اها عورت جنهن کي هو يسوع وٽ وٺي آيا
زنا ۾ پڪڙيل عورت جا الزام هڻندڙ هڪ هڪ ڪري پنهنجا پٿر ڇڏي ڏين ٿا، ۽ يسوع کيس سزا نٿو ڏئي. پوءِ بحث سخت ٿي وڃي ٿو: هو اهو ڳالهائي ٿو جيڪو هن پنهنجي پيءُ سان ڏٺو، اهي ابراهيم جو دعويٰ ڪن ٿا، ۽ سندس ”مان آهيان“ کين پٿرن لاءِ هٿ وڌائڻ تي مجبور ڪري ٿو.
8 1پر يسوع زيتون جي جبل ڏانهن هليو ويو.
2صبح جو سوير هو وري هيڪل ۾ آيو؛ سڀ ماڻهو وٽس آيا، تڏهن هن ويهي کين تعليم ڏني. 3شريعت جي عالمن ۽ فريسين زنا ۾ پڪڙيل هڪ عورت آندي ۽ کيس وچ ۾ بيهاريائون. 4چيائونس تہ ”استاد، هيءَ عورت زنا ڪندي ئي پڪڙي وئي آهي. 5هاڻي شريعت ۾ موسيٰ اسان کي حڪم ڏنو هو تہ اهڙين عورتن کي سنگسار ڪجي. تنهنڪري تون ڇا ٿو چوين؟ 6هنن اهو کيس آزمائڻ لاءِ چيو، تہ مٿس الزام هڻڻ جو بهانو ڳولين. پر يسوع هيٺ جهڪي پنهنجي آڱر سان زمين تي لکيو.“
7جڏهن هو کائنس پڇندا رهيا، تڏهن هن سڌو ٿي کين چيو تہ ”اوهان مان جيڪو بي گناهه هجي، سو پهريون پٿر هن تي هڻي.“
8وري هن هيٺ جهڪي زمين تي لکيو.
9اهو ٻڌي هو هڪ هڪ ڪري هليا ويا، وڏي عمر وارن کان شروع ڪري، جيستائين يسوع اتي بيٺل عورت سان اڪيلو رهجي ويو.
10يسوع سڌو ٿي کيس چيو تہ ”اي عورت، اهي ڪٿي آهن؟ ڇا ڪنهن بہ توکي ڏوهي نہ ٺهرايو؟“
11عورت چيائين تہ ”اي خداوند، ڪنهن بہ نہ.“ يسوع چيو تہ ”آءٌ بہ توکي ڏوهي نہ ٿو ٺهرايان. وڃ، ۽ هاڻي کان پوءِ وري گناهه نہ ڪر.“
آءٌ دنيا جو نور آهيان
12يسوع وري کين چيو تہ ”آءٌ دنيا جو نور آهيان. جيڪو منهنجي پويان هلندو، سو ڪڏهن بہ اونداهيءَ ۾ نہ هلندو، پر زندگيءَ جو نور حاصل ڪندو.“
13تنهنڪري فريسين کيس چيو تہ ”تون پنهنجي باري ۾ شاهدي ٿو ڏين؛ تنهنجي شاهدي سچي ناهي.“
14يسوع وراڻيو تہ ”جيتوڻيڪ آءٌ پنهنجي باري ۾ شاهدي ٿو ڏيان، تڏهن بہ منهنجي شاهدي سچي آهي، ڇاڪاڻ تہ آءٌ ڄاڻان ٿو تہ ڪٿان آيو آهيان ۽ ڪيڏانهن ٿو وڃان؛ پر اوهين نہ ٿا ڄاڻو تہ آءٌ ڪٿان ٿو اچان يا ڪيڏانهن ٿو وڃان. 15اوهين جسم موجب فيصلو ٿا ڪريو؛ آءٌ ڪنهن جو بہ فيصلو نہ ٿو ڪريان. 16جيڪڏهن آءٌ فيصلو ڪريان بہ تہ منهنجو فيصلو سچو آهي، ڇاڪاڻ تہ آءٌ اڪيلو فيصلو نہ ٿو ڪريان، پر آءٌ ۽ مون کي موڪليندڙ پيءُ گڏجي ٿا ڪريون. 17اوهان جي شريعت ۾ لکيل آهي تہ ٻن ماڻهن جي شاهدي سچي آهي. 18آءٌ پنهنجي باري ۾ شاهدي ٿو ڏيان، ۽ مون کي موڪليندڙ پيءُ بہ منهنجي باري ۾ شاهدي ٿو ڏئي.“
19هنن پڇيو تہ ”تنهنجو پيءُ ڪٿي آهي؟“ يسوع وراڻيو تہ ”اوهين نہ مون کي ٿا ڄاڻو نہ منهنجي پيءُ کي. جيڪڏهن اوهين مون کي ڄاڻيو ها تہ منهنجي پيءُ کي بہ ڄاڻيو ها.“
20هن اهي ڳالهيون هيڪل ۾ خزاني واري هنڌ تي تعليم ڏيندي چيون؛ ڪنهن بہ کيس نہ پڪڙيو، ڇاڪاڻ تہ سندس گهڙي اڃا نہ آئي هئي.
21تنهنڪري هن وري کين چيو تہ ”آءٌ وڃان ٿو. اوهين مون کي ڳوليندا ۽ پنهنجي گناهه ۾ مرندا. جتي آءٌ وڃان ٿو، اتي اوهين نہ ٿا اچي سگهو.“
هيٺان کان، مٿان کان
22تنهنڪري يهودين چيو تہ ”ڇا هو پاڻ کي ماري ڇڏيندو، جو چوي ٿو تہ ’جتي آءٌ وڃان ٿو، اتي اوهين نہ ٿا اچي سگهو‘؟“
23هن کين چيو تہ ”اوهين هيٺان جا آهيو؛ آءٌ مٿان جو آهيان. اوهين هن دنيا جا آهيو؛ آءٌ هن دنيا جو ناهيان. 24مون اوهان کي چيو هو تہ اوهين پنهنجن گناهن ۾ مرندا؛ جيڪڏهن اوهين ايمان نہ آڻيندا تہ آءٌ آهيان، تڏهن پنهنجن گناهن ۾ مرندا.“ a a v24 يسوع خدائي نالي جو دعويٰ ڪري ٿو. ”آءٌ آهيان“ اهو ئي نالو آهي جنهن سان اسان جي پيءُ پاڻ کي موسيٰ آڏو ٻرندڙ جهاڙيءَ وٽ ظاهر ڪيو (خروج 3:14). هن ئي باب ۾ اڳتي ماڻهن اهو دعويٰ سمجهي ورتو ۽ ڪفر جي ڪري کيس سنگسار ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي (آيت 59).
25تنهنڪري هنن کيس چيو تہ ”تون آخر آهين ڪير؟“ يسوع کين چيو تہ ”اهو ئي جيڪو آءٌ شروع کان اوهان کي چوندو آيو آهيان.
26مون وٽ اوهان بابت چوڻ ۽ فيصلو ڪرڻ جون گهڻيون ڳالهيون آهن، پر مون کي موڪليندڙ سچو آهي؛ جيڪي مون کائنس ٻڌو آهي، سو آءٌ دنيا کي ٿو ٻڌايان.“
27هو سمجهي نہ سگهيا تہ هو کين پيءُ بابت ڳالهائيندو رهيو هو.
28تنهنڪري يسوع کين چيو تہ ”جڏهن اوهين ابنِ آدم کي مٿي کڻندا، تڏهن ڄاڻندا تہ آءٌ آهيان، ۽ آءٌ پنهنجي طرفان ڪجهہ بہ نہ ٿو ڪريان، پر جيئن پيءُ مون کي سيکاريو آهي، تيئن اهي ڳالهيون ٿو چوان. 29مون کي موڪليندڙ مون سان گڏ آهي؛ هن مون کي اڪيلو نہ ڇڏيو آهي، ڇاڪاڻ تہ آءٌ هميشه اهو ٿو ڪريان جيڪو کيس وڻي.“
منهنجي ڪلام ۾ قائم رهو
30جڏهن هو اهي ڳالهيون ڪري رهيو هو، تڏهن گهڻن ماڻهن مٿس ايمان آندو.
31تڏهن يسوع جن يهودين مٿس ايمان آندو هو، تن کي چيو تہ ”جيڪڏهن اوهين منهنجي ڪلام ۾ قائم رهندا تہ سچ پچ منهنجا شاگرد آهيو، 32۽ اوهين سچ کي ڄاڻندا، ۽ سچ اوهان کي آزاد ڪندو.“
33هنن وراڻيو تہ ”اسين ابراهيم جي نسل مان آهيون ۽ ڪڏهن بہ ڪنهن جا غلام نہ ٿيا آهيون. تون ڪيئن ٿو چوين تہ ’اوهين آزاد ٿيندا‘؟“
34يسوع کين وراڻيو تہ ”آءٌ اوهان کي سچ سچ ٿو چوان تہ جيڪو بہ گناهه ڪندو رهي ٿو، سو گناهه جو غلام آهي. 35غلام هميشه لاءِ گهر ۾ نہ ٿو رهي؛ پٽ هميشه لاءِ رهي ٿو. 36تنهنڪري جيڪڏهن فرزند اوهان کي آزاد ڪري تہ اوهين سچ پچ آزاد ٿيندا. 37آءٌ ڄاڻان ٿو تہ اوهين ابراهيم جو نسل آهيو؛ تڏهن بہ اوهين مون کي ماري ڇڏڻ ٿا چاهيو، ڇاڪاڻ تہ منهنجي ڪلام لاءِ اوهان ۾ جاءِ ناهي. 38جيڪي مون پنهنجي پيءُ وٽ ڏٺو آهي، سو آءٌ ٿو ڳالهايان، ۽ جيڪي اوهان پنهنجي پيءُ کان ٻڌو آهي، سو اوهين ٿا ڪريو.“
39هنن وراڻيو تہ ”ابراهيم اسان جو ابو آهي.“ يسوع کين چيو تہ ”جيڪڏهن اوهين ابراهيم جا ٻار هجو ها تہ ابراهيم وارا ڪم ڪريو ها، 40پر هاڻي اوهين مون کي ماري ڇڏڻ ٿا چاهيو، جنهن اوهان کي اهو سچ ٻڌايو جيڪو مون پنهنجي پيءُ کان ٻڌو. ابراهيم اهو ڪم نہ ڪيو. 41اوهين پنهنجي پيءُ وارا ڪم ٿا ڪريو.“ هنن کيس چيو تہ ”اسين زنا جو اولاد نہ آهيون. اسان جو هڪڙو ئي پيءُ آهي، يعني خدا پاڻ.“
42يسوع کين چيو تہ ”جيڪڏهن خدا اوهان جو پيءُ هجي ها تہ اوهين مون سان پيار ڪريو ها، ڇاڪاڻ تہ آءٌ خدا وٽان آيو آهيان ۽ هتي آهيان. آءٌ پنهنجي طرفان نہ آيو آهيان، هن مون کي موڪليو آهي. 43اوهين منهنجي ڳالهه ڇو نہ ٿا سمجهو؟ ان ڪري جو اوهين منهنجو ڪلام ٻڌڻ برداشت نہ ٿا ڪري سگهو. 44اوهين پنهنجي پيءُ ابليس جا آهيو، ۽ سندس خواهشون پوريون ڪرڻ ٿا چاهيو. هو شروع کان قاتل هو، سچ ۾ بيٺل نہ هو، ڇاڪاڻ تہ هن ۾ سچ ناهي. جڏهن هو ڪوڙ ٿو ڳالهائي، تڏهن پنهنجي ئي فطرت مان ٿو ڳالهائي، ڇاڪاڻ تہ هو ڪوڙو ۽ ڪوڙ جو پيءُ آهي. b b v44 يسوع عدن جي بنيادي ڪوڙ کي نالي سان ظاهر ڪري ٿو. جنهن نانگ حوا کي چيو تہ اسان جو پيءُ کانئس ڀلائي روڪي ٿو، ۽ جنهن پاڻ پيءُ کي رد ڪيو هو، سو ئي اصل ڪوڙو آهي، هر ان ڪوڙ جو پيءُ جيڪو اسان جي پيءُ کي پري ڏيکاري ٿو. جيڪي فرزند کي رد ڪن ٿا، اهي ساڳئي پيءُ جا آهن، نہ ابراهيم جا، نہ خدا جا. 45پر ڇاڪاڻ تہ آءٌ سچ ٿو چوان، تنهنڪري اوهين مون تي ايمان نہ ٿا آڻيو. 46اوهان مان ڪير مون کي گناهه جو ڏوهي ٺهرائي ٿو؟ جيڪڏهن آءٌ سچ ٿو چوان تہ اوهين مون تي ايمان ڇو نہ ٿا آڻيو؟ 47جيڪو اسان جي پيءُ کان آهي، سو سندس ڳالهيون ٿو ٻڌي؛ اوهين انهيءَ ڪري نہ ٿا ٻڌو جو اوهين اسان جي پيءُ کان ناهيو.“
48يهودين وراڻيو تہ ”ڇا اسان جو چوڻ صحيح ناهي تہ تون سامري آهين ۽ تو ۾ بدروح آهي؟“
49يسوع وراڻيو تہ ”مون ۾ بدروح ناهي، پر آءٌ پنهنجي پيءُ جو ادب ٿو ڪريان، ۽ اوهين منهنجي بي عزتي ٿا ڪريو. 50پر آءٌ پنهنجو جلوو نہ ٿو ڳوليان؛ اسان جو پيءُ ان کي ٿو ڳولي، ۽ هو ئي فيصلو ٿو ڪري. 51آءٌ اوهان کي سچ سچ ٿو چوان تہ جيڪڏهن ڪو منهنجي ڪلام تي عمل ڪندو تہ هو ڪڏهن بہ موت نہ ڏسندو.“
52يهودين کيس چيو تہ ”هاڻي اسان ڄاتو تہ تو ۾ بدروح آهي. ابراهيم مري ويو ۽ نبي بہ، تڏهن بہ تون ٿو چوين تہ ’جيڪو منهنجي ڪلام تي عمل ڪندو، سو ڪڏهن بہ موت جو ذائقو نہ چکندو.‘ 53ڇا تون اسان جي ابي ابراهيم کان وڏو آهين، جيڪو مري ويو؟ نبي بہ مري ويا! تون پاڻ کي ڪير ٿو ٺهرائين؟“
54يسوع وراڻيو تہ ”جيڪڏهن آءٌ پاڻ کي جلوو ڏيان تہ منهنجو جلوو ڪجهہ بہ ناهي. مون کي جلوو ڏيندڙ منهنجو پيءُ آهي، جنهن بابت اوهين چئو ٿا تہ ’هو اسان جو خدا آهي.‘ 55اوهين کيس نہ ٿا ڄاڻو، پر آءٌ کيس ڄاڻان ٿو. جيڪڏهن آءٌ چوان ها تہ آءٌ کيس نہ ٿو ڄاڻان، تہ آءٌ اوهان جهڙو ڪوڙو ٿيان ها. پر آءٌ کيس ڄاڻان ٿو ۽ سندس ڪلام تي عمل ڪريان ٿو. 56اوهان جو ابو ابراهيم منهنجو ڏينهن ڏسڻ جي خيال سان خوش ٿيو؛ هن اهو ڏٺو ۽ شادمان ٿيو.“
57تنهنڪري يهودين کيس چيو تہ ”تون اڃا پنجاهه ورهين جو بہ ناهين، ۽ ڇا تو ابراهيم کي ڏٺو آهي؟“
58يسوع کين چيو تہ ”آءٌ اوهان کي سچ سچ ٿو چوان، ابراهيم جي هجڻ کان اڳ، آءٌ آهيان.“ c c v58 ’آءٌ آهيان‘ موسيٰ سان ڪيل خدا جي نالي جي گونج آهي (خروج 3:14) — خدا هجڻ جو دعويٰ، جنهن ڪري هنن پٿر کنيا.
59تنهنڪري هنن مٿس اڇلائڻ لاءِ پٿر کنيا، پر يسوع پاڻ کي لڪائي هيڪل مان نڪري ويو.
