszystkie strony. ¹⁷Saul powiedział do swojego wojska: „Policzcie, kogo brakuje”. Gdy policzyli, nie było Jonatana ani jego giermka.

¹⁸Saul powiedział do Achiasza: „Przynieś tu arkę naszego Ojca” — bo w tym czasie arka naszego Ojca była przy Izraelitach. ¹⁹Gdy Saul mówił do kapłana, zgiełk w obozie Filistynów wzmagał się coraz bardziej. Powiedział więc do kapłana: „Cofnij swoją rękę”.

²⁰Saul i całe jego wojsko zebrali się, dotarli do bitwy i zastali miecze Filistynów zwrócone jeden przeciw drugiemu w zupełnym zamieszaniu. ²¹Także Hebrajczycy, którzy wcześniej trzymali stronę Filistynów i poszli z nimi do obozu, przeszli teraz do Izraelitów, którzy byli z Saulem i Jonatanem. ²²Gdy wszyscy mężowie izraelscy, którzy pokryli się w górach Efraima, usłyszeli, że Filistyni uciekli, oni także ruszyli za nimi w zaciekły pościg w tej bitwie. ²³Tak nasz Ojciec wybawił tego dnia Izrael, a bitwa przeniosła się aż poza Bet-Awen.

Pochopna przysięga Saula osłabia Izrael

²⁴Wojsko izraelskie było tego dnia w wielkim ucisku, bo Saul kazał im przysiąc: „Przeklęty każdy, kto zje coś przed wieczorem, zanim pomszczę się na swoich wrogach”. I nikt z wojska nie skosztował pokarmu.

²⁵Całe wojsko weszło do lasu, a na ziemi był miód. ²⁶Gdy weszli do lasu, miód ciekł, lecz nikt nie podniósł ręki do ust, bo wojsko bało się przysięgi. ²⁷Lecz Jonatan nie słyszał, jak jego ojciec związał wojsko przysięgą, więc wyciągnął koniec swojej laski, zanurzył go w plastrze miodu, podniósł rękę do ust, i rozjaśniły się jego oczy. ²⁸Jeden z żołnierzy odezwał się: „Twój ojciec kazał wojsku przysiąc: «Przeklęty każdy, kto dziś zje coś pokarmu» — dlatego ludzie są wyczerpani”.

²⁹Jonatan powiedział: „Mój ojciec sprowadził nieszczęście na kraj. Patrzcie, jak rozjaśniły się moje oczy, gdy skosztowałem odrobinę tego miodu. ³⁰O ileż lepiej byłoby, gdyby wojsko najadło się dziś do woli z łupu swoich wrogów! Klęska Filistynów nie była wielka”. ³¹Tego dnia pobili Filistynów od Michmas aż do Ajjalonu, a wojsko było skrajnie wyczerpane. ³²Wojsko rzuciło się na łup, pochwyciło owce, bydło i cielęta, zarzynało je na ziemi i jadło mięso wraz z krwią. ³³Doniesiono Saulowi: „Oto wojsko grzeszy przeciw naszemu Ojcu, jedząc mięso wraz z krwią”. On zaś powiedział: „Sprzeniewierzyliście się. Przytoczcie teraz do mnie wielki kamień”.

³⁴Potem powiedział: „Rozejdźcie się między wojsko i powiedzcie im: niech każdy przyprowadzi do mnie swojego wołu albo owcę, zarżnie je tu i zje — i nie grzeszcie przeciw naszemu Ojcu, jedząc mięso wraz z krwią”. I tej nocy każdy przyprowadził swojego wołu i tam go zarżnął.

³⁵Saul zbudował ołtarz naszemu Ojcu — był to pierwszy ołtarz, jaki mu zbudował. ³⁶Saul powiedział: „Zejdźmy tej nocy za Filistynami, łupmy ich aż do świtu i nie zostawmy z nich nikogo przy życiu”. Odpowiedzieli: „Uczyń, co uznasz za dobre”. Lecz kapłan powiedział: „Przystąpmy tu do naszego Ojca”.

³⁷Saul zapytał więc naszego Ojca: „Czy mam zejść za Filistynami? Czy wydasz ich w rękę Izraela?”. Lecz tego dnia nie dał mu odpowiedzi. ³⁸Saul powiedział: „Przyjdźcie tu, wszyscy przywódcy wojska, i dowiedzmy się, jak dziś popełniono ten grzech. ³⁹Jak żyje nasz Ojciec, który wybawia Izrael — choćby wina leżała nawet po stronie mojego syna Jonatana, na pewno umrze”. Lecz nikt z ludu mu nie odpowiedział. ⁴⁰Powiedział do całego Izraela: „Wy staniecie po jednej stronie, a ja i mój syn Jonatan po drugiej”. Lud odpowiedział Saulowi: „Uczyń, co uznasz za najlepsze”.

⁴¹Saul modlił się: „Ojcze, Boże Izraela, czemu nie odpowiedziałeś dziś swojemu słudze? Jeśli ta wina jest we mnie albo w moim synu Jonatanie, Ojcze, Boże Izraela, odpowiedz przez Urim; lecz jeśli jest w twoim ludzie Izraelu, odpowiedz przez Tummim”. Los padł na Jonatana i Saula, a wojsko zostało oczyszczone. ^b b v41 Urim i Tummim były świętymi przedmiotami przechowywanymi w efodzie kapłana, których używano, aby przez losowanie szukać odpowiedzi Boga.

⁴²Saul powiedział: „Rzućcie los między mną a moim synem Jonatanem”. I los padł na Jonatana.

⁴³Saul powiedział do Jonatana: „Powiedz mi, co uczyniłeś”. Odpowiedział: „Skosztowałem tylko odrobinę miodu na końcu swojej laski. Teraz muszę umrzeć”.

⁴⁴Saul powiedział: „Niech nasz Ojciec tak mi uczyni i jeszcze doda, jeśli na pewno nie umrzesz, Jonatanie”.

⁴⁵Wojsko powiedziało Saulowi: „Czy Jonatan ma umrzeć — on, który odniósł to wielkie zwycięstwo dla Izraela? Nigdy! Jak żyje nasz Ojciec, ani jeden włos z jego głowy nie spadnie na ziemię, bo z pomocą naszego Ojca dokonał tego dziś”. Tak wojsko wybawiło Jonatana i nie umarł. ⁴⁶Wtedy Saul zaprzestał pościgu za Filistynami, a Filistyni wycofali się do swojej ziemi.

Wyprawy wojenne Saula i jego rodzina

⁴⁷Gdy Saul objął panowanie nad Izraelem, walczył ze wszystkimi swoimi wrogami wokoło: z Moabem, Ammonem, Edomem, z królami Soby i z Filistynami. Dokądkolwiek się zwrócił, pokonywał ich. ⁴⁸Walczył mężnie, pobił Amalekitów i wybawił Izrael z ręki tych, którzy go pustoszyli. ⁴⁹Synowie Saula: Jonatan, Jiszwi i Malkiszua. Jego dwie córki: Merab, pierworodna, i Mikal, młodsza. ⁵⁰Jego żona: Achinoam, córka Achimaasa. Dowódca jego wojska: Abner, syn Nera, stryja Saula, ⁵¹bo Kisz, ojciec Saula, i Ner, ojciec Abnera, byli synami Abiela.

⁵²Wojna z Filistynami była zacięta przez wszystkie dni Saula; ilekroć zobaczył człowieka silnego lub walecznego, brał go do siebie.