ਯੂਹੰਨਾ 6

ਕਾਂਡ 6।

6 ¹ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਿਸੂ ਗਲੀਲ ਦੀ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਿਬਿਰਿਯਾਸ ਦੀ ਝੀਲ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ²ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਉਹ ਦੇ ਮਗਰ ਤੁਰ ਪਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ ਸਨ ਜੋ ਉਹ ਬਿਮਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ। ³ਯਿਸੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ। ⁴ਹੁਣ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਪਰਬ, ਪਸਾਹ, ਨੇੜੇ ਸੀ।

⁵ਯਿਸੂ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਉਹ ਦੇ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਿੱਪੁਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਲਈ ਰੋਟੀ ਕਿੱਥੋਂ ਮੁੱਲ ਲਈਏ?”

⁶ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਫ਼ਿਲਿੱਪੁਸ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਕਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।

⁷ਫ਼ਿਲਿੱਪੁਸ ਨੇ ਉਹ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਦੋ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵੀ ਏਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ-ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਲ ਸਕੇ।” ^a a v7 ਇੱਕ ਦੀਨਾਰ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਸੀ; ਦੋ ਸੌ ਦੀਨਾਰ ਲਗਭਗ ਅੱਠ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਤਨਖ਼ਾਹ ਸੀ।

⁸ਉਹ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਅੰਦ੍ਰਿਯਾਸ, ਸ਼ਮਊਨ ਪਤਰਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਉਹ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, ⁹“ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਮੁੰਡੇ ਕੋਲ ਜੌਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਰੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋ ਮੱਛੀਆਂ ਹਨ—ਪਰ ਏਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕੀ ਹਨ?”

¹⁰ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਦਿਓ।” ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਘਾਹ ਸੀ, ਸੋ ਲਗਭਗ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਆਦਮੀ ਬੈਠ ਗਏ।

¹¹ਤਦ ਯਿਸੂ ਨੇ ਰੋਟੀਆਂ ਲਈਆਂ, ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬੈਠਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵੀ, ਜਿੰਨੀਆਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।

¹²ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੱਜ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਬਚੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਗੁਆਚੇ।”

¹³ਸੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੌਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਰੋਟੀਆਂ ਦੇ ਉਹ ਟੁਕੜੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਮਗਰੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਭਰ ਲਈਆਂ। ¹⁴ਸੋ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਇਹੋ ਉਹ ਨਬੀ ਹੈ ਜੋ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ!” ¹⁵ਯਿਸੂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਲੈਣ, ਸੋ ਉਹ ਫਿਰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਹਟ ਗਿਆ।

ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਿੱਚ

¹⁶ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇ ਚੇਲੇ ਝੀਲ ਵੱਲ ਉੱਤਰ ਗਏ, ¹⁷ਅਤੇ ਬੇੜੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਰ ਕਫ਼ਰਨਾਹੂਮ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਹੁਣ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਅਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ। ¹⁸ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਉੱਠਣ ਲੱਗੀਆਂ। ¹⁹ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਮੀਲ ਬੇੜੀ ਖੇਣ ਮਗਰੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਬੇੜੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਡਰ ਗਏ।

²⁰ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹਾਂ; ਡਰੋ ਨਾ।”

²¹ਸੋ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇੜੀ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਬੇੜੀ ਉਸ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਜਿੱਧਰ ਉਹ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।

²²ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਭੀੜ ਜੋ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਰਲੇ ਕੰਢੇ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕੋ ਬੇੜੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਦੇ ਚੇਲੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ। ²³ਹੋਰ ਬੇੜੀਆਂ ਤਿਬਿਰਿਯਾਸ ਤੋਂ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈਆਂ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਰੋਟੀ ਖਾਧੀ ਸੀ। ²⁴ਸੋ ਜਦੋਂ ਭੀੜ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇ ਚੇਲੇ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਕਫ਼ਰਨਾਹੂਮ ਨੂੰ ਗਏ। ²⁵ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝੀਲ ਦੇ ਪਾਰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਰੱਬੀ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਦੋਂ ਆਇਆ?”

²⁶ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਰੋਟੀਆਂ ਖਾ ਕੇ ਰੱਜ ਗਏ। ²⁷ਉਸ ਭੋਜਨ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਨਾ ਕਰੋ ਜੋ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਭੋਜਨ ਲਈ ਜੋ ਸਦੀਪਕ ਜੀਵਨ ਤੱਕ ਟਿਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸੇ ਉੱਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੋਹਰ ਲਾਈ ਹੈ।”

²⁸ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?”

