ਯੂਹੰਨਾ 6

Chapter 6.

6 ¹ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯਿਸੂ ਗਲੀਲ ਦੀ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਿਬਿਰਿਯਾਸ ਦੀ ਝੀਲ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਦੇ ਪਾਰ ਗਏ। ² ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਗਰ ਤੁਰੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ ਜੋ ਉਹ ਬੀਮਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰਦੇ ਸਨ। ³ ਯਿਸੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਬੈਠ ਗਏ। ⁴ ਹੁਣ ਪਸਾਹ, ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ, ਨੇੜੇ ਸੀ।

⁵ ਯਿਸੂ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਉਠਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਿੱਪੁਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਲਈ ਅਸੀਂ ਰੋਟੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮੁੱਲ ਲਈਏ?”

⁶ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਫ਼ਿਲਿੱਪੁਸ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।

⁷ ਫ਼ਿਲਿੱਪੁਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਦੋ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵੀ ਇੰਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਮਿਲ ਸਕੇ।” ^a a v7 ਇੱਕ ਦੀਨਾਰ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਸੀ; ਦੋ ਸੌ ਦੀਨਾਰ ਲਗਭਗ ਅੱਠ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਤਨਖ਼ਾਹ ਸੀ।

⁸ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਅੰਦ੍ਰਿਯਾਸ, ਸ਼ਮਊਨ ਪਤਰਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ⁹ “ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਮੁੰਡੇ ਕੋਲ ਜੌਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਰੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਮੱਛੀਆਂ ਹਨ—ਪਰ ਇੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕੀ ਹਨ?”

¹⁰ ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਦਿਓ।” ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਘਾਹ ਸੀ, ਸੋ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਆਦਮੀ ਬੈਠ ਗਏ।

¹¹ ਫਿਰ ਯਿਸੂ ਨੇ ਰੋਟੀਆਂ ਲਈਆਂ, ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬੈਠਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵੀ, ਜਿੰਨੀਆਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।

¹² ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੱਜ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਬਚੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬਰਬਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ।”

¹³ ਸੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੌਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਰੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਪਿੱਛੋਂ ਬਚੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਭਰ ਲਈਆਂ। ¹⁴ ਸੋ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਹੀ ਨਬੀ ਹੈ ਜੋ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ!” ¹⁵ ਯਿਸੂ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਇਕੱਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।

ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਿੱਚ

¹⁶ ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੇਲੇ ਝੀਲ ਵੱਲ ਹੇਠਾਂ ਗਏ, ¹⁷ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੇੜੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਰ ਕਫ਼ਰਨਾਹੂਮ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਹੁਣ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਹਾਲੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ ਸਨ। ¹⁸ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ¹⁹ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਮੀਲ ਚੱਪੂ ਚਲਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਬੇੜੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਡਰ ਗਏ।

²⁰ ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਹਾਂ; ਡਰੋ ਨਾ।”

²¹ ਸੋ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇੜੀ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਝੱਟ ਬੇੜੀ ਉਸ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਜਿੱਧਰ ਉਹ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।

²² ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਭੀੜ ਜੋ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉੱਥੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਬੇੜੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਵਾਰ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੇਲੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ। ²³ ਹੋਰ ਬੇੜੀਆਂ ਤਿਬਿਰਿਯਾਸ ਤੋਂ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਰੋਟੀ ਖਾਧੀ ਸੀ। ²⁴ ਸੋ ਜਦੋਂ ਭੀੜ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੇਲੇ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਕਫ਼ਰਨਾਹੂਮ ਨੂੰ ਗਏ। ²⁵ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, “ਗੁਰੂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਦੋਂ ਆਏ?”

²⁶ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰੋਟੀਆਂ ਖਾਧੀਆਂ ਅਤੇ ਰੱਜ ਗਏ। ²⁷ ਉਸ ਭੋਜਨ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਨਾ ਕਰੋ ਜੋ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਭੋਜਨ ਲਈ ਜੋ ਸਦੀਪਕ ਜੀਵਨ ਤੱਕ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੋਹਰ ਲਾਈ ਹੈ।”

²⁸ ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?”

²⁹ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਕੰਮ ਇਹੋ ਹੈ: ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।”

³⁰ ਸੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਿਖਾਓਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੀਏ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰੋਗੇ? ³¹ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ-ਵਡੇਰਿਆਂ ਨੇ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਮੰਨ ਖਾਧਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ: ‘ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਰੋਟੀ ਦਿੱਤੀ।’”

³² ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਮੂਸਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ — ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਸੱਚੀ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ³³ ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੋਟੀ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।”

³⁴ ਸੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਰੋਟੀ ਸਦਾ ਦਿਓ।”

³⁵ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਟੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਕਦੇ ਭੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਕਦੇ ਪਿਆਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ³⁶ ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ³⁷ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਿਤਾ ਮੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੱਢਾਂਗਾ। ³⁸ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਤਰਿਆ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ³⁹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਇਹ ਹੈ: ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਗੁਆਵਾਂ, ਸਗੋਂ ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਵਾਂ। ⁴⁰ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਇਹ ਹੈ: ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਦੀਪਕ ਜੀਵਨ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਵਾਂਗਾ।”

⁴¹ ਸੋ ਯਹੂਦੀ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਬੁੜਬੁੜਾਉਣ ਲੱਗੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, “ਉਹ ਰੋਟੀ ਮੈਂ ਹਾਂ ਜੋ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ।”

⁴² ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਕੀ ਇਹ ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਿਸੂ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ? ਹੁਣ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ‘ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਹਾਂ’?”

⁴³ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਆਪੋ ਵਿੱਚ ਬੁੜਬੁੜਾਉਣਾ ਛੱਡ ਦਿਓ। ⁴⁴ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਨਾ ਲਵੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਵਾਂਗਾ। ^b b v44 ਯਿਸੂ ਕੋਲ ਆਉਣਾ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਹਿਲ ਹੈ — ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ⁴⁵ ਨਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪੋਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ: ‘ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸਿਖਾਏ ਜਾਣਗੇ।’ ਹਰ ਕੋਈ ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ⁴⁶ —ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਦੇ ਜੋ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ⁴⁷ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦੀਪਕ ਜੀਵਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ⁴⁸ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਟੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ⁴⁹ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ-ਵਡੇਰਿਆਂ ਨੇ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਮੰਨ ਖਾਧਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮਰ ਗਏ। ⁵⁰ ਇਹ ਉਹ ਰੋਟੀ ਹੈ ਜੋ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਵੇ ਅਤੇ ਨਾ ਮਰੇ। ⁵¹ ਜੀਉਂਦੀ ਰੋਟੀ ਮੈਂ ਹਾਂ ਜੋ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਰੋਟੀ ਖਾਵੇਗਾ ਉਹ ਸਦਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਅਤੇ ਜੋ ਰੋਟੀ ਮੈਂ ਦਿਆਂਗਾ ਉਹ ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਨ ਲਈ।”

⁵² ਤਦ ਯਹੂਦੀ ਆਪੋ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੀ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਆਦਮੀ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?”

⁵³ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਨਾ ਪੀਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ। ⁵⁴ ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦੀਪਕ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਵਾਂਗਾ। ⁵⁵ ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਸੱਚਾ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲਹੂ ਸੱਚਾ ਪੀਣ-ਪਦਾਰਥ ਹੈ। ⁵⁶ ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿੱਚ। ⁵⁷ ਜਿਵੇਂ ਜੀਉਂਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ⁵⁸ ਇਹ ਉਹ ਰੋਟੀ ਹੈ ਜੋ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ। ਇਹ ਉਸ ਰੋਟੀ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ-ਵਡੇਰਿਆਂ ਨੇ ਖਾਧੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਮਰ ਗਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਦਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।”

⁵⁹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਫ਼ਰਨਾਹੂਮ ਦੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖੀਆਂ। ⁶⁰ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੇਲੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਔਖੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਮੰਨ ਸਕਦਾ ਹੈ?”

ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ

⁶¹ ਯਿਸੂ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੇਲੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬੁੜਬੁੜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਕੀ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੋਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ? ⁶² ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਵੇਖੋ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ? ⁶³ ਆਤਮਾ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮਾਸ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬਚਨ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖੇ ਹਨ ਉਹ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਹਨ। ⁶⁴ “ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।” ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕੌਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜਵਾਵੇਗਾ। ⁶⁵ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ: ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਯੋਗਤਾ ਨਾ ਦੇਵੇ।”

⁶⁶ ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੇਲੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਏ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਤੁਰੇ।

⁶⁷ ਸੋ ਯਿਸੂ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?”

⁶⁸ ਸ਼ਮਊਨ ਪਤਰਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾਈਏ? ਸਦੀਪਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਚਨ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹਨ, ⁶⁹ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨ ਹੋ।”

⁷⁰ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਕੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ? ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ੈਤਾਨ ਹੈ।”

⁷¹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭਾਵ ਸ਼ਮਊਨ ਇਸਕਰਿਯੋਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਹੂਦਾ ਤੋਂ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।