Yuhanno 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹Shundan soʻng Iso, Tiberiya koʻli deb ham ataladigan Jalila koʻlining narigi qirgʻogʻiga oʻtdi. ²Katta bir olomon Uning ortidan ergashdi, chunki ular Uning kasallar ustida koʻrsatgan alomatlarini koʻrgan edilar. ³Iso togʻ yonbagʻriga chiqib, u yerda shogirdlari bilan oʻtirdi. ⁴Yahudiylarning bayrami — Fisih yaqinlashib qolgan edi.

⁵Iso boshini koʻtarib, katta olomon Oʻziga tomon kelayotganini koʻrdi va Filipdan soʻradi: “Bu odamlar yeyishi uchun qayerdan non sotib olamiz?”

⁶U buni Filipni sinash uchun aytdi, chunki Oʻzi nima qilmoqchi ekanini allaqachon bilardi.

⁷Filip Unga javob berdi: “Ikki yuz kunlik ish haqiga olingan non ham ularning har biriga ozginadan tegishiga yetmaydi.” ^a a v7 Bir dinor taxminan bir kunlik ish haqi edi; ikki yuz dinor esa qariyb sakkiz oylik maosh edi.

⁸Uning shogirdlaridan biri — Simun Butrusning ukasi Idris Unga dedi: ⁹“Bu yerda bir bolada beshta arpa noni va ikkita baliq bor, biroq bu shuncha odamga nima ham boʻlardi?”

¹⁰Iso: “Odamlarni oʻtqazinglar”, — dedi. U yerda oʻt-oʻlan moʻl edi, shuning uchun qariyb besh ming kishi oʻtirdi.

¹¹Shunda Iso nonlarni olib, shukronalar aytdi va oʻtirganlarga ulashdi; baliqlarni ham xuddi shunday, kim qancha istasa, shuncha ulashdi.

¹²Ular toʻygach, U shogirdlariga: “Ortib qolgan boʻlaklarni yigʻib olinglar, hech narsa nobud boʻlmasin”, — dedi.

¹³Shunday qilib, ular odamlar yegandan keyin beshta arpa nonidan ortib qolgan boʻlaklarni yigʻib, oʻn ikki savatni toʻldirishdi. ¹⁴Odamlar Uning koʻrsatgan alomatini koʻrishgach: “Haqiqatan ham, dunyoga keladigan Paygʻambar shu!”, — deyishdi. ¹⁵Ularning kelib, Oʻzini podshoh qilish uchun tutib olmoqchi ekanini bilgan Iso yana yolgʻiz togʻga chekindi.

Boʻron qoʻynida

¹⁶Oqshom tushganda, shogirdlari koʻl boʻyiga tushishdi ¹⁷va qayiqqa oʻtirib, koʻlning narigi tomonidagi Kafarnahum tomon yoʻl olishdi. Allaqachon qorongʻi tushgan, Iso esa hali ularning oldiga kelmagan edi. ¹⁸Kuchli shamol esar, koʻl toʻlqinlanib borardi. ¹⁹Uch-toʻrt chaqirimcha eshkak eshgach, ular Isoning suv ustida yurib, qayiqqa yaqinlashib kelayotganini koʻrib qoʻrqib ketishdi.

²⁰Lekin U ularga: “Bu Men, qoʻrqmanglar”, — dedi.

²¹Shunda ular Uni qayiqqa olishdan xursand boʻlishdi va qayiq shu zahotiyoq ular yoʻl olgan qirgʻoqqa yetib keldi.

²²Ertasi kuni koʻlning narigi qirgʻogʻida qolgan olomon u yerda bittagina qayiq boʻlganini, Iso shogirdlari bilan unga chiqmaganini, shogirdlarining esa yolgʻiz oʻzlari ketganini koʻrdi. ²³Boshqa qayiqlar Tiberiyadan, Rabbimiz shukrona aytