اول سموئيل 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹يوه ورځ د ساؤل زوئ يوناتن خپل وسله وړونکى ته ووئيل چې، ”راشه، راځه چې زمونږ مخامخ د فلستيانو چوکۍ ته واوړو،“ خو خپل پلار ته يې خبر ورنۀ کړو. ²ساؤل د جبعه په څنډه کښې په مجرون کښې د انار د ونې لاندې ناست وو، او د هغۀ سره شپږ سوه کسان وُو. ³د اخيطوب زوئ اخيا، چې د ايکبود ورور وو، د فينحاس زوئ، د عيلى زوئ، چې په سيلو کښې زمونږ د پلار اِمام وو، هغۀ افود اغوستے وو. لښکر ته پته نۀ وه چې يوناتن تلے دے. ^a a v3 افود د اِمام يوه خاصه جامه وه چې د رهنمائۍ دپاره د خُدائ پاک نه پوښتنه کولو پر وخت اغوستے کېدله.

⁴د هغو درو په مينځ کښې چې يوناتن د فلستيانو چوکۍ خوا ته د اوختلو کوشش کولو، د يوې خوا يوه ګټه ولاړه وه او د بلې خوا بله ګټه ولاړه وه، يوې ته بوصيص او بلې ته سنه نوم وو. ⁵يوه ګټه د شمال خوا ته د مکماس مخامخ ولاړه وه او بله د جنوب خوا ته د جبع مخامخ ولاړه وه. ⁶يوناتن خپل وسله وړونکى ته ووئيل چې، ”راشه، راځه چې د دې بې‌سنته خلقو چوکۍ ته واوړو. کېدے شى چې زمونږ پلار به زمونږ دپاره کار وکړى، ځکه چې د ډېرو يا د لږو په ذريعه خلاصون کول هغه نۀ شى منع کولے.“

⁷د هغۀ وسله وړونکى ووئيل چې، ”څۀ چې ستا په زړۀ کښې وى هغه وکړه. مخکښې شه، زۀ د زړۀ او روح نه ستا سره يم.“

⁸بيا يوناتن ووئيل چې، ”مونږ به هغو خلقو ته واوړو او ځان به ورښکاره کړو. ⁹کۀ هغوئ ووائى چې، ’دلته ودرېږئ ترڅو چې مونږ تاسو ته راشو،‘ نو مونږ به په خپل ځائ ودريږو او هغوئ ته به بره نۀ خېژو. ¹⁰خو کۀ هغوئ ووائى چې، ’مونږ ته بره راوخېژئ،‘ نو مونږ به بره وخېژو، ځکه چې زمونږ پلار هغوئ زمونږ په لاس کښې راکړى دى، دا به زمونږ نښه وى.“

¹¹دواړو خپل ځانونه د فلستيانو چوکۍ ته وښودل. فلستيانو ووئيل چې، ”وګورئ، عبرانيان د هغو سورو نه راوځى چې پکښې پټ شوى وُو.“ ¹²د چوکۍ خلقو يوناتن او د هغۀ وسله وړونکى ته آواز وکړو چې، ”مونږ ته بره راوخېژئ، نو مونږ به تاسو ته يو سبق درکړو.“ يوناتن خپل وسله وړونکى ته ووئيل چې، ”زما شا ته راوخېژه، ځکه چې زمونږ پلار هغوئ د اِسرائيل په لاس کښې راکړل.“

¹³يوناتن په لاسونو او پښو بره وخوت او د هغۀ وسله وړونکے د هغۀ شا ته وو، فلستيان د يوناتن په مخکښې راپرېوتل او د هغۀ وسله وړونکى يې د هغۀ شا ته وژل. ¹⁴په دغه اول حمله کښې يوناتن او د هغۀ وسله وړونکى نژدې شل کسان د نيمې ايکړ ځمکې په مينځ کښې ووژل.

¹⁵لښکر، پټى او ټول خلق ته ويره ورغله، چوکۍ او لوټ ماران هم ولړزېدل، او زمکه ولړزېده، دا ويره د زمونږ پلار له طرفه وه. ¹⁶د بنيامين د جبعه نه د ساؤل څوکيدارانو وکتل، نو د فلستيانو لښکر خوارېدو او هر خوا ته خپرېدو. ¹⁷ساؤل خپل لښکر ته ووئيل چې، ”وشمېرئ چې څوک نشته.“ کله چې هغوئ وشمېرل، نو يوناتن او د هغۀ وسله وړونکے نۀ وُو.

¹⁸ساؤل اخيا ته ووئيل چې، ”زمونږ د پلار صندوق دلته راوړه،“ ځکه چې هغه وخت زمونږ د پلار صندوق د اِسرائيليانو سره وو. ¹⁹کله چې ساؤل اِمام ته خبرې کولې، نو د فلستيانو په لښکر کښې شور او شر نور هم زيات شو. هغۀ اِمام ته ووئيل چې، ”خپل لاس بېرته واخله.“

²⁰ساؤل او د هغۀ لښکر راغونډ شول، جنګ ته ورسېدل او وليدل چې د فلستيانو تورې په خپل مينځ کښې يو د بل خلاف اوختې وې، او پوره خوارى وه. ²¹هغه عبرانيان چې مخکښې د فلستيانو طرفدار شوى وُو او د هغوئ سره لښکر ته بره تلى وُو، هغوئ هم بدل شول چې د ساؤل او يوناتن سره د اِسرائيليانو سره مل شى. ²²کله چې د اِسرائيلو هغو ټولو خلقو چې د افرائيم په غرنى ملک کښې پټ وُو واورېدل چې فلستيان تښتېدلى دى، نو هغوئ هم په جنګ کښې د هغوئ شا پسې ولګېدل. ²³نو زمونږ پلار په هغه ورځ اِسرائيل خلاص کړو او جنګ د بيت‌آون نه هاخوا لاړو.

د ساؤل بې‌ځايه قسم اِسرائيل کمزورے کړو

²⁴د اِسرائيلو لښکر په هغه ورځ ډېر په تکليف کښې وو، ځکه چې ساؤل هغوئ ته قسم ورکړے وو چې، ”لعنت دې وى په هغه چا چې د ماښام نه مخکښې خوراک وخورى، ترڅو چې زۀ د خپلو دښمنانو نه بدله واخلم.“ نو د لښکر هيچا خوراک ونۀ څکو.

²⁵ټول لښکر ځنګله ته ننوتل، او هلته په زمکه باندې شات وُو. ²⁶کله چې هغوئ ځنګلې ته ننوتل، نو شات روان وُو، خو هيچا خپل لاس خولې ته ونۀ وړو، ځکه چې لښکر د قسم نه يرېدل. ²⁷خو يوناتن نۀ وو اورېدلى چې د هغۀ پلار لښکر ته قسم ورکړے دے، نو هغۀ د خپل امسا سر وغځولو، د شاتو په ګبرې کښې يې کړو، خپل لاس يې خولې ته يوړو او د هغۀ سترګې روښانه شوې. ²⁸د لښکر يو سړى ووئيل چې، ”ستا پلار لښکر ته قسم ورکړے دے چې، ’لعنت دې وى په هغه چا چې نن ورځ خوراک وخورى،‘ نو خلق ستړى دى.“

²⁹يوناتن ووئيل چې، ”زما پلار دا ملک په تکليف کړو. وګورئ چې زما سترګې د دې شاتو د لږ څکلو نه څنګه روښانه شوې. ³⁰څومره ښۀ به وى کۀ چرې لښکر نن ورځ د خپلو دښمنانو د لوټ نه آزاد خوراک کړے وے! د فلستيانو ماتې خو لويه نۀ ده شوې.“ ³¹په هغه ورځ هغوئ فلستيان د مکماس نه تر ايلون پورې ووژل، او لښکر پوره ستړے شو. ³²لښکر په لوټ باندې ورمنډه کړه، ګډې، غوائى او سخى يې ونيول، په زمکه باندې يې ووژل او غوښه يې د وينو سره وخوړله. ³³يو چا ساؤل ته ووئيل چې، ”لښکر زمونږ د پلار خلاف ګناه کوى، غوښه د وينو سره خورى.“ هغۀ ووئيل چې، ”تاسو بې‌وفائى وکړه. دلته زما طرف ته يوه لويه تيږه راوغورځوئ.“

³⁴بيا هغۀ ووئيل چې، ”د لښکر په مينځ کښې خپاره شئ او هغوئ ته ووايئ چې، هر څوک دې خپل غوايى يا ګډه ماله راولى، دلته دې حلال کړى او وخورى، او زمونږ د پلار خلاف په دې سره ګناه مۀ کوئ چې غوښه د وينو سره وخورئ.“ نو په هغه شپه هر چا خپل غوايى راووستو او هلته يې حلال کړو.

³⁵ساؤل زمونږ پلار ته يوه قربان‌ګاه جوړه کړه، دا د هغۀ اوله قربان‌ګاه وه چې هغۀ ته يې جوړه کړه. ³⁶ساؤل ووئيل چې، ”راځئ چې نن شپه د فلستيانو شا پسې ښکته لاړ شو، تر سحره يې ولوټو او هيڅوک ژوندى پرېنۀ ږدو.“ هغوئ جواب ورکړو چې، ”څۀ چې تا ته ښۀ ښکارى هغه وکړه.“ خو اِمام ووئيل چې، ”راځئ چې دلته زمونږ پلار ته ورشو.“

³⁷نو ساؤل زمونږ پلار نه پوښتنه وکړه چې، ”آيا زۀ د فلستيانو شا پسې ښکته لاړ شم؟ آيا تۀ به هغوئ د اِسرائيل په لاس کښې راکړې؟“ خو هغۀ هغۀ ته په هغه ورځ هيڅ جواب ورنۀ کړو. ³⁸ساؤل ووئيل چې، ”دلته راشئ، اے د لښکر ټولو مشرانو، او راځئ چې معلومه کړو چې نن دا ګناه څنګه وشوه. ³⁹زمونږ پلار چې اِسرائيل خلاصوى، د هغۀ په ژوندى والى قسم چې که دا ګناه زما د زوئ يوناتن په سر هم وى، نو هغه به خامخا مړ کيږى.“ خو د خلقو نه هيچا ورته جواب ورنۀ کړو. ⁴⁰هغۀ ټول اِسرائيل ته ووئيل چې، ”تاسو د يوې خوا ودرېږئ، او زما زوئ يوناتن او زۀ به د بلې خوا ودرېږو.“ خلقو ساؤل ته ووئيل چې، ”څۀ چې تا ته ښۀ ښکارى هغه وکړه.“

⁴¹ساؤل دُعا وکړه چې، ”زمونږ پلاره، د اِسرائيل خُدايه، تا ولې نن خپل خدمتګار ته جواب ورنۀ کړو؟ کۀ دا ګناه په ما کښې يا زما د زوئ يوناتن په سر کښې وى، اے زمونږ پلاره، د اِسرائيل خُدايه، په اوريم سره جواب راکړه، خو کۀ دا په خپل قوم اِسرائيل کښې وى، نو په تُميم سره جواب راکړه.“ پچه په يوناتن او ساؤل باندې راغله او لښکر بَرى شول. ^b b v41 اوريم او تُميم مقدس شيان وُو چې د اِمام په افود کښې ساتلى کېدل، او د پچې په ذريعه د خُدائ پاک د جواب موندلو دپاره استعمالېدل.

⁴²ساؤل ووئيل چې، ”زما او زما د زوئ يوناتن په مينځ کښې پچه واچوئ.“ پچه په يوناتن باندې راغله.

⁴³ساؤل يوناتن ته ووئيل چې، ”ما ته ووايه چې تا څۀ وکړل.“ هغۀ جواب ورکړو چې، ”ما د خپل امسا په سر باندې يواځې لږ شات وڅکل. اوس زۀ بايد مړ شم.“

⁴⁴ساؤل ووئيل چې، ”زمونږ پلار دې زما سره داسې او تردې نور هم وکړى، کۀ چرې تۀ خامخا مړ نۀ شوې، اے يوناتنه.“

⁴⁵لښکر ساؤل ته ووئيل چې، ”آيا يوناتن به مړ کيږى، هغه چې اِسرائيل ته يې دا لويه فتح وګټله؟ هيچرې به داسې نۀ کيږى! د زمونږ پلار په ژوندى والى قسم چې د هغۀ د سر يو وئښته به هم په زمکه ونۀ غورځيږى، ځکه چې هغۀ نن د زمونږ پلار په مدد سره کار وکړو.“ نو هغوئ يوناتن خلاص کړو او هغه مړ نۀ شو. ⁴⁶بيا ساؤل د فلستيانو تعاقب پرېښودو، او فلستيان خپل ملک ته واپس لاړل.

د ساؤل جنګونه او کورنۍ

⁴⁷کله چې ساؤل د اِسرائيل بادشاهى واخسته، هغۀ د هرې خوا د خپلو ټولو دښمنانو سره جنګ وکړو، د موآب، عمون، ادوم، د ضوباه د بادشاهانو او د فلستيانو سره، او چرته چې هم به هغه اوختو، هغوئ ته به يې ماتې ورکوله. ⁴⁸هغۀ په زړورتيا سره جنګ وکړو، عماليقيان يې ووژل او اِسرائيل يې د هغو خلقو نه خلاص کړو چې لوټ به يې کولو. ⁴⁹د ساؤل زامن: يوناتن، يشوى او ملکيشوع. د هغۀ دوه لوڼه: مراب چې مشره وه، او ميکال چې کشره وه. ⁵⁰د هغۀ ښځه: اخينوعم، چې د اخيمعض لور وه. د هغۀ د لښکر سالار: ابنير چې د نير زوئ وو، چې د ساؤل ترۀ وو، ⁵¹ځکه چې قيس، چې د ساؤل پلار وو، او نير، چې د ابنير پلار وو، دا دواړه د ابيئيل زامن وُو.

⁵²د ساؤل په ټولو ورځو کښې د فلستيانو خلاف جنګ سخت وو، او هر کله چې به هغۀ کوم طاقتور يا زړور سړے وليدو، نو هغه به يې د ځان دپاره وګماره.