Η πίστη του Ιωνάθαν τρέπει σε φυγή τους Φιλισταίους

Ο Ιωνάθαν σκαρφαλώνει σ' έναν γκρεμό μόνο με τον οπλοφόρο του, λέγοντας ότι ο Πατέρας μας μπορεί να σώσει με πολλούς ή με λίγους, και το στρατόπεδο των Φιλισταίων καταρρέει μέσα στον πανικό. Ύστερα ο Σαούλ χαλά τη μέρα με έναν όρκο κατά του φαγητού· ο Ιωνάθαν γεύεται μέλι, και μόνο η άρνηση του στρατού τού σώζει τη ζωή.

Κεφάλαιο 14.

Μια μέρα ο Ιωνάθαν, ο γιος του Σαούλ, είπε στον οπλοφόρο του: «Έλα, ας περάσουμε απέναντι, στο φυλάκιο των Φιλισταίων». Τον πατέρα του όμως δεν τον ειδοποίησε. Ο Σαούλ έμενε στα όρια της Γαβαά, κάτω από τη ροδιά στη Μιγρών, με περίπου εξακόσιους άντρες. Ο Αχιά, ο γιος του Αχιτώβ, αδελφού του Ιχαβώδ, γιου του Φινεές, γιου του Ηλί, του ιερέα του Πατέρα μας στη Σηλώ, φορούσε το εφώδ. Ο στρατός δεν ήξερε ότι ο Ιωνάθαν είχε φύγει. ^a

Ανάμεσα στα περάσματα που ζητούσε να διασχίσει ο Ιωνάθαν προς το φυλάκιο των Φιλισταίων υπήρχε ένας απότομος βράχος από τη μια μεριά κι ένας απότομος βράχος από την άλλη· ο ένας λεγόταν Βοσές κι ο άλλος Σενέ. Ο ένας βράχος υψωνόταν στα βόρεια, απέναντι από τη Μιχμάς, κι ο άλλος στα νότια, απέναντι από τη Γεβά. Ο Ιωνάθαν είπε στον οπλοφόρο του: «Έλα, ας περάσουμε στο φυλάκιο αυτών των απερίτμητων. Ίσως ο Πατέρας μας ενεργήσει για χάρη μας· τίποτε δεν τον εμποδίζει να σώσει είτε με πολλούς είτε με λίγους».

Ο οπλοφόρος του απάντησε: «Κάνε ό,τι έχεις στην καρδιά σου. Προχώρα — είμαι μαζί σου με όλη μου την καρδιά και την ψυχή».

Τότε ο Ιωνάθαν είπε: «Θα περάσουμε απέναντι σ' εκείνους τους άντρες και θα τους αφήσουμε να μας δουν. Αν μας πουν, “Περιμένετε ωσότου φτάσουμε σ' εσάς”, θα μείνουμε στη θέση μας και δεν θα ανεβούμε προς αυτούς. Αν όμως μας πουν, “Ανεβείτε προς εμάς”, θα ανεβούμε, γιατί ο Πατέρας μας τους παρέδωσε στα χέρια μας· αυτό θα είναι το σημάδι μας».

Φανερώθηκαν κι οι δυο στο φυλάκιο των Φιλισταίων. «Κοιτάξτε», είπαν οι Φιλισταίοι, «οι Εβραίοι βγαίνουν σέρνοντας από τις τρύπες όπου είχαν κρυφτεί». Οι άντρες του φυλακίου φώναξαν στον Ιωνάθαν και στον οπλοφόρο του: «Ανεβείτε προς εμάς και θα σας δώσουμε ένα μάθημα». Ο Ιωνάθαν είπε στον οπλοφόρο του: «Ανέβα πίσω μου, γιατί ο Πατέρας μας τους παρέδωσε στα χέρια του Ισραήλ».

Ο Ιωνάθαν σκαρφάλωσε με τα χέρια και τα πόδια, κι ο οπλοφόρος του πίσω του· οι Φιλισταίοι έπεφταν μπροστά στον Ιωνάθαν, κι ο οπλοφόρος του τους σκότωνε πίσω του. Σ' εκείνη την πρώτη επίθεση ο Ιωνάθαν κι ο οπλοφόρος του σκότωσαν περίπου είκοσι άντρες μέσα σε μισό περίπου στρέμμα γης.

Πανικός χτύπησε το στρατόπεδο, τον κάμπο κι όλο τον στρατό· τρόμαξαν κι εκείνοι του φυλακίου κι οι επιδρομείς, η γη σείστηκε — πανικός από τον Πατέρα μας. Οι σκοποί του Σαούλ στη Γαβαά του Βενιαμίν κοίταξαν έξω — το πλήθος των Φιλισταίων διαλυόταν, σκορπίζοντας παντού. Ο Σαούλ είπε στον στρατό του: «Μετρήστε ποιος λείπει». Όταν μέτρησαν, έλειπαν ο Ιωνάθαν κι ο οπλοφόρος του.

