Yokanan 8 FHB Father's Heart Bible™

8 ¹Nanging Gusti Yesus tindak menyang Gunung Zaitun.

²Bareng wayah esuk umun-umun, Panjenengane rawuh maneh ing Padaleman Suci; wong kabeh padha sowan marang Panjenengane, banjur Panjenengane lenggah lan mulang wong-wong mau. ³Para ahli Toret lan wong Farisi padha nggawa wong wadon kang kecekel lagi laku jina, banjur diadegake ana ing tengah. ⁴Ature marang Panjenengane: “Guru, tiyang estri punika kacepeng nalika saweg lampah jina. ⁵Wondene ing Toret, Nabi Musa dhawuh dhateng kawula sadaya supados tiyang estri ingkang kados makaten punika dipunbenturi sela ngantos pejah. Dados, kadospundi pamanggih Panjenengan? ⁶Anggone matur mangkono mau mung kanggo njajal Panjenengane, golek dhadhakan kanggo nggugat. Nanging Gusti Yesus nunduk, banjur nyerat ing lemah nganggo racikane.”

⁷Bareng wong-wong mau terus-terusan takon, Panjenengane jumeneng, banjur ngandika marang wong-wong mau: “Sapa ing antaramu kang ora duwe dosa, iku kang miwiti mbalang wong wadon iki nganggo watu.”

⁸Panjenengane banjur nunduk maneh, nyerat ing lemah.

⁹Krungu pangandika mangkono, wong-wong mau padha lunga siji-siji, wiwit saka kang tuwa dhewe, nganti Gusti Yesus kari piyambakan karo wong wadon kang isih ngadeg ana ing kono.

¹⁰Gusti Yesus jumeneng, banjur ngandika marang wong wadon mau: “He wong wadon, ana ing ngendi wong-wong mau? Apa ora ana kang ngukum kowe?”

¹¹Ature: “Boten wonten, Gusti.” Pangandikane Gusti Yesus: “Aku uga ora ngukum kowe. Lungaa, lan wiwit saiki aja gawe dosa maneh.”

Aku iki Pepadhanging Jagad

¹²Gusti Yesus ngandika maneh marang wong-wong mau: “Aku iki pepadhanging jagad. Sapa kang ngetut buri Aku, ora bakal lumaku ing pepeteng, nanging bakal nduweni pepadhanging urip.”

¹³Wong Farisi banjur padha matur marang Panjenengane: “Panjenengan nekseni bab Panjenengan piyambak; paseksen Panjenengan punika boten saleres.”

¹⁴Paring wangsulane Gusti Yesus: “Sanadyan Aku nekseni bab awakKu dhewe, paseksenKu iku bener, awit Aku ngerti saka ngendi tekaKu lan menyang ngendi paranKu; nanging kowe padha ora ngerti saka ngendi tekaKu lan menyang ngendi paranKu. ¹⁵Kowe padha ngadili manut daging; Aku ora ngadili sapa-sapa. ¹⁶Sanadyan Aku ngadili, pangadilanKu iku bener, awit Aku ora ngadili ijen, nanging Aku lan Sang Rama kang ngutus Aku. ¹⁷Ing Toretmu wis katulis, yen paseksene wong loro iku bener. ¹⁸Aku nekseni bab awakKu dhewe, lan Sang Rama kang ngutus Aku iya nekseni bab Aku.”

¹⁹Banjur padha matur: “Wonten ing pundi Rama Panjenengan?” Paring wangsulane Gusti Yesus: “Kowe padha ora wanuh marang Aku lan marang RamaKu. Saupama kowe padha wanuh marang Aku, mesthi iya wanuh marang RamaKu.”

²⁰Pangandika mau diucapake nalika Panjenengane memulang ing Padaleman Suci, ing panggonan pethi pisungsung; ora ana wong kang nyekel Panjenengane, awit durung tekan wektune.

²¹Panjenengane banjur ngandika maneh marang wong-wong mau: “Aku bakal lunga. Kowe bakal padha nggoleki Aku, lan bakal padha mati ing sajroning dosamu. Menyang ngendi paranKu, kowe padha ora bisa teka.”

Saka Ngisor, saka Dhuwur

²²Wong-wong Yahudi banjur padha ngucap: “Apa Panjenengane arep gawe pati marang awake dhewe, dene kandhane: ‘Menyang ngendi paranKu, kowe padha ora bisa teka’?”

²³Panjenengane ngandika marang wong-wong mau: “Kowe padha saka ngisor, Aku saka dhuwur. Kowe padha saka jagad iki, Aku ora saka jagad iki. ²⁴Mulane Aku wis kandha marang kowe, yen kowe bakal padha mati ing sajroning dosamu; awit saupama kowe padha ora pracaya yen Aku iki ANA, kowe bakal padha mati ing sajroning dosamu.” ^a a v24 Gusti Yesus ngaku nganggo asma kang kagungane Gusti Allah. Tembung “AKU IKI ANA” (I AM) iku carane Rama kita anggone mratelakake sarirane marang Nabi Musa ing grumbul eri kang murub (Pangentasan 3:14). Wong akeh mau mangerteni pangaken iku ing bagean candhake saka bab iki, banjur arep mbandhemi Panjenengane nganggo watu marga kaanggep nyenyamah Gusti Allah (ay. 59).

²⁵Wong-wong mau banjur padha matur: “Saleresipun Panjenengan punika sinten?” Pangandikane Gusti Yesus marang wong-wong mau: “Ya kaya kang wis Dakkandhakake marang kowe wiwit-wiwitan.

²⁶Akeh prakara kang arep Dakkandhakake lan Dakadili tumrap kowe, nanging Panjenengane kang ngutus Aku iku bener; lan apa kang wis Dakrungu saka Panjenengane, iku kang Dakkandhakake marang jagad.”

²⁷Wong-wong mau padha ora mangerti, yen Panjenengane anggone ngandika iku bab Sang Rama.

²⁸Gusti Yesus banjur ngandika: “Samangsa kowe wis padha ngunggahake Putraning Manungsa, ing kono kowe bakal padha ngerti yen Aku iki ANA, lan yen Aku ora nindakake apa-apa saka karepKu dhewe, nanging Aku mung ngandhakake prakara iki kaya kang wis diwulangake dening Sang Rama marang Aku. ²⁹Panjenengane kang ngutus Aku iku nunggil karo Aku; Aku ora ditinggal ijen, awit Aku tansah nindakake apa kang ndadekake keparenge.”

Tetepa ing PituturKu

³⁰Nalika Panjenengane ngandika mangkono, akeh wong kang banjur padha pracaya marang Panjenengane.

³¹Gusti Yesus banjur ngandika marang wong-wong Yahudi kang wis padha pracaya marang Panjenengane: “Manawa kowe padha tetep ing pituturKu, kowe iku sakabatKu kang satemene, ³²sarta kowe bakal padha nyumurupi kayekten, lan kayekten iku bakal mardikakake kowe.”

³³Wangsulane wong-wong mau: “Kawula sadaya punika turunipun Abraham, saha boten nate dados batur-tukonipun sok tiyanga. Kadospundi dene Panjenengan ngandika: ‘Kowe bakal padha dadi mardika’?”

³⁴Paring wangsulane Gusti Yesus marang wong-wong mau: “Satemen-temene Aku pitutur marang kowe: saben wong kang gawe dosa iku dadi baturing dosa. ³⁵Batur iku ora tetep manggon ing omah salawase; nanging anak iku tetep manggon salawase. ³⁶Mulane manawa Sang Putra mardikakake kowe, kowe bakal padha mardika temenan. ³⁷Aku ngerti yen kowe iku turune Abraham; nanging kowe padha ngarah nyedani Aku, amarga pituturKu ora oleh panggonan ing atimu. ³⁸Aku ngandikakake apa kang wis Dakdeleng ana ing ngarsane RamaKu, dene kowe padha nglakoni apa kang wis kokrungu saka bapakmu.”

³⁹Wangsulane wong-wong mau: “Bapa kawula inggih punika Abraham.” Pangandikane Gusti Yesus: “Saupama kowe iku anak-anake Abraham, mesthi kowe padha nindakake panggawene Abraham, ⁴⁰nanging saiki kowe malah padha ngarah nyedani Aku, yaiku wong kang wis ngandhakake kayekten marang kowe, kang wis Dakrungu saka RamaKu. Abraham ora tumindak mangkono. ⁴¹Kowe padha nindakake panggawene bapakmu.” Wangsulane wong-wong mau: “Kawula sadaya boten lair saking lampah jina. Kawula sami gadhah Rama satunggal, inggih punika Gusti Allah piyambak.”

