1.سموئيل 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹هڪ ڏينهن ساؤل جي پٽ يونتن پنهنجي هٿيار کڻندڙ کي چيو تہ ”اچ، سامهون واري فلستي چوڪيءَ ڏانهن وڃون،“ پر پنهنجي پيءُ کي ڪجھ نہ ٻڌايائين. ²ساؤل جبع جي ڪناري تي مگرون ۾ انار جي وڻ هيٺان ويٺو هو، ساڻس اٽڪل ڇهہ سؤ ماڻهو هئا. ³اخيطوب جو پٽ اخيا — جيڪو ايخبود جو ڀاءُ، فينحاس جو پٽ ۽ شيلوه ۾ اسان جي پيءُ جي ڪاهن عيلي جو پوٽو هو — ايفود پهريل هو. لشڪر کي خبر نہ هئي تہ يونتن هليو ويو آهي. ^a a v3 ايفود هڪ خاص ڪاهني پوشاڪ هئي، جيڪا خدا کان رهنمائي گھرڻ مهل پهري ويندي هئي.

⁴جن لنگھن جي وچ مان يونتن فلستي چوڪيءَ ڏانهن لنگھڻ گھريو ٿي، تن ۾ هڪ پاسي پٿريلي ڏونگري ۽ ٻئي پاسي پٿريلي ڏونگري بيٺل هئي — هڪ جو نالو بوصيص ۽ ٻئي جو سنه هو. ⁵هڪ ڏونگري اتر ۾ مخماس جي سامهون، ۽ ٻي ڏکڻ ۾ جبع جي سامهون بيٺل هئي. ⁶يونتن پنهنجي هٿيار کڻندڙ کي چيو تہ ”اچ، انهيءَ اڻ سنتين جي چوڪيءَ ڏانهن وڃون. ٿي سگھي ٿو اسان جو پيءُ اسان لاءِ ڪم ڪري؛ ڪيترن ذريعي بچائڻ هجي يا ٿورن ذريعي، کيس ڪا شيءِ روڪي نہ ٿي سگھي.“

⁷هٿيار کڻندڙ چيس تہ ”جيڪو تنهنجي دل ۾ آهي سو سڀ ڪر. هل، آءٌ دل ۽ جان سان تو سان گڏ آهيان.“

⁸پوءِ يونتن چيو تہ ”اسين انهن ماڻهن ڏانهن وڃي کين پاڻ ڏيکارينداسين. ⁹جيڪڏهن هو اسان کي چون تہ ’اسان جي اوهان وٽ پهچڻ تائين ترسو،‘ تہ اسين پنهنجي جاءِ تي بيهي رهنداسين ۽ وٽن نہ چڙهنداسين. ¹⁰پر جيڪڏهن هو چون تہ ’اسان وٽ مٿي چڙھي اچو،‘ تہ اسين چڙهنداسين، ڇالاءِ جو اسان جي پيءُ هنن کي اسان جي هٿ ۾ ڏنو آهي — اسان لاءِ اها نشاني ٿيندي.“

¹¹ٻنهي فلستي چوڪيءَ کي پاڻ ڏيکاريو. فلستين چيو تہ ”ڏسو، عبراني انهن کڏن مان نڪري رينگي رهيا آهن جتي لڪل هئا.“ ¹²چوڪيءَ جي ماڻهن يونتن ۽ سندس هٿيار کڻندڙ کي سڏي چيو تہ ”اسان وٽ مٿي اچو تہ اوهان کي سبق سيکارينداسين.“ يونتن پنهنجي هٿيار کڻندڙ کي چيو تہ ”منهنجي پٺيان مٿي چڙھي اچ، ڇالاءِ جو اسان جي پيءُ هنن کي اسرائيل جي هٿ ۾ ڏنو آهي.“

¹³يونتن هٿن ۽ پيرن جي ڀر تي ڇڪي مٿي چڙھيو ۽ سندس هٿيار کڻندڙ پٺيان آيو؛ فلستي يونتن جي اڳيان ڪِرندا ويا، ۽ سندس هٿيار کڻندڙ پٺيان کين ماريندو ويو. ¹⁴انهيءَ پهرين حملي ۾ يونتن ۽ سندس هٿيار کڻندڙ اٽڪل اڌ ايڪڙ جي اندر اٽڪل ويھہ ماڻهو ماريا.

¹⁵ڪئمپ ۾، ميدان ۾ ۽ سڄي لشڪر ۾ دهشت ڇانئجي وئي؛ چوڪي ۽ ڦورو بہ ڏڪڻ لڳا، زمين لڏي وئي — اها اسان جي پيءُ وٽان دهشت هئي. ¹⁶بنياميني جبع ۾ ساؤل جي نگهبانن ڏٺو تہ فلستين جو ميڙ ڳرندو پئي ويو ۽ هر طرف ڇڙوڇڙ ٿي پيو. ¹⁷ساؤل پنهنجي لشڪر کي چيو تہ ”ڳڻي ڏسو تہ ڪير ڪونهي.“ جڏهن ڳڻيائون تہ يونتن ۽ سندس هٿيار کڻندڙ موجود نہ هئا.

¹⁸ساؤل اخيا کي چيو تہ ”اسان جي پيءُ جو صندوق هتي آڻ،“ ڇالاءِ جو انهيءَ مهل اسان جي پيءُ جو صندوق بني اسرائيل سان گڏ هو. ¹⁹ساؤل ڪاهن سان ڳالهائي رهيو هو تہ فلستي ڪئمپ ۾ هنگامو وڌندو ئي ويو. تڏهن ڪاهن کي چيائين تہ ”پنهنجو هٿ هٽائي ڇڏ.“

²⁰ساؤل ۽ سندس سڀ لشڪر گڏجي جنگ تي پهتا ۽ ڏٺائون تہ فلستين جون تلوارون هڪٻئي خلاف هيون ۽ سخت افراتفري هئي. ²¹جيڪي عبراني اڳ ۾ فلستين سان ملي کين گڏ ڪئمپ ۾ آيا هئا، سي بہ مڙي ساؤل ۽ يونتن سان گڏ اسرائيلين ۾ شامل ٿي ويا. ²²جڏهن افرائيم جي جبلي ملڪ ۾ لڪل سڀني اسرائيلي ماڻهن ٻڌو تہ فلستي ڀڄي ويا آهن، تڏهن اهي بہ جنگ ۾ ويجھي پيڇو ڪرڻ لڳا. ²³انهيءَ ڏينهن اسان جي پيءُ اسرائيل کي بچايو، ۽ جنگ بيت آون کان اڳتي هلي وئي.

ساؤل جي بي سوچي قسم اسرائيل کي ڪمزور ڪيو

²⁴انهيءَ ڏينهن اسرائيل جو لشڪر سخت تنگ ٿيو، ڇالاءِ جو ساؤل کين قسم کارايو هو تہ ”جيڪو ماڻهو شام کان اڳ، منهنجي دشمنن کان انتقام وٺڻ کان اڳ، ڪجھ کائيندو سو لعنتي!“ لشڪر مان ڪنهن بہ کاڌو نہ چکيو.

²⁵سڄو لشڪر ٻيلي ۾ گھڙيو، ۽ زمين تي ماکي هئي. ²⁶لشڪر ٻيلي ۾ پهتو تہ ماکي وهي رهي هئي، تڏهن بہ ڪنهن منهن ڏانهن هٿ نہ کنيو، ڇالاءِ جو لشڪر قسم کان ڊنو. ²⁷پر يونتن پنهنجي پيءُ کي لشڪر کي قسم ڏيندي نہ ٻڌو هو، تنهنڪري پنهنجي لٺ جو سِرو وڌائي ماکيءَ جي ڇتي ۾ ٻوڙيائين، هٿ وات ڏانهن کنيائين ۽ سندس اکيون روشن ٿي ويون. ²⁸هڪ سپاهيءَ چيس تہ ”تنهنجي پيءُ لشڪر کي قسم کارايو آهي تہ ’جيڪو ماڻهو اڄ ڪجھ کائيندو سو لعنتي!‘ تنهنڪري ماڻهو ٿڪجي پيا آهن.“

²⁹يونتن چيو تہ ”منهنجي پيءُ ملڪ کي مصيبت ۾ وڌو آهي. ڏسو، هن ماکيءَ مان ٿورو چکڻ سان منهنجون اکيون ڪيئن روشن ٿي ويون. ³⁰جيڪڏهن لشڪر اڄ پنهنجي دشمنن جي ڦر مان کليل کائي ها تہ ڪيترو بهتر ٿئي ها! فلستين جي شڪست ايتري وڏي نہ ٿي آهي.“ ³¹انهيءَ ڏينهن هنن مخماس کان ايجلون تائين فلستين کي ماريو، ۽ لشڪر ڏاڍو ٿڪجي پيو. ³²لشڪر ڦر تي ڪڙڪي پيو، رڍون، ڍور ۽ ڳئون جا ٻچا کڻي زمين تي ڪُهيائون ۽ رت سميت گوشت کاڌائون. ³³ڪنهن ساؤل کي ٻڌايو تہ ”لشڪر رت سميت گوشت کائي اسان جي پيءُ خلاف گناهہ ڪري رهيو آهي.“ ساؤل چيو تہ ”اوهان بيوفائي ڪئي آهي. هتي مون وٽ هڪ وڏو پٿر ڦيرائي آڻيو.“

³⁴پوءِ چيائين تہ ”لشڪر ۾ ڦري وڃو ۽ کين چئو تہ هر ڪو پنهنجو ڍڳو يا رڍ مون وٽ آڻي، هتي ڪُهي ۽ کائي؛ رت سميت گوشت کائي اسان جي پيءُ خلاف گناهہ نہ ڪريو.“ تنهنڪري انهيءَ رات هر ڪو پنهنجو ڍڳو آڻي اتي ڪُهيائين.

³⁵ساؤل اسان جي پيءُ لاءِ قربان گاهہ ٺاهي — اها سندس لاءِ پهرين قربان گاهہ هئي. ³⁶ساؤل چيو تہ ”اڄ رات فلستين جي پٺيان لهون، صبح تائين کين لٽيون ۽ ڪنهن کي بہ جيئرو نہ ڇڏيون.“ هنن وراڻيو تہ ”جيڪو تو کي چڱو لڳي سو ڪر.“ پر ڪاهن چيو تہ ”هتي اسان جي پيءُ وٽ حاضر ٿيون.“

³⁷تنهنڪري ساؤل اسان جي پيءُ کان پڇيو تہ ”ڇا آءٌ فلستين جي پٺيان لهان؟ ڇا تون کين اسرائيل جي هٿ ۾ ڏيندين؟“ پر انهيءَ ڏينهن هن کيس ڪو جواب نہ ڏنو. ³⁸ساؤل چيو تہ ”اوهين لشڪر جا سڀ اڳواڻ هتي اچو، ۽ پتو ڪريون تہ اڄ هي گناهہ ڪيئن ٿيو. ³⁹اسرائيل کي بچائيندڙ اسان جي پيءُ جي حيات جو قسم، جيتوڻيڪ قصور منهنجي پٽ يونتن ۾ هجي، تڏهن بہ هو ضرور مرندو.“ پر ماڻهن مان ڪنهن بہ جواب نہ ڏنو. ⁴⁰هن سڄي اسرائيل کي چيو تہ ”اوهين هڪ پاسي بيهو؛ آءٌ ۽ منهنجو پٽ يونتن ٻئي پاسي بيهنداسين.“ ماڻهن ساؤل کي چيو تہ ”جيڪو تو کي بهتر لڳي سو ڪر.“

⁴¹ساؤل دعا ڪئي تہ ”اي اسان جا بابا، اسرائيل جا خدا، اڄ تو پنهنجي ٻانهي کي ڇو جواب نہ ڏنو؟ جيڪڏهن هي گناهہ مون ۾ يا منهنجي پٽ يونتن ۾ آهي، تہ اي اسان جا بابا، اسرائيل جا خدا، اوريم سان جواب ڏي؛ پر جيڪڏهن تنهنجي قوم اسرائيل ۾ آهي، تہ تميم سان جواب ڏي.“ پرچي يونتن ۽ ساؤل تي نڪتي؛ لشڪر بري ٿيو. ^b b v41 اوريم ۽ تميم مقدس شيون هيون جيڪي ڪاهن جي ايفود ۾ رکيل هونديون هيون، ۽ پرچيءَ ذريعي خدا جو جواب ڳولڻ لاءِ ڪم آنديون هيون.

⁴²ساؤل چيو تہ ”منهنجي ۽ منهنجي پٽ يونتن جي وچ ۾ پرچي وجھو.“ پرچي يونتن تي نڪتي.

⁴³ساؤل يونتن کي چيو تہ ”مون کي ٻڌاءِ تہ تو ڇا ڪيو آهي.“ يونتن وراڻيس تہ ”مون رڳو پنهنجي لٺ جي سِري تان ٿورڙي ماکي چکي هئي. هاڻي مون کي مرڻو پوندو.“

⁴⁴ساؤل چيو تہ ”اسان جو پيءُ مون سان ائين ئي ڪري ۽ ان کان وڌيڪ بہ ڪري، جيڪڏهن تون، اي يونتن، ضرور نہ مرين.“

⁴⁵لشڪر ساؤل کي چيو تہ ”ڇا يونتن مرندو، جنهن اسرائيل کي هيڏي وڏي فتح ڏياري آهي؟ هرگز نہ! اسان جي پيءُ جي حيات جو قسم، سندس مٿي جو هڪ وار بہ زمين تي نہ ڪرندو، ڇالاءِ جو هن اڄ اسان جي پيءُ جي مدد سان ڪم ڪيو آهي.“ پوءِ هنن يونتن کي ڇڏائي ورتو ۽ هو نہ مئو. ⁴⁶پوءِ ساؤل فلستين جو پيڇو ڇڏي موٽي آيو، ۽ فلستي پنهنجي ملڪ ڏانهن هليا ويا.

ساؤل جون مهمون ۽ گھراڻو

⁴⁷جڏهن ساؤل اسرائيل جي بادشاهي سنڀالي، تڏهن هن چوڏس پنهنجن سڀني دشمنن سان جنگ ڪئي: موآب، عمون، ادوم، صوبا جي بادشاهن ۽ فلستين سان. جيڏانهن بہ ويو، کين شڪست ڏنائين. ⁴⁸هن بهادريءَ سان وڙهي عمالقين کي ماريو، ۽ اسرائيل کي انهن جي هٿان بچايائين جيڪي کين ڦريندا هئا. ⁴⁹ساؤل جا پٽ: يونتن، يشوي ۽ ملڪي شوع. سندس ٻہ ڌيئرون: وڏي ميرب ۽ ننڍي ميڪل. ⁵⁰سندس زال: اخيمعص جي ڌيءَ اخينوعم. سندس لشڪر جو سردار: ساؤل جو چاچو، نير جو پٽ ابينر، ⁵¹ڇالاءِ جو ساؤل جو پيءُ قيس ۽ ابينر جو پيءُ نير ابيئيل جا پٽ هئا.

⁵²ساؤل جي سڄي زندگيءَ ۾ فلستين سان جنگ سخت رهي؛ جڏهن بہ ڪو طاقتور يا بهادر ماڻهو ڏٺائين تہ کيس پنهنجي لاءِ ڀرتي ڪيائين.