1 சாமுவேல் 14

14 ¹ஒருநாள் சவுலின் மகன் யோனத்தான் தன் ஆயுததாரியை நோக்கி, “வா, நமக்கு எதிரே இருக்கிற பெலிஸ்தரின் தாணையத்திற்குக் கடந்து போவோம்” என்றான்; ஆனால் இதைத் தன் தகப்பனுக்குச் சொல்லவில்லை. ²சவுல் கிபியாவின் ஓரத்தில் மிக்ரோனிலுள்ள மாதுளை மரத்தின் கீழே சுமார் 600 பேரோடு தங்கியிருந்தான். ³சீலோவிலே எங்கள் பிதாவின் ஆசாரியனாயிருந்த ஏலியின் மகனாகிய பினெகாசின் மகன் அகிதூபின் மகனும், இக்கபோதின் சகோதரனுமான அகியா ஏபோத்தை அணிந்திருந்தான். யோனத்தான் புறப்பட்டுப் போனதை படைவீரர் அறியாதிருந்தார்கள். ^a a v3 ஏபோத் என்பது வழிநடத்துதலுக்காக தேவனிடம் விசாரிக்கும்போது அணியப்பட்ட ஒரு விசேஷித்த ஆசாரிய வஸ்திரம்.

⁴பெலிஸ்தரின் தாணையத்தை நோக்கிக் கடந்து போக யோனத்தான் தேடின கணவாய்களுக்கு நடுவே ஒரு பக்கத்தில் ஒரு கற்பாறை முகடும், மறுபக்கத்தில் ஒரு கற்பாறை முகடும் நின்றன—ஒன்றின் பெயர் போசேஸ், மற்றொன்றின் பெயர் சேனே. ⁵ஒரு முகடு வடக்கே மிக்மாசுக்கு எதிரேயும், மற்றொன்று தெற்கே கேபாவுக்கு எதிரேயும் நின்றது. ⁶யோனத்தான் தன் ஆயுததாரியை நோக்கி, “வா, இந்த விருத்தசேதனமில்லாதவர்களின் தாணையத்திற்குக் கடந்து போவோம். ஒருவேளை எங்கள் பிதா நமக்காகச் செயலாற்றுவார்; அநேகராலோ சிலராலோ இரட்சிப்பதற்கு அவருக்குத் தடையேதுமில்லை” என்றான்.

⁷அதற்கு அவனுடைய ஆயுததாரி, “உம்முடைய இருதயத்தில் உள்ளபடி எல்லாவற்றையும் செய்யும். போம்—நான் மனதாலும் ஆத்துமாவாலும் உம்மோடு இருக்கிறேன்” என்றான்.

⁸அப்பொழுது யோனத்தான், “நாம் அந்த மனிதர்களிடத்திற்குக் கடந்துபோய், அவர்கள் கண்ணுக்கு நம்மைக் காண்பிப்போம். ⁹‘நாங்கள் உங்களிடத்தில் வருமட்டும் நில்லுங்கள்’ என்று அவர்கள் சொன்னால், நாம் நம்முடைய இடத்திலேயே நின்று அவர்களிடத்திற்கு ஏறிப்போகாதிருப்போம். ¹⁰ஆனால் ‘எங்களிடத்திற்கு ஏறிவாருங்கள்’ என்று அவர்கள் சொன்னால், நாம் ஏறிப்போவோம்; ஏனெனில் எங்கள் பிதா அவர்களை நம்முடைய கையில் ஒப்புக்கொடுத்திருக்கிறார்—இதுவே நமக்கு அடையாளம்” என்றான்.

¹¹அவ்விருவரும் பெலிஸ்தரின் தாணையத்திற்குத் தங்களைக் காண்பித்தார்கள். அப்பொழுது பெலிஸ்தர், “பாருங்கள், எபிரெயர் தாங்கள் ஒளிந்திருந்த கெபிகளிலிருந்து ஊர்ந்து வெளியே வருகிறார்கள்” என்றார்கள். ¹²தாணையத்திலிருந்த மனிதர் யோனத்தானையும் அவனுடைய ஆயுததாரியையும் நோக்கி, “எங்களிடத்திற்கு ஏறிவாருங்கள், உங்களுக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்கிறோம்” என்று கூப்பிட்டார்கள். அப்பொழுது யோனத்தான் தன் ஆயுததாரியை நோக்கி, “என் பின்னாலே ஏறிவா; ஏனெனில் எங்கள் பிதா அவர்களை இஸ்ரவேலின் கையில் ஒப்புக்கொடுத்திருக்கிறார்” என்றான்.

¹³யோனத்தான் தன் கைகளாலும் கால்களாலும் ஊன்றி ஏறினான், அவனுடைய ஆயுததாரி அவன் பின்னாலே ஏறினான்; பெலிஸ்தர் யோனத்தானுக்கு முன்பாக விழுந்தார்கள், அவனுடைய ஆயுததாரி அவன் பின்னாலே அவர்களைக் கொன்றுகொண்டு வந்தான். ¹⁴அந்த முதல் தாக்குதலிலே யோனத்தானும் அவனுடைய ஆயுததாரியும் சுமார் அரை ஏக்கர் நிலத்திற்குள் இருபது பேரைக் கொன்றார்கள்.

¹⁵பாளயத்திலும், வெளியிலும், எல்லாப் படைவீரரிடத்திலும் திகில் உண்டாயிற்று; தாணையத்தாரும் கொள்ளையிடுகிறவர்களும் நடுங்கினார்கள், பூமியும் அதிர்ந்தது—இது எங்கள் பிதாவினால் உண்டான திகில். ¹⁶பென்யமீனிலுள்ள கிபியாவில் இருந்த சவுலின் காவல்காரர் பார்த்தபோது—பெலிஸ்தரின் திரள் கரைந்து போய், எங்கும் சிதறியோடிக்கொண்டிருந்தது. ¹⁷அப்பொழுது சவுல் தன் படைவீரரை நோக்கி, “நம்மிடத்திலிருந்து போனவர்கள் யார் என்று எண்ணிப்பாருங்கள்” என்றான். அவர்கள் எண்ணிப்பார்த்தபோது, யோனத்தானும் அவனுடைய ஆயுததாரியும் இல்லை.

¹⁸சவுல் அகியாவை நோக்கி, “எங்கள் பிதாவின் பெட்டியை இங்கே கொண்டுவா” என்றான்; ஏனெனில் அக்காலத்தில் எங்கள் பிதாவின் பெட்டி இஸ்ரவேலரோடிருந்தது. ¹⁹சவுல் ஆசாரியனோடே பேசிக்கொண்டிருக்கையில், பெலிஸ்தரின் பாளயத்திலிருந்த ஆரவாரம் மேலும் மேலும் அதிகரித்தது. அப்பொழுது அவன் ஆசாரியனை நோக்கி, “உன் கையை மடக்கு” என்றான்.

²⁰சவுலும் அவனுடைய படைவீரர் அனைவரும் ஒன்றுகூடி போருக்கு வந்தார்கள்; அங்கே பெலிஸ்தரின் பட்டயங்கள் ஒருவருக்கொருவர் விரோதமாய்த் திரும்பி, மிகுந்த குழப்பம் உண்டாயிருப்பதைக் கண்டார்கள். ²¹முன்பே பெலிஸ்தரின் பட்சத்திலிருந்து அவர்களோடு பாளயத்திற்கு ஏறிப்போயிருந்த எபிரெயரும் திரும்பி, சவுலோடும் யோனத்தானோடும் இருந்த இஸ்ரவேலரோடே சேர்ந்துகொண்டார்கள். ²²எப்பிராயீமின் மலைநாட்டில் ஒளிந்திருந்த இஸ்ரவேலின் மனிதர் அனைவரும் பெலிஸ்தர் ஓடிப்போனதைக் கேட்டபோது, அவர்களும் போரிலே அவர்களை நெருங்கத் தொடர்ந்தார்கள். ²³இப்படியாய் அந்நாளில் எங்கள் பிதா இஸ்ரவேலை இரட்சித்தார்; போர் பெத்தாவேனுக்கு அப்பாலே பரவிச்சென்றது.

சவுலின் அவசரமான ஆணை இஸ்ரவேலைப் பலவீனப்படுத்துகிறது

²⁴அந்நாளில் இஸ்ரவேலின் படைவீரர் மிகவும் நெருக்கடிக்கு உள்ளானார்கள்; ஏனெனில் சவுல், “நான் என் பகைஞர்மேல் பழிவாங்குமட்டும், சாயங்காலத்திற்கு முன்பே உணவு புசிக்கிறவன் சபிக்கப்பட்டவன்” என்று அவர்களை ஆணையிடச்செய்திருந்தான். ஆகையால் படைவீரரில் ஒருவரும் உணவைச் சுவைக்கவில்லை.

²⁵படைவீரர் அனைவரும் காட்டிற்குள் பிரவேசித்தார்கள்; அங்கே தரையிலே தேன் இருந்தது. ²⁶காட்டிற்குள் பிரவேசித்தபோது, தேன் ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது; ஆனாலும் ஒருவரும் தன் கையை வாய்க்கு எடுத்துக்கொண்டு போகவில்லை; ஏனெனில் படைவீரர் அந்த ஆணைக்குப் பயந்தார்கள். ²⁷ஆனால் யோனத்தான் தன் தகப்பன் படைவீரரை ஆணையிடச்செய்ததைக் கேட்டிருக்கவில்லை; ஆகையால் அவன் தன் கையிலிருந்த கோலின் நுனியை நீட்டி, தேன்கூட்டிலே தோய்த்து, தன் கையை வாய்க்கு எடுத்துக்கொண்டான்; அப்பொழுது அவன் கண்கள் தெளிவடைந்தன. ²⁸அப்பொழுது ஒரு போர்வீரன், “‘இன்று உணவு புசிக்கிறவன் சபிக்கப்பட்டவன்’ என்று உம்முடைய தகப்பன் படைவீரரைக் கடினமாய் ஆணையிடச் செய்தார்—ஆகையால்தான் மனிதர் சோர்ந்துபோயிருக்கிறார்கள்” என்றான்.

²⁹அதற்கு யோனத்தான், “என் தகப்பன் தேசத்தைக் கலங்கப்பண்ணினார். இந்தத் தேனில் கொஞ்சம் சுவைத்ததினால் என் கண்கள் எப்படித் தெளிவடைந்தன என்று பாருங்கள். ³⁰இன்று படைவீரர் தங்கள் பகைஞரிடமிருந்து கொள்ளையிட்டதைத் தாராளமாய்ப் புசித்திருந்தால் எவ்வளவு நலமாயிருந்திருக்கும்! பெலிஸ்தரின் பேரழிவு பெரிதாயிருக்கவில்லையே” என்றான். ³¹அந்நாளில் அவர்கள் மிக்மாஸ் தொடங்கி ஆயலோன்வரைக்கும் பெலிஸ்தரை முறியடித்தார்கள்; படைவீரர் முற்றிலும் சோர்ந்துபோனார்கள். ³²படைவீரர் கொள்ளையின்மேல் பாய்ந்து, ஆடுகளையும் மாடுகளையும் கன்றுகளையும் பிடித்து, அவைகளைத் தரையிலே அடித்துக்கொன்று, இரத்தத்தோடே மாம்சத்தைப் புசித்தார்கள். ³³அப்பொழுது ஒருவன் சவுலை நோக்கி, “இதோ, படைவீரர் இரத்தத்தோடே மாம்சத்தைப் புசித்து, எங்கள் பிதாவுக்கு விரோதமாய்ப் பாவம் செய்கிறார்கள்” என்றான். அதற்கு அவன், “நீங்கள் உண்மையை மீறினீர்கள்” என்று சொல்லி, “ஒரு பெரிய கல்லை இங்கே என்னிடத்திற்குப் புரட்டிக்கொண்டு வாருங்கள்” என்றான்.

³⁴பின்னும் அவன், “நீங்கள் படைவீரருக்குள்ளே சிதறிப்போய், அவர்களிடத்தில்: ‘அவனவன் தன் மாட்டையாவது தன் ஆட்டையாவது என்னிடத்தில் கொண்டுவந்து, இங்கே அடித்துப் புசியுங்கள்—இரத்தத்தோடே மாம்சத்தைப் புசித்து எங்கள் பிதாவுக்கு விரோதமாய்ப் பாவம் செய்யாதிருங்கள்’ என்று சொல்லுங்கள்” என்றான். அப்படியே அன்று இரவில் ஒவ்வொருவனும் தன் மாட்டைக் கொண்டுவந்து அங்கே அடித்தான்.

³⁵சவுல் எங்கள் பிதாவுக்கு ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டினான்—இதுவே அவன் அவருக்குக் கட்டின முதல் பலிபீடம். ³⁶சவுல், “இன்று இரவிலே பெலிஸ்தரைத் தொடர்ந்துபோய், விடியற்காலைமட்டும் அவர்களைக் கொள்ளையிட்டு, ஒருவனையும் மீதியாக விடாதிருப்போம்” என்றான். அதற்கு அவர்கள், “உமது பார்வைக்கு நலமானபடி செய்யும்” என்றார்கள். ஆனால் ஆசாரியன், “இங்கே எங்கள் பிதாவினிடத்தில் சேருவோம்” என்றான்.

³⁷ஆகையால் சவுல், “நான் பெலிஸ்தரைத் தொடர்ந்து இறங்கிப்போகலாமா? அவர்களை இஸ்ரவேலின் கையில் ஒப்புக்கொடுப்பீரா?” என்று எங்கள் பிதாவினிடத்தில் விசாரித்தான். ஆனால் அந்நாளில் அவர் அவனுக்கு மறுஉத்தரவு அருளவில்லை. ³⁸அப்பொழுது சவுல், “படைவீரரின் தலைவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் இங்கே வாருங்கள்; இன்று இந்தப் பாவம் எப்படி நடந்தது என்று கண்டுபிடிப்போம். ³⁹இஸ்ரவேலை இரட்சிக்கிற எங்கள் பிதாவின் ஜீவனைக்கொண்டு சொல்லுகிறேன்—இந்தக் குற்றம் என் மகன் யோனத்தானிடத்தில் இருந்தாலும், அவன் நிச்சயமாய்ச் சாகவேண்டும்” என்றான். ஆனால் ஜனங்களில் ஒருவரும் அவனுக்கு மறுமொழி சொல்லவில்லை. ⁴⁰அவன் இஸ்ரவேல் அனைத்தையும் நோக்கி, “நீங்கள் ஒரு பக்கத்தில் நில்லுங்கள்; நானும் என் மகன் யோனத்தானும் மறுபக்கத்தில் நிற்போம்” என்றான். அதற்கு ஜனங்கள் சவுலை நோக்கி, “உமது பார்வைக்கு நலமானபடி செய்யும்” என்றார்கள்.

⁴¹அப்பொழுது சவுல், “எங்கள் பிதாவே, இஸ்ரவேலின் தேவனே, இன்று ஏன் உமது அடியேனுக்கு மறுஉத்தரவு அருளவில்லை? இந்தக் குற்றம் என்னிடத்திலோ என் மகன் யோனத்தானிடத்திலோ இருந்தால், எங்கள் பிதாவே, இஸ்ரவேலின் தேவனே, ஊரீமினால் பதிலளியும்; ஆனால் இது உம்முடைய ஜனமாகிய இஸ்ரவேலிடத்தில் இருந்தால், தும்மீமினால் பதிலளியும்” என்று ஜெபித்தான். சீட்டு யோனத்தான்மேலும் சவுல்மேலும் விழுந்தது; படைவீரர் விடுவிக்கப்பட்டார்கள். ^b b v41 ஊரீமும் தும்மீமும் ஆசாரியனுடைய ஏபோத்திலே வைக்கப்பட்டிருந்த பரிசுத்த பொருள்கள்; சீட்டுப்போட்டு தேவனுடைய மறுஉத்தரவை விசாரிக்க இவை பயன்படுத்தப்பட்டன.

⁴²பின்பு சவுல், “எனக்கும் என் மகன் யோனத்தானுக்கும் நடுவே சீட்டுப்போடுங்கள்” என்றான். சீட்டு யோனத்தான்மேல் விழுந்தது.

⁴³அப்பொழுது சவுல் யோனத்தானை நோக்கி, “நீ செய்தது என்ன என்று எனக்குச் சொல்” என்றான். அதற்கு அவன், “என் கையிலிருந்த கோலின் நுனியால் கொஞ்சம் தேனை மாத்திரம் சுவைத்தேன். இப்போது நான் சாகவேண்டியிருக்கிறது” என்றான்.

⁴⁴அதற்குச் சவுல், “யோனத்தானே, நீ நிச்சயமாய்ச் சாகாவிட்டால், எங்கள் பிதா எனக்கு அப்படியும் அதற்கு அதிகமாகவும் செய்யக்கடவர்” என்றான்.

⁴⁵ஆனால் படைவீரர் சவுலை நோக்கி, “இஸ்ரவேலுக்கு இந்தப் பெரிய ஜெயத்தைப் பெற்றுத்தந்த யோனத்தான் சாகவேண்டுமா? ஒருபோதும் கூடாது! எங்கள் பிதாவின் ஜீவனைக்கொண்டு சொல்லுகிறோம், அவனுடைய தலையிலிருந்து ஒரு மயிரும் தரையிலே விழாது; ஏனெனில் இன்று அவன் செயலாற்றியது எங்கள் பிதாவின் உதவியோடேயே” என்றார்கள். இப்படியாய் அவர்கள் யோனத்தானை விடுவித்தார்கள், அவன் சாகவில்லை. ⁴⁶அப்பொழுது சவுல் பெலிஸ்தரைத் தொடர்வதை நிறுத்தினான்; பெலிஸ்தரும் தங்கள் சொந்த தேசத்திற்குத் திரும்பிப்போனார்கள்.

சவுலின் போர்ப்படைகளும் குடும்பமும்

⁴⁷சவுல் இஸ்ரவேலின்மேல் ராஜ்யபாரத்தை ஏற்றுக்கொண்டபின், அவன் நாற்புறமும் இருந்த தன் பகைஞர் அனைவரோடும் போராடினான்: மோவாபியர், அம்மோனியர், ஏதோமியர், சோபாவின் ராஜாக்கள், பெலிஸ்தர் ஆகியோரோடே போராடினான். அவன் எத்திசையில் திரும்பினாலும் அவர்களை முறியடித்தான். ⁴⁸அவன் தைரியமாய்ப் போராடி, அமலேக்கியரை முறியடித்து, இஸ்ரவேலைக் கொள்ளையிட்டவர்களின் கையிலிருந்து அதை இரட்சித்தான். ⁴⁹சவுலின் மகன்கள்: யோனத்தான், இஸ்வி, மல்கிசூவா. அவனுடைய இரண்டு குமாரத்திகள்: மூத்தவளாகிய மேராப், இளையவளாகிய மீகாள். ⁵⁰அவனுடைய மனைவி: அகிமாசின் மகளாகிய அகினோவாம். அவனுடைய படைத்தலைவன்: சவுலின் சிறிய தகப்பனாகிய நேரின் மகன் அப்னேர். ⁵¹ஏனெனில் சவுலின் தகப்பனாகிய கீசும், அப்னேரின் தகப்பனாகிய நேரும், அபியேலின் மகன்கள்.

⁵²சவுலின் நாட்களெல்லாம் பெலிஸ்தருக்கு விரோதமான போர் கடுமையாயிருந்தது; பலமுள்ள அல்லது தைரியமுள்ள ஒரு மனிதனைச் சவுல் கண்டபோதெல்லாம், அவனைத் தனக்கென்று சேர்த்துக்கொண்டான்.