ڇپيل
ڪتاب

سندس وقت اڃا نہ آيو آهي

خيمن جي عيد تي يسوع کليل تعليم ڏئي ٿو، ۽ چوي ٿو ته تعليم سندس پيءُ جي آهي، سندس پنهنجي نه، جڏهن ته اڳواڻ کيس مارڻ جو رستو ڳولين ٿا ۽ ميڙ بحث ڪري ٿو ته هو ڪٿان جو آهي. هو اڃايلن کي پيئڻ لاءِ سڏي ٿو. پهريدار خالي هٿين موٽي اچن ٿا.

باب 7.

ان کان پوءِ يسوع گليل ۾ گهمندو رهيو؛ يهوديه ۾ وڃڻ نہ پي چاهيائين، ڇاڪاڻ تہ اتي جا يهودي اڳواڻ کيس مارڻ جو موقعو ڳولي رهيا هئا. پر يهودين جي جهوپڙين جي عيد ويجهي هئي. a a v2 جهوپڙين جي عيد خزان ۾ ٿيندڙ هڪ هفتي جي عيد هئي، جڏهن اسرائيل عارضي جهوپڙين ۾ رهندو هو ۽ بيابان جي سالن کي ياد ڪندو هو. سندس ڀائرن کيس چيو تہ ”هتان نڪري يهوديه ۾ وڃ، تہ جيئن تنهنجا شاگرد بہ اهي ڪم ڏسن جيڪي تون ڪرين ٿو. جيڪو ماڻهن جي ڌيان جو طالب هجي، سو پنهنجو ڪم نہ ٿو لڪائي. جيڪڏهن تون اهي ڪم ڪرين ٿو تہ پاڻ کي دنيا آڏو ظاهر ڪر.“ ڇاڪاڻ تہ سندس ڀائر بہ مٿس ايمان نہ ٿي آڻيندا هئا.

تنهنڪري يسوع کين چيو تہ ”منهنجو وقت اڃا نہ آيو آهي، پر اوهان لاءِ تہ هر وقت ٺيڪ آهي.

”دنيا اوهان سان نفرت نہ ٿي ڪري سگهي، پر مون سان ٿي ڪري، ڇاڪاڻ تہ آءٌ ان جي ڪمن بابت شاهدي ٿو ڏيان تہ اهي بڇڙا آهن. اوهين پاڻ عيد تي وڃو؛ آءٌ هن عيد تي نہ ٿو وڃان، ڇاڪاڻ تہ منهنجو وقت اڃا پورو نہ آيو آهي.“

اهو چئي هو گليل ۾ ئي رهيو. جڏهن سندس ڀائر عيد تي هليا ويا، تڏهن هو بہ ويو—کليل طرح نہ، پر ڳجهي طرح.

تنهنڪري يهودي اڳواڻ عيد تي کيس ڳوليندا هئا ۽ پڇندا هئا تہ ”هو ڪٿي آهي؟“ ميڙن ۾ سندس باري ۾ گهڻيون ڳجهيون ڳالهيون پکڙجي ويون: ڪن چيو تہ ”هو سٺو ماڻهو آهي،“ ٻين چيو تہ ”نہ، هو ميڙ کي ڀلائي ٿو.“ تڏهن بہ يهودي اڳواڻن جي خوف کان ڪنهن بہ سندس باري ۾ کليل طرح ڳالهايو نہ. عيد جي اڌ ڌاري يسوع هيڪل ۾ وڃي تعليم ڏيڻ شروع ڪئي.

يهودي اڳواڻ حيران ٿي پڇيائون تہ ”هي ماڻهو سکيا ورتي کان سواءِ ايترو ڪيئن ٿو ڄاڻي؟“

يسوع کين وراڻيو تہ ”منهنجي تعليم منهنجي پنهنجي نہ آهي—اها مون کي موڪليندڙ جي آهي. جيڪو اسان جي پيءُ جي مرضي پوري ڪرڻ چاهي ٿو، سو ڄاڻي ٿو تہ منهنجي تعليم منهنجي پيءُ وٽان آهي يا آءٌ پنهنجي طرفان ٿو ڳالهايان. جيڪو پنهنجي طرفان ٿو ڳالهائي، سو پنهنجو جلوو ٿو ڳولي، پر جيڪو موڪليندڙ جو جلوو ٿو ڳولي، سو سچو آهي ۽ ان ۾ ڪابہ ڪوڙ ناهي. ڇا موسيٰ اوهان کي شريعت نہ ڏني هئي؟ تڏهن بہ اوهان مان ڪو بہ شريعت تي نہ ٿو هلي. اوهين مون کي مارڻ جي ڪوشش ڇو ٿا ڪريو؟“

ميڙ وراڻيو تہ ”تو ۾ بدروح آهي! ڪير توکي مارڻ جي ڪوشش ٿو ڪري؟“

يسوع وراڻيو تہ ”مون هڪڙو ڪم ڪيو، ۽ اوهين سڀ حيران ٿي ويا آهيو.

”موسيٰ اوهان کي ختني جو حڪم ڏنو—اهو موسيٰ کان نہ، پر ابن ڏاڏن کان آيو آهي—۽ اوهين سبت جي ڏينهن ماڻهوءَ جو ختنو ڪريو ٿا. جيڪڏهن سبت جي ڏينهن ماڻهوءَ جو ختنو ان ڪري ڪيو وڃي ٿو تہ جيئن موسيٰ جي شريعت نہ ٽٽي، تہ پوءِ اوهين مون تي ڇو ڪاوڙيل آهيو جو مون سبت جي ڏينهن هڪ پورو ماڻهو تندرست ڪيو؟ ظاهري صورت ڏسي فيصلو ڪرڻ ڇڏيو، ۽ سچي انصاف سان فيصلو ڪريو.“

هو ڪٿان جو آهي؟

پوءِ يروشلم جي ڪن رهاڪن چيو تہ ”ڇا هي اهو ماڻهو ناهي جنهن کي اهي مارڻ چاهين ٿا؟ ڏسو، هو کليل طرح ٿو ڳالهائي، ۽ اهي کيس ڪجهہ نہ ٿا چون. ڇا حاڪمن کي سچ پچ خبر پئجي وئي آهي تہ هي مسيح آهي؟ پر اسين هن ماڻهوءَ جي اصل کي ڄاڻون ٿا. جڏهن مسيح ايندو، تڏهن ڪنهن کي بہ خبر نہ پوندي تہ هو ڪٿان جو آهي.“

تڏهن يسوع هيڪل ۾ تعليم ڏيندي وڏي آواز سان چيو تہ ”اوهين مون کي ڄاڻو ٿا، ۽ اهو بہ ڄاڻو ٿا تہ آءٌ ڪٿان جو آهيان. تڏهن بہ آءٌ پنهنجي طرفان نہ آيو آهيان—مون کي موڪليندڙ سچو آهي، ۽ اوهين هن کي نہ ٿا ڄاڻو. آءٌ هن کي ڄاڻان ٿو، ڇاڪاڻ تہ آءٌ هن وٽان آهيان، ۽ هن مون کي موڪليو آهي.“

تنهنڪري هنن کيس پڪڙڻ جي ڪوشش ڪئي، پر ڪنهن بہ مٿس هٿ نہ وڌو، ڇاڪاڻ تہ سندس گهڙي اڃا نہ آئي هئي. پر ميڙ مان گهڻن ماڻهن مٿس ايمان آندو ۽ چوڻ لڳا تہ ”جڏهن مسيح ايندو، تڏهن ڇا هو هن ماڻهوءَ کان وڌيڪ نشان ڏيکاريندو؟“ فريسين ٻڌو تہ ميڙ سندس باري ۾ اهي ڳالهيون ڪري رهيو آهي، تنهنڪري وڏن ڪاهنن ۽ فريسين هيڪل جا سپاهي موڪليا تہ کيس پڪڙي اچن.

تنهنڪري يسوع چيو تہ ”آءٌ اڃا ٿورو وقت اوهان سان گڏ آهيان، پوءِ مون کي موڪليندڙ وٽ وڃان ٿو. اوهين مون کي ڳوليندا پر نہ لهندا؛ جتي آءٌ آهيان اتي اوهين اچي نہ ٿا سگهو.“

تنهنڪري يهودي اڳواڻن هڪ ٻئي کان پڇيو تہ ”هو ڪيڏانهن وڃڻ ٿو گهري جو اسين کيس لهي نہ سگهنداسين؟ ڇا هو يونانين ۾ پکڙيل اسان جي ماڻهن ڏانهن وڃڻ ٿو گهري ۽ يونانين کي تعليم ڏيڻ ٿو گهري؟ هن جي چوڻ جو مطلب ڇا آهي: ’اوهين مون کي ڳوليندا پر نہ لهندا،‘ ۽ ’جتي آءٌ آهيان اتي اوهين اچي نہ ٿا سگهو‘؟“

عيد جي آخري، وڏي ڏينهن تي يسوع بيهي وڏي آواز سان چيو تہ ”جيڪو اڃايل هجي، سو مون وٽ اچي ۽ پيئي. جيڪو مون تي ايمان آڻي ٿو، تنهن بابت جيئن پاڪ ڪتاب ۾ چيل آهي تہ سندس دل مان جيئري پاڻيءَ جون نديون وهنديون.“

هن اها ڳالهه پاڪ روح بابت چئي، جيڪو مٿس ايمان آڻيندڙن کي ملڻو هو؛ روح اڃا ڏنو نہ ويو هو، ڇاڪاڻ تہ يسوع کي اڃا جلوو نہ مليو هو.

جڏهن هنن اهي ڳالهيون ٻڌيون، تڏهن ميڙ مان ڪن چيو تہ ”هي سچ پچ اهو نبي آهي.“ ٻين چيو تہ ”هي مسيح آهي.“ پر ٻين پڇيو تہ ”مسيح گليل مان ڪيئن ٿو اچي سگهي؟ ڇا پاڪ ڪتاب نہ ٿو چوي تہ مسيح دائود جي نسل مان ۽ بيت لحم مان، يعني دائود جي ڳوٺ مان ايندو؟“ تنهنڪري ميڙ ۾ سندس باري ۾ اختلاف پئجي ويو. انهن مان ڪن کيس پڪڙڻ چاهيو، پر ڪنهن بہ مٿس هٿ نہ وڌو.

تنهنڪري هيڪل جا سپاهي وڏن ڪاهنن ۽ فريسين وٽ موٽي آيا، جن پڇيو تہ ”اوهان کيس ڇو نہ آندو؟“

سپاهين وراڻيو تہ ”ڪنهن بہ ڪڏهن اهڙي ريت نہ ڳالهايو جهڙي ريت هي ماڻهو ٿو ڳالهائي.“

فريسين وراڻيو تہ ”ڇا اوهين بہ ٺڳيا ويا آهيو؟“ ”ڇا حاڪمن يا فريسين مان ڪنهن بہ مٿس ايمان آندو آهي؟ پر هي ميڙ، جيڪو شريعت جي ڪابہ ڄاڻ نہ ٿو رکي—اهي لعنتي آهن.“

نيڪديمس، جيڪو اڳ ۾ يسوع وٽ ويو هو ۽ انهن مان ئي هڪ هو، هنن کان پڇيو تہ ”ڇا اسان جي شريعت ڪنهن ماڻهوءَ کي پهرين ٻڌڻ ۽ هن جو ڪم ڄاڻڻ کان سواءِ ملزم ٺهرائي ٿي؟“

هنن وراڻيو تہ ”ڇا تون بہ گليل جو آهين؟ ڳول ڪر ۽ ڏس: گليل مان ڪو نبي نہ ٿو اڀري.“

پوءِ سڀ پنهنجي پنهنجي گهر هليا ويا. b b v53 هي احوال يوحنا جي سڀ کان پراڻن قلمي نسخن ۾ ناهي، ۽ پوئين نقلن ۾ ڪيترن مختلف هنڌن تي رکيل آهي. اهو هتي ڇپيل آهي، جتي روايت ۾ اهو ٺهي ويو، جيئن گهڻين جديد بائيبلن ۾ آهي.