1.سموئيل 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹سموئيل ساؤل کي چيو تہ ”اسان جي پيءُ مون کي موڪليو تہ توکي سندس قوم اسرائيل مٿان بادشاهه ڪري مسح ڪريان. هاڻي اسان جي پيءُ جا ڪلام ٻڌ.

²آسمان جي لشڪرن جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ’مون اهو ڌيان ۾ آندو آهي تہ عماليق اسرائيل سان ڇا ڪيو، يعني جڏهن اهي مصر مان نڪري آيا تڏهن هن رستي ۾ سندن مخالفت ڪئي. ³وڃ، عماليق کي ماري ڪڍ ۽ سندن سڀ ڪجهه مڪمل طور تباهه ڪري ڇڏ. رحم نہ ڪج—مرد ۽ عورت، ٻار ۽ ٿڻ پيئندڙ ٻار، ڍڳو ۽ رڍ، اٺ ۽ گڏهه سڀني کي ماري ڇڏ.‘“

⁴ساؤل لشڪر کي گڏ ڪري طلائيم ۾ ڳڻيائين: ٻه لک پيادا ۽ يهوداه جا ڏهه هزار ماڻهو. ⁵ساؤل عماليق جي شهر ۾ اچي واديءَ ۾ گھات لڳائي ويٺو. ⁶ساؤل قينين کي چيو تہ ”وڃو، هليا وڃو، عماليقين جي وچ مان نڪري وڃو، نہ تہ آءٌ اوهان کي بہ انهن سان گڏ ختم ڪري ڇڏيندس؛ ڇاڪاڻ تہ جڏهن سڀ اسرائيلي ماڻهو مصر مان نڪري آيا تڏهن اوهان کين تي مهرباني ڪئي هئي.“ تنهنڪري قيني عماليقين جي وچ مان نڪري ويا.

⁷پوءِ ساؤل حويلاه کان وٺي مصر جي اوڀر ۾ شور تائين عماليقين کي ماري وڌو. ⁸هن عماليقين جي بادشاهه اجاج کي جيئرو گرفتار ڪيو، پر سڀني ماڻهن کي تباهيءَ لاءِ وقف ڪري تلوار سان ماري ڇڏيائين. ⁹ساؤل ۽ لشڪر اجاج کي، ۽ سڀ کان سٺين رڍن ۽ ڍڳن کي، ٿلهن ڍورن ۽ ڇيلن کي—يعني هر سٺي شيءِ کي—بچايائون. اهي انهن کي تباهه ڪرڻ لاءِ تيار نہ ٿيا، پر جيڪي ڪجهه ڪمزور ۽ ناڪارو هو تنهن کي تباهيءَ لاءِ وقف ڪيائون.

¹⁰پوءِ سموئيل ڏانهن اسان جي پيءُ جو ڪلام آيو تہ

¹¹”مون کي ساؤل کي بادشاهه بڻائڻ تي افسوس آهي؛ هو مون کان موٽي ويو آهي ۽ جيڪو مون حڪم ڏنو هو سو هن نہ ڪيو آهي.“ سموئيل ڪاوڙجي، سڄي رات اسان جي پيءُ کي پڪاريندو رهيو. ^a a v11 جڏهن اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ کيس ساؤل کي بادشاهه بڻائڻ تي ”افسوس“ آهي، تڏهن هو ڪا غلطي قبول نہ ٿو ڪري، بلڪه ساؤل جي ڦري وڃڻ تي حقيقي ڏک جو اظهار ٿو ڪري؛ جيئن آيت 29 ۾ واضح آهي، هو انسان وانگر پنهنجو ارادو نہ ٿو بدلائي.

¹²سموئيل صبح جو سوير اٿي ساؤل سان ملڻ لاءِ نڪتو، تہ کيس ٻڌايو ويو تہ ”ساؤل ڪرمل ۾ ويو ۽ اتي پنهنجي لاءِ هڪ يادگار کڙي ڪري، موٽي هيٺ جلجال ڏانهن هليو ويو.“

¹³سموئيل ساؤل وٽ آيو. ساؤل چيائينس تہ ”اسان جو پيءُ توکي برڪت ڏئي! مون اسان جي پيءُ جو حڪم پورو ڪيو آهي.“

¹⁴پر سموئيل چيو تہ ”هي رڍن جي ٻاڪار ۽ ڍڳن جي ڀوڪڻ جو جيڪو آواز آءٌ پنهنجن ڪنن ۾ ٻڌان ٿو، سو ڇا آهي؟“

¹⁵ساؤل چيو تہ ”ماڻهن اهي عماليقين وٽان آندا آهن؛ لشڪر سڀ کان سٺين رڍن ۽ ڍڳن کي تنهنجي پيءُ لاءِ قرباني ڪرڻ جي ڪري بچايو، باقي سڀ تباهيءَ لاءِ وقف ڪيائون.“

¹⁶سموئيل ساؤل کي چيو تہ ”بس ڪر! اسان جي پيءُ گذريل رات مون کي جيڪو چيو، سو آءٌ توکي ٻڌايان.“ ساؤل چيو تہ ”ٻڌاءِ.“

¹⁷سموئيل چيو تہ ”جيتوڻيڪ تون پنهنجي نظر ۾ ننڍو هئين، تڏهن بہ ڇا تون اسرائيل جي قبيلن جو سردار نہ ٿيو آهين؟ اسان جي پيءُ توکي اسرائيل مٿان بادشاهه ڪري مسح ڪيو، ¹⁸۽ اسان جي پيءُ توکي هڪ مهم تي موڪلي چيو تہ ’وڃ، انهن گنهگارن عماليقين کي تباهيءَ لاءِ وقف ڪر؛ هنن سان تيستائين وڙھ جيستائين کين ختم نہ ڪري ڇڏين.‘“ ¹⁹تو اسان جي پيءُ جو آواز ڇو نہ ٻڌو؟ تو لٽ تي جھپٽ هڻي اسان جي پيءُ جي نظر ۾ بڇڙائي ڪئي.

²⁰ساؤل سموئيل کي چيو تہ ”مون اسان جي پيءُ جو آواز ٻڌو آهي! جنهن مهم تي اسان جي پيءُ مون کي موڪليو هو تنهن تي هليو ويس، عماليق جي بادشاهه اجاج کي وٺي آيس ۽ عماليقين کي تباهيءَ لاءِ وقف ڪري ڇڏيم. ²¹پر لشڪر لٽ مان، يعني تباهيءَ لاءِ وقف ٿيل شين مان، سڀ کان سٺيون رڍون ۽ ڍڳا کنيائون، تہ جلجال ۾ تنهنجي پيءُ لاءِ قرباني ڏين.“

²²سموئيل چيو تہ ”ڇا اسان جو پيءُ سوختني قربانين ۽ ذبيحن مان ايترو خوش ٿئي ٿو جيترو پنهنجي آواز جي فرمانبرداريءَ مان؟ فرمانبرداري قرباني کان بهتر آهي، ٻڌڻ رڍن جي چرٻيءَ کان بهتر آهي. ²³ڇاڪاڻ تہ بغاوت غيب ڏسڻ جي گناهه وانگر آهي، ۽ غرور بت پرستيءَ جي بڇڙائيءَ وانگر آهي. جو تو اسان جي پيءُ جو ڪلام رد ڪيو آهي، تنهنڪري هن بہ توکي بادشاهي ڪرڻ کان رد ڪيو آهي.“

²⁴ساؤل سموئيل کي چيو تہ ”مون گناهه ڪيو آهي. مون اسان جي پيءُ جي حڪم ۽ تنهنجي ڳالهين جي ڀڃڪڙي ڪئي، ڇاڪاڻ تہ مون ماڻهن کان ڊڄي کين جو چيو مڃيو. ²⁵هاڻي مهرباني ڪري منهنجو گناهه معاف ڪر ۽ مون سان گڏ موٽ، تہ آءٌ اسان جي پيءُ جي عبادت ڪريان.“

²⁶سموئيل ساؤل کي چيو تہ ”آءٌ تو سان گڏ نہ موٽندس. تو اسان جي پيءُ جو ڪلام رد ڪيو، ۽ اسان جي پيءُ بہ توکي اسرائيل مٿان بادشاهي کان رد ڪيو آهي.“ ²⁷جڏهن سموئيل وڃڻ لاءِ مڙيو، تڏهن ساؤل سموئيل جي چوغي جو پلو جھلي ورتو ۽ اهو ڦاٽي پيو. ²⁸سموئيل چيائينس تہ ”اسان جي پيءُ اڄ اسرائيل جي بادشاهي توکان ڦاڙي ڇڏي آهي ۽ تنهنجي هڪ ساٿيءَ کي، جيڪو توکان بهتر آهي، ڏني آهي. ²⁹اسرائيل جو جلوو، اسان جو پيءُ، نہ ڪوڙ ڳالهائيندو ۽ نہ پنهنجو ارادو بدلائيندو، ڇاڪاڻ تہ هو انسان ناهي جو پنهنجو ارادو بدلائي.“

³⁰ساؤل چيو تہ ”مون گناهه ڪيو آهي، پر هاڻي مهرباني ڪري منهنجي قوم جي بزرگن ۽ اسرائيل جي آڏو منهنجي عزت ڪر؛ مون سان گڏ موٽ، تہ آءٌ تنهنجي پيءُ جي عبادت ڪريان.“

³¹سو سموئيل ساؤل سان گڏ موٽي ويو ۽ ساؤل اسان جي پيءُ جي عبادت ڪئي. ³²پوءِ سموئيل چيو تہ ”عماليقين جي بادشاهه اجاج کي مون وٽ وٺي اچو.“ اجاج بي ڊپو سندس ڏانهن آيو ۽ دل ۾ چيائين تہ ”ضرور موت جو خطرو لنگھي ويو آهي.“

³³سموئيل چيو تہ ”جيئن تنهنجي تلوار عورتن کي بي اولاد ڪيو، تيئن تنهنجي ماءُ عورتن ۾ بي اولاد ٿيندي.“ پوءِ هن جلجال ۾ اسان جي پيءُ آڏو اجاج کي ٽڪرا ٽڪرا ڪري ڇڏيو.

³⁴پوءِ سموئيل رامه ڏانهن ويو، ۽ ساؤل ساؤل جي جبعه ۾ پنهنجي گھر ڏانهن چڙهي ويو. ³⁵ساؤل جي مرڻ جي ڏينهن تائين سموئيل وري ساؤل کي ڪڏهن نہ ڏٺو، پر سموئيل ساؤل جي ڪري ماتم ڪندو رهيو. اسان جي پيءُ کي بہ افسوس ٿيو جو هن ساؤل کي اسرائيل مٿان بادشاهه بڻايو هو.