Ο Σαούλ είπε στον Αχιά: «Φέρε εδώ την κιβωτό του Πατέρα μας», γιατί τότε η κιβωτός του Πατέρα μας ήταν με τους Ισραηλίτες. Ενώ ο Σαούλ μιλούσε στον ιερέα, η αναταραχή στο στρατόπεδο των Φιλισταίων όλο και μεγάλωνε. Είπε τότε στον ιερέα: «Τράβα πίσω το χέρι σου».

Ο Σαούλ κι ο στρατός του συγκεντρώθηκαν, έφτασαν στη μάχη και βρήκαν τα σπαθιά των Φιλισταίων στραμμένα ο ένας εναντίον του άλλου, μέσα σε απόλυτη σύγχυση. Κι οι Εβραίοι που νωρίτερα είχαν πάει με το μέρος των Φιλισταίων κι είχαν ανεβεί μαζί τους στο στρατόπεδο, γύρισαν κι αυτοί να ενωθούν με τους Ισραηλίτες που ήταν με τον Σαούλ και τον Ιωνάθαν. Όταν όλοι οι Ισραηλίτες που κρύβονταν στην ορεινή περιοχή του Εφραΐμ άκουσαν ότι οι Φιλισταίοι είχαν φύγει, τους καταδίωξαν κι αυτοί από κοντά στη μάχη. Έτσι ο Πατέρας μας έσωσε τον Ισραήλ εκείνη την ημέρα, κι η μάχη προχώρησε πέρα από τη Βαιθ-αυέν.

Ο απερίσκεπτος όρκος του Σαούλ εξασθενεί τον Ισραήλ

Ο στρατός του Ισραήλ βρέθηκε σε δύσκολη θέση εκείνη την ημέρα, γιατί ο Σαούλ τους έβαλε να ορκιστούν: «Καταραμένος όποιος φάει τροφή πριν από το βράδυ, πριν εκδικηθώ τους εχθρούς μου». Κανείς από τον στρατό δεν γεύτηκε τροφή.

Όλος ο στρατός μπήκε στο δάσος, κι εκεί υπήρχε μέλι στο έδαφος. Μπαίνοντας στο δάσος, το μέλι έτρεχε, όμως κανείς δεν σήκωσε το χέρι του στο στόμα, γιατί ο στρατός φοβόταν τον όρκο. Ο Ιωνάθαν όμως δεν είχε ακούσει τον πατέρα του να βάζει τον στρατό υπό όρκο, γι' αυτό άπλωσε την άκρη του ραβδιού του, τη βούτηξε στην κηρήθρα, έφερε το χέρι του στο στόμα, και τα μάτια του έλαμψαν. Ένας στρατιώτης είπε: «Ο πατέρας σου έβαλε τον στρατό να ορκιστεί, “Καταραμένος όποιος φάει τροφή σήμερα” — γι' αυτό οι άντρες είναι εξαντλημένοι».

Ο Ιωνάθαν είπε: «Ο πατέρας μου έφερε συμφορά στη χώρα. Δείτε πώς έλαμψαν τα μάτια μου που γεύτηκα λίγο απ' αυτό το μέλι. Πόσο καλύτερα θα ήταν αν ο στρατός είχε φάει ελεύθερα σήμερα από τα λάφυρα των εχθρών τους! Η ήττα των Φιλισταίων δεν στάθηκε μεγάλη». Εκείνη την ημέρα χτύπησαν τους Φιλισταίους από τη Μιχμάς ως την Αιαλών, κι ο στρατός ήταν εντελώς εξαντλημένος. Ο στρατός όρμησε στα λάφυρα, άρπαξε πρόβατα, βόδια και μοσχάρια, τα έσφαξε καταγής κι έφαγε το κρέας με το αίμα μέσα του. Κάποιος είπε στον Σαούλ: «Ο στρατός αμαρτάνει εναντίον του Πατέρα μας, τρώγοντας κρέας που έχει ακόμα μέσα του το αίμα». «Φερθήκατε άπιστα», είπε. «Κυλήστε μου εδώ μια μεγάλη πέτρα».

Έπειτα είπε: «Σκορπιστείτε ανάμεσα στον στρατό και πείτε τους: ας φέρει ο καθένας το βόδι του ή το πρόβατό του, ας το σφάξει εδώ κι ας φάει — μην αμαρτάνετε εναντίον του Πατέρα μας τρώγοντας κρέας με το αίμα». Έτσι εκείνη τη νύχτα έφερε ο καθένας το βόδι του και το έσφαξε εκεί.