⁴²Gusti Yesus ngandika marang wong-wong mau: “Saupama Gusti Allah iku Ramamu, mesthi kowe padha tresna marang Aku, awit Aku iki asalKu saka Gusti Allah lan saiki ana ing kene. Aku teka ora saka karepKu dhewe, nanging Aku diutus dening Panjenengane. ⁴³Yagene kowe padha ora mangerti marang tembungKu? Awit kowe padha ora betah ngrungokake pituturKu. ⁴⁴Kowe iku asale saka bapakmu, yaiku Iblis, lan kowe padha kepengin nuruti pepenginane. Wiwit-wiwitan dheweke iku juru-pati, lan ora ngadeg ing sajroning kayekten, awit ora ana kayekten ing dheweke. Samangsa dheweke ngucapake goroh, iku metu saka watake dhewe, awit dheweke iku juru-goroh lan bapakne sakehing goroh. ^b b v44 Gusti Yesus mbuka wadine goroh kang dadi dhasar ing Eden kanthi cetha. Si ula kang ngandhakake marang Hawa yen Rama kita ngendhakake kabecikan saka dheweke — si ula kang wis nampik Sang Rama piyambak — iku juru-goroh kang kawitan, bapakne saben goroh kang nggambarake Rama kita iku adoh. Wong kang nampik Sang Putra iku nduweni bapak mau, dudu Abraham, dudu Gusti Allah. ⁴⁵Nanging marga Aku ngandikakake kayekten, kowe padha ora pracaya marang Aku. ⁴⁶Sapa ing antaramu kang bisa mbuktekake yen Aku duwe dosa? Manawa Aku ngandikakake kayekten, yagene kowe padha ora pracaya marang Aku? ⁴⁷Sing sapa asale saka Rama kita, iku ngrungokake pangandikane; kowe padha ora ngrungokake, awit kowe padha ora asale saka Rama kita.”

⁴⁸Wangsulane wong-wong Yahudi: “Punapa boten leres atur kawula, bilih Panjenengan punika tiyang Samaria saha kapanjingan dhemit?”

⁴⁹Paring wangsulane Gusti Yesus: “Aku ora kapanjingan dhemit, nanging Aku ngurmati RamaKu, dene kowe padha ngremehake Aku. ⁵⁰Nanging Aku ora ngupaya kaluhuranKu dhewe; Rama kita kang ngupayakake iku, sarta Panjenengane iku kang ngadili. ⁵¹Satemen-temene Aku pitutur marang kowe, manawa ana wong kang netepi pituturKu, iku ora bakal ngalami pati ing salawase.”

⁵²Wong-wong Yahudi banjur padha matur: “Samangke kawula sami sumerep bilih Panjenengan kapanjingan dhemit. Abraham sampun pejah, mekaten ugi para nabi, mangka Panjenengan ngandika: ‘Sing sapa netepi pituturKu, iku ora bakal ngrasakake pati ing salawase.’ ⁵³Punapa Panjenengan ngungkuli bapa kawula Abraham, ingkang sampun pejah punika? Para nabi ugi sampun sami pejah! Panjenengan ngaken dados sinten?”

⁵⁴Paring wangsulane Gusti Yesus: “Saupama Aku ngluhurake awakKu dhewe, kaluhuranKu iku tanpa teges. RamaKu kang ngluhurake Aku, yaiku kang kokarani: ‘Panjenengane iku Gusti Allah kita.’ ⁵⁵Kowe padha ora wanuh marang Panjenengane, nanging Aku wanuh. Saupama Aku kandha ora wanuh marang Panjenengane, Aku mesthi dadi juru-goroh kaya kowe. Nanging Aku wanuh marang Panjenengane lan netepi pangandikane. ⁵⁶Bapakmu Abraham bungah dene bakal nyumurupi dinaKu; lan panjenengane wis nyumurupi iku, banjur bungah.”

⁵⁷Wong-wong Yahudi banjur padha matur marang Panjenengane: “Yuswa Panjenengan dereng seket taun, kok sampun nate ningali Abraham?”

⁵⁸Pangandikane Gusti Yesus marang wong-wong mau: “Satemen-temene Aku pitutur marang kowe, sadurunge Abraham ana, Aku iki ANA.” ^c c v58 “AKU IKI ANA” iku nggema asmane Gusti Allah kang dipangandikakake marang Nabi Musa (Pangentasan 3:14) — yaiku pangaken minangka Gusti Allah, mulane wong-wong mau banjur padha njupuk watu.

⁵⁹Wong-wong mau banjur padha njupuk watu arep dibandhemake marang Panjenengane, nanging Gusti Yesus ndhelik banjur jengkar saka Padaleman Suci.