²⁹ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਕੰਮ ਇਹੋ ਹੈ: ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।”

³⁰ਸੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਿਖਾਏਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੀਏ? ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗਾ? ³¹ਸਾਡੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਨੇ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਮੰਨ ਖਾਧਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ: ‘ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਰੋਟੀ ਦਿੱਤੀ।’”

³²ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਮੂਸਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ—ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਸੱਚੀ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ³³ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੋਟੀ ਉਹੋ ਹੈ ਜੋ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।”

³⁴ਸੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਰੋਟੀ ਸਦਾ ਦਿੰਦਾ ਰਹੁ।”

³⁵ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਟੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਕਦੇ ਭੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਕਦੇ ਪਿਆਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ³⁶ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੁਸਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ³⁷ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਿਤਾ ਮੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਸੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱਢਾਂਗਾ। ³⁸ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਤਰਿਆ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ³⁹ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਉਸ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਇਹੋ ਹੈ: ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਗੁਆਵਾਂ, ਸਗੋਂ ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਵਾਂ। ⁴⁰ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਇਹੋ ਹੈ: ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਦੀਪਕ ਜੀਵਨ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨ ਜੀ ਉਠਾਵਾਂਗਾ।”

⁴¹ਸੋ ਯਹੂਦੀ ਉਸ ਦੇ ਵਿਖੇ ਬੁੜਬੁੜਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, “ਉਹ ਰੋਟੀ ਮੈਂ ਹਾਂ ਜੋ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ।”

⁴²ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਕੀ ਇਹ ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਿਸੂ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿਉ ਅਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ? ਇਹ ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ‘ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰਿਆ ਹਾਂ’?”

⁴³ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਬੁੜਬੁੜਾਉਣਾ ਛੱਡ ਦਿਓ।

⁴⁴ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਨਾ ਲਿਆਵੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨ ਜੀ ਉਠਾਵਾਂਗਾ। ^b b v44 ਯਿਸੂ ਕੋਲ ਆਉਣਾ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਹਿਲ ਹੈ — ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੋ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ⁴⁵ਨਬੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ: ‘ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸਿਖਾਏ ਜਾਣਗੇ।’ ਹਰ ਕੋਈ ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ⁴⁶ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਦੇ ਜੋ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਹੈ; ਉਸੇ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ⁴⁷ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਕੋਲ ਸਦੀਪਕ ਜੀਵਨ ਹੈ। ⁴⁸ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਟੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ⁴⁹ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਨੇ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਮੰਨ ਖਾਧਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਮਰ ਗਏ। ⁵⁰ਇਹ ਉਹ ਰੋਟੀ ਹੈ ਜੋ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਵੇ ਅਤੇ ਨਾ ਮਰੇ। ⁵¹ਉਹ ਜੀਉਂਦੀ ਰੋਟੀ ਮੈਂ ਹਾਂ ਜੋ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਰੋਟੀ ਖਾਵੇਗਾ ਉਹ ਸਦਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਅਤੇ ਉਹ ਰੋਟੀ ਜੋ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਦੇਵਾਂਗਾ।”

⁵²ਤਦ ਯਹੂਦੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੀ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?”

⁵³ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਨਾ ਪੀਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ। ⁵⁴ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਸਦੀਪਕ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨ ਜੀ ਉਠਾਵਾਂਗਾ। ⁵⁵ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਸੱਚਾ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲਹੂ ਸੱਚਾ ਪੀਣਾ ਹੈ। ⁵⁶ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿੱਚ। ⁵⁷ਜਿਵੇਂ ਜੀਉਂਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕਾਰਨ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ⁵⁸ਇਹ ਉਹ ਰੋਟੀ ਹੈ ਜੋ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ। ਇਹ ਉਸ ਰੋਟੀ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਨੇ ਖਾਧੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਮਰ ਗਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਦਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।”

⁵⁹ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਫ਼ਰਨਾਹੂਮ ਦੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖੀਆਂ। ⁶⁰ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਤਾਂ ਔਖੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਕਬੂਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?”

ਜਦੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ

⁶¹ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬੁੜਬੁੜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਕੀ ਇਸ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੋਕਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ?

⁶²ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਵੇਖੋ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ? ⁶³ਆਤਮਾ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਮਾਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬਚਨ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੋਲੇ ਹਨ ਉਹ ਆਤਮਾ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਹਨ। ⁶⁴ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।” ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੌਣ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਵਾਏਗਾ। ⁶⁵ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ: ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾ ਦੇਵੇ।”

⁶⁶ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੇਲੇ ਮੁੜ ਗਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾ ਤੁਰੇ।

⁶⁷ਸੋ ਯਿਸੂ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?”

⁶⁸ਸ਼ਮਊਨ ਪਤਰਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾਈਏ? ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਦੀਪਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਚਨ ਹਨ। ⁶⁹ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨ ਹੈਂ।”

⁷⁰ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਕੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ? ਤਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ੈਤਾਨ ਹੈ।”

⁷¹ਉਸ ਦਾ ਭਾਵ ਯਹੂਦਾ, ਸ਼ਮਊਨ ਇਸਕਰਿਯੋਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੋਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।