Ο Σαούλ έχτισε θυσιαστήριο στον Πατέρα μας — το πρώτο θυσιαστήριο που του έχτισε. Ο Σαούλ είπε: «Ας κατεβούμε απόψε πίσω από τους Φιλισταίους, ας τους λεηλατήσουμε ως την αυγή κι ας μην αφήσουμε κανέναν ζωντανό». «Κάνε ό,τι σου φαίνεται καλό», απάντησαν. Ο ιερέας όμως είπε: «Ας πλησιάσουμε εδώ τον Πατέρα μας».

Έτσι ο Σαούλ ρώτησε τον Πατέρα μας: «Να κατεβώ πίσω από τους Φιλισταίους; Θα τους παραδώσεις στον Ισραήλ;» Εκείνη την ημέρα όμως δεν του έδωσε απάντηση. Ο Σαούλ είπε: «Ελάτε εδώ όλοι εσείς οι αρχηγοί του στρατού, κι ας μάθουμε πώς έγινε σήμερα αυτή η αμαρτία. Όσο σίγουρα ζει ο Πατέρας μας που σώζει τον Ισραήλ — ακόμα κι αν η ενοχή βρίσκεται στον γιο μου τον Ιωνάθαν, σίγουρα θα πεθάνει». Κανείς όμως ανάμεσα στον λαό δεν απάντησε. Είπε σε όλον τον Ισραήλ: «Εσείς σταθείτε από τη μια μεριά· εγώ κι ο γιος μου ο Ιωνάθαν από την άλλη». «Κάνε ό,τι νομίζεις καλύτερο», είπε ο λαός στον Σαούλ.

Ο Σαούλ προσευχήθηκε: «Πατέρα μας, Θεέ του Ισραήλ, γιατί δεν απάντησες σήμερα στον δούλο σου; Αν αυτή η ενοχή βρίσκεται σ' εμένα ή στον γιο μου τον Ιωνάθαν, Πατέρα μας, Θεέ του Ισραήλ, απάντησε με το Ουρίμ· αν όμως βρίσκεται στον λαό σου τον Ισραήλ, απάντησε με το Θουμμίμ». Ο κλήρος έπεσε στον Ιωνάθαν και τον Σαούλ, κι ο στρατός αθωώθηκε. ^b

Ο Σαούλ είπε: «Ρίξτε κλήρο ανάμεσα σ' εμένα και τον γιο μου τον Ιωνάθαν». Ο κλήρος έπεσε στον Ιωνάθαν.

Ο Σαούλ είπε στον Ιωνάθαν: «Πες μου τι έκανες». «Μόνο γεύτηκα λίγο μέλι με την άκρη του ραβδιού μου», απάντησε. «Τώρα πρέπει να πεθάνω».

Ο Σαούλ είπε: «Ας με τιμωρήσει ο Πατέρας μας, κι ακόμα χειρότερα, αν δεν πεθάνεις σίγουρα, Ιωνάθαν».

Ο στρατός είπε στον Σαούλ: «Να πεθάνει ο Ιωνάθαν — αυτός που κέρδισε αυτή τη μεγάλη νίκη για τον Ισραήλ; Ποτέ! Όσο ζει ο Πατέρας μας, ούτε μια τρίχα από το κεφάλι του δεν θα πέσει στο έδαφος, γιατί με τη βοήθεια του Πατέρα μας έπραξε σήμερα». Έτσι έσωσαν τον Ιωνάθαν, και δεν πέθανε. Τότε ο Σαούλ σταμάτησε την καταδίωξη των Φιλισταίων, κι οι Φιλισταίοι αποσύρθηκαν στη χώρα τους.

Οι εκστρατείες και η οικογένεια του Σαούλ

Όταν ο Σαούλ ανέλαβε τη βασιλεία του Ισραήλ, πολέμησε όλους τους εχθρούς του γύρω του: τον Μωάβ, τον Αμμών, τον Εδώμ, τους βασιλιάδες της Σωβά και τους Φιλισταίους. Όπου κι αν στρεφόταν, τους νικούσε. Πολέμησε γενναία, χτύπησε τους Αμαληκίτες κι έσωσε τον Ισραήλ από εκείνους που τον λεηλατούσαν. Οι γιοι του Σαούλ: ο Ιωνάθαν, ο Ισσουί, ο Μελχισουέ. Οι δύο κόρες του: η Μεράβ, η πρωτότοκη, κι η Μιχάλ, η μικρότερη. Η γυναίκα του: η Αχινοάμ, η κόρη του Αχιμάας. Ο αρχηγός του στρατού του: ο Αβενήρ, ο γιος του Νηρ, του θείου του Σαούλ, γιατί ο Κις, ο πατέρας του Σαούλ, κι ο Νηρ, ο πατέρας του Αβενήρ, ήταν γιοι του Αβιήλ.

Ο πόλεμος εναντίον των Φιλισταίων ήταν σφοδρός σε όλη τη ζωή του Σαούλ· όποτε έβλεπε έναν δυνατό ή γενναίο άντρα, τον στρατολογούσε κοντά του.