يوحنا 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹انهيءَ کان پوءِ يسوع گليل جي سمنڊ کان پار ويو، جنهن کي تبريا جو سمنڊ بہ سڏين ٿا. ²هڪ وڏو ميڙ سندس پويان هلڻ لڳو، ڇاڪاڻ تہ جيڪي نشان هن بيمارن تي ڪيا هئا سي هنن ڏٺا هئا. ³يسوع جبل تي چڙهي پنهنجن شاگردن سان گڏ اتي ويٺو. ⁴هاڻي يهودين جي فسح جي عيد ويجھي هئي.

⁵يسوع مٿي نهاري ڏٺو تہ هڪ وڏو ميڙ سندس ڏانهن اچي رهيو آهي، تڏهن فلپس کان پڇيائين تہ ”اسان انهن ماڻهن جي کائڻ لاءِ ماني ڪٿان وٺون؟“

⁶هن اها ڳالهه فلپس کي آزمائڻ لاءِ چئي، ڇاڪاڻ تہ ڇا ڪرڻو اٿس سو پاڻ اڳ ئي ڄاڻندو هو.

⁷فلپس وراڻيس تہ ”ٻن سؤ ڏينهن جي مزدوريءَ جي ماني بہ هنن مان هر هڪ کي ٿورو ٿورو ڏيڻ لاءِ ڪافي ناهي.“ ^a a v7 هڪ دينار تقريبا هڪ ڏينهن جي مزدوري هئي؛ ٻه سؤ دينار اٽڪل اٺ مهينن جي ڪمائي هئي.

⁸سندس شاگردن مان هڪ، يعني شمعون پطرس جي ڀاءُ اندرياس، کيس چيو تہ ⁹”هتي هڪ ڇوڪري وٽ جَوَ جون پنج مانيون ۽ ٻه مڇيون آهن، پر ايترن ماڻهن لاءِ اهي ڇا ٿيون؟“

¹⁰يسوع چيو تہ ”ماڻهن کي ويھاريو.“ اتي گھڻو گاھ هو، تنهنڪري اٽڪل پنج هزار مرد ويھي رهيا.

¹¹پوءِ يسوع مانيون کڻي، شڪر ڪري، ويٺلن کي ورهائي ڏنائين؛ ساڳيءَ طرح مڇيون بہ جيتريون هنن گھريون.

¹²جڏهن هو ڍاپي ويا تڏهن پنهنجن شاگردن کي چيائين تہ ”بچيل ٽڪرا گڏ ڪريو تہ ڪجھہ بہ ضايع نہ ٿئي.“

¹³تنهنڪري هنن ماڻهن جي کائڻ کان پوءِ پنجن جَوَ جين مانين جا بچيل ٽڪرا گڏ ڪري ٻارهن ٽوڪريون ڀري ڇڏيون. ¹⁴جڏهن ماڻهن اهو نشان ڏٺو جيڪو هن ڪيو، تڏهن چيائون تہ ”هي ئي سچ پچ اهو نبي آهي جيڪو دنيا ۾ اچڻو هو!“ ¹⁵يسوع ڄاتو تہ هي اچي کيس زوريءَ بادشاهه بنائڻ گھرن ٿا، تنهنڪري وري اڪيلو جبل ڏانهن هليو ويو.

طوفان ۾

¹⁶جڏهن شام ٿي تڏهن سندس شاگرد سمنڊ ڏانهن لهي ويا، ¹⁷ٻيڙيءَ ۾ چڙهي، سمنڊ پار ڪفرناحوم ڏانهن روانا ٿيا. اونداهي ٿي چڪي هئي ۽ يسوع اڃا هنن وٽ نہ پهتو هو. ¹⁸تيز واءُ هلي رهيو هو ۽ سمنڊ ۾ طوفان اُٿڻ لڳو. ¹⁹جڏهن هو ٽي يا چار ميل ٻيڙي هلائي چڪا، تڏهن يسوع کي پاڻيءَ تي هلندي ۽ ٻيڙيءَ جي ويجھو ايندي ڏٺائون ۽ ڊڄي ويا.

²⁰پر هن کين چيو تہ ”آءٌ آهيان؛ ڊڄو نہ.“

²¹تڏهن هنن خوش ٿي کيس ٻيڙيءَ ۾ کنيو، ۽ ٻيڙي هڪدم انهيءَ ڪناري تي پهتي جنهن ڏانهن هو وڃي رهيا هئا.

²²ٻئي ڏينهن سمنڊ جي ٻئي ڪناري تي رهجي ويل ميڙ ڏٺو تہ اتي رڳو هڪ ٻيڙي هئي، ۽ يسوع پنهنجن شاگردن سان گڏ ان ۾ چڙهيو ڪو نہ هو، پر سندس شاگرد اڪيلا هليا ويا هئا. ²³پوءِ تبريا کان ٻيون ٻيڙيون انهيءَ هنڌ جي ويجھو آيون جتي خداوند جي شڪر ڪرڻ کان پوءِ هنن ماني کاڌي هئي. ²⁴تنهنڪري جڏهن ميڙ ڏٺو تہ يسوع ۽ سندس شاگرد اتي ناهن، تڏهن اهي ٻيڙين ۾ چڙهي يسوع کي ڳولڻ لاءِ ڪفرناحوم هليا ويا. ²⁵کيس سمنڊ جي ٻئي پاسي ڏسي پڇيائون تہ ”اي ربي، تون هتي ڪڏهن پهتو؟“

²⁶يسوع کين وراڻيو تہ ”آءٌ اوهان کي سچ سچ ٿو چوان، اوهان مون کي نشان ڏسڻ ڪري نہ ٿا ڳولهيو، بلڪ ان ڪري تہ اوهان مانيون کائي ڍاپيا. ²⁷جيڪو کاڌو خراب ٿي وڃي ٿو ان لاءِ محنت نہ ڪريو، بلڪ ان کاڌي لاءِ ڪريو جيڪو دائمي زندگيءَ تائين رهي ٿو، جيڪو ابنِ آدم اوهان کي ڏيندو. ڇاڪاڻ تہ انهيءَ تي اسان جي پيءُ پنهنجي مهر هڻي آهي.“

²⁸تڏهن هنن کيس چيو تہ ”اسان جي پيءُ جا ڪم ڪرڻ لاءِ اسان کي ڇا ڪرڻ گھرجي؟“

²⁹يسوع کين وراڻيو تہ ”اسان جي پيءُ جو ڪم هي آهي تہ جنهن کي هن موڪليو آهي، اوهان انهيءَ تي ايمان آڻيو.“

³⁰تڏهن هنن کانئس پڇيو تہ ”تون ڪهڙو نشان ڏيکاريندين تہ اسان ڏسي تو تي ايمان آڻيون؟ تون ڪهڙو ڪم ڪندين؟ ³¹اسان جي ابن ڏاڏن بيابان ۾ من کاڌو، جيئن لکيل آهي تہ ’هن کين آسمان کان کائڻ لاءِ ماني ڏني.‘“

³²يسوع کين چيو تہ ”آءٌ اوهان کي سچ سچ ٿو چوان تہ موسيٰ اوهان کي آسمان کان اها ماني نہ ڏني، پر منهنجو پيءُ اوهان کي آسمان کان سچي ماني ٿو ڏئي. ³³ڇاڪاڻ تہ جيڪو آسمان کان لهي ٿو ۽ دنيا کي زندگي ٿو ڏئي، سو ئي اسان جي پيءُ جي ماني آهي.“

³⁴تڏهن هنن چيس تہ ”اي خداوند، هيءَ ماني اسان کي هميشه ڏيندو رهه.“

³⁵يسوع کين چيو تہ ”آءٌ زندگيءَ جي ماني آهيان. جيڪو مون وٽ ايندو سو ڪڏهن بہ بکيو نہ ٿيندو، ۽ جيڪو مون تي ايمان آڻيندو سو ڪڏهن بہ اڃايل نہ ٿيندو. ³⁶پر جيئن مون اوهان کي چيو، اوهان مون کي ڏٺو آهي ۽ تڏهن بہ ايمان نہ ٿا آڻيو. ³⁷جيڪي سڀ پيءُ مون کي ڏئي ٿو اهي مون وٽ ايندا، ۽ جيڪو مون وٽ ايندو تنهن کي آءٌ ڪڏهن بہ ڪڍي نہ ڇڏيندس. ³⁸ڇاڪاڻ تہ آءٌ آسمان کان پنهنجي مرضي پوري ڪرڻ لاءِ نہ لٿو آهيان، بلڪ مون کي موڪليندڙ جي مرضي پوري ڪرڻ لاءِ. ³⁹مون کي موڪليندڙ جي مرضي هيءَ آهي تہ جيڪي سڀ هن مون کي ڏنا آهن، تن مان آءٌ ڪنهن کي بہ نہ وڃايان، بلڪ کين آخري ڏينهن اٿاريان. ⁴⁰ڇاڪاڻ تہ منهنجي پيءُ جي مرضي هيءَ آهي تہ جيڪو بہ فرزند ڏانهن نهاري ۽ ان تي ايمان آڻي، تنهن وٽ دائمي زندگي هجي، ۽ آءٌ کيس آخري ڏينهن اٿاريندس.“

⁴¹تنهنڪري يهودي سندس باري ۾ بڙ بڙ ڪرڻ لڳا، ڇاڪاڻ تہ هن چيو هو تہ ”آءٌ اها ماني آهيان جيڪا آسمان کان لٿي.“

⁴²چيائون تہ ”ڇا هي يوسف جو پٽ يسوع ناهي، جنهن جي پيءُ ۽ ماءُ کي اسين سڃاڻون ٿا؟ پوءِ هو هاڻي ڪيئن ٿو چوي تہ ’آءٌ آسمان کان لٿو آهيان‘؟“

⁴³يسوع وراڻيو تہ ”پاڻ ۾ بڙ بڙ ڪرڻ بند ڪريو.

⁴⁴”جيڪڏهن مون کي موڪليندڙ پيءُ کيس نہ ڇڪي تہ ڪو بہ مون وٽ اچي نہ ٿو سگھي، ۽ آءٌ کيس آخري ڏينهن اٿاريندس. ^b b v44 يسوع وٽ اچڻ اسان جي پيءُ جي پنهنجي پهل آهي — هو پنهنجن ٻارن کي فرزند ڏانهن پيار سان ڇڪي ٿو، جيڪو پٺيان ٿو لڳي، نہ ڪنهن اهڙي طاقت سان جيڪا مجبور ڪري. ⁴⁵نبين جي ڪتاب ۾ لکيل آهي تہ ’اهي سڀ اسان جي پيءُ جا سيکاريل هوندا.‘ جيڪو بہ پيءُ کان ٻڌي ۽ سکي چڪو آهي، سو مون وٽ اچي ٿو. ⁴⁶ائين نہ آهي تہ ڪنهن پيءُ کي ڏٺو آهي، سواءِ ان جي جيڪو سندس وٽان آهي؛ ان ئي پيءُ کي ڏٺو آهي. ⁴⁷آءٌ اوهان کي سچ سچ ٿو چوان، جيڪو ايمان آڻي ٿو تنهن وٽ دائمي زندگي آهي. ⁴⁸آءٌ زندگيءَ جي ماني آهيان. ⁴⁹اوهان جي ابن ڏاڏن بيابان ۾ من کاڌو، تڏهن بہ مري ويا. ⁵⁰هيءَ اها ماني آهي جيڪا آسمان کان لهي ٿي، تہ جيڪو بہ ان مان کائي سو نہ مري. ⁵¹آءٌ اها جيئري ماني آهيان جيڪا آسمان کان لٿي آهي. جيڪو هن مانيءَ مان کائيندو سو هميشه جيئرو رهندو. جيڪا ماني آءٌ ڏيندس سا دنيا جي زندگيءَ لاءِ منهنجو جسم آهي.“

⁵²تڏهن يهودين پاڻ ۾ سخت بحث ڪندي چيو تہ ”هي ماڻهو پنهنجو جسم اسان کي کائڻ لاءِ ڪيئن ٿو ڏئي سگھي؟“

⁵³يسوع کين چيو تہ ”آءٌ اوهان کي سچ سچ ٿو چوان، جيڪڏهن اوهان ابنِ آدم جو جسم نہ کائيندا ۽ سندس رت نہ پيئندا تہ اوهان ۾ زندگي ناهي. ⁵⁴جيڪو منهنجو جسم کائي ٿو ۽ منهنجو رت پيئي ٿو تنهن وٽ دائمي زندگي آهي، ۽ آءٌ کيس آخري ڏينهن اٿاريندس. ⁵⁵ڇاڪاڻ تہ منهنجو جسم سچو کاڌو ۽ منهنجو رت سچو پيئڻ آهي. ⁵⁶جيڪو منهنجو جسم کائي ٿو ۽ منهنجو رت پيئي ٿو سو مون ۾ قائم رهي ٿو، ۽ آءٌ ان ۾. ⁵⁷جيئن جيئري پيءُ مون کي موڪليو آهي ۽ آءٌ پيءُ جي ڪري جيئرو آهيان، تيئن جيڪو مون کي کائي ٿو سو منهنجي ڪري جيئرو رهندو. ⁵⁸هيءَ اها ماني آهي جيڪا آسمان کان لٿي. هيءَ ماني اهڙي ناهي جهڙي اوهان جي ابن ڏاڏن کاڌي ۽ تڏهن بہ مري ويا. جيڪو هن مانيءَ مان کائيندو سو هميشه جيئرو رهندو.“

⁵⁹هن اهي ڳالهيون ڪفرناحوم جي عبادتخاني ۾ تعليم ڏيندي چيون. ⁶⁰اها ٻڌي سندس شاگردن مان گھڻن چيو تہ ”هيءَ سخت تعليم آهي. ان کي ڪير مڃي سگھي ٿو؟“

جڏهن گھڻا پوئتي موٽي ويا

⁶¹يسوع ڄاتو تہ سندس شاگرد هن ڳالهه تي بڙ بڙ ڪري رهيا آهن، تنهنڪري کين چيائين تہ ”ڇا هي اوهان لاءِ ٿاٻي جو سبب بڻجي ٿو؟

⁶²”پوءِ جيڪڏهن اوهان ابنِ آدم کي اتي چڙهندي ڏسندا جتي هو اڳي هو، تہ ڇا؟ ⁶³روح زندگي ٿو ڏئي؛ جسم ڪنهن ڪم جو ناهي. جيڪي ڳالهيون مون اوهان کي چيون آهن سي روح ۽ زندگي آهن. ⁶⁴پر اوهان مان ڪي آهن جيڪي ايمان نہ ٿا آڻين.“ ڇاڪاڻ تہ يسوع شروع کان ئي ڄاڻندو هو تہ ڪير ايمان نہ ٿو آڻي، ۽ ڪير کيس پڪڙائيندو. ⁶⁵پوءِ چيائين تہ ”انهيءَ ڪري مون اوهان کي چيو هو تہ جيڪڏهن پيءُ کيس توفيق نہ ڏئي تہ ڪو بہ مون وٽ اچي نہ ٿو سگھي.“

⁶⁶ان وقت کان سندس گھڻا شاگرد پوئتي موٽي ويا ۽ وري ساڻس گڏ نہ هليا.

⁶⁷تڏهن يسوع ٻارهن شاگردن کان پڇيو تہ ”ڇا اوهان بہ وڃڻ چاهيو ٿا؟“

⁶⁸شمعون پطرس وراڻيس تہ ”اي خداوند، اسان ڪنهن وٽ وڃون؟ دائمي زندگيءَ جون ڳالهيون تو وٽ آهن. ⁶⁹اسان ايمان آندو آهي ۽ ڄاتو آهي تہ تون اسان جي پيءُ جو پاڪ آهين.“

⁷⁰يسوع کين وراڻيو تہ ”ڇا مون اوهان ٻارهن کي نہ چونڊيو؟ تڏهن بہ اوهان مان هڪ شيطان آهي.“

⁷¹هن شمعون اسڪريوتيءَ جي پٽ يهوداه بابت چيو هو، جيڪو ٻارهن مان هڪ هو ۽ کيس پڪڙائڻ وارو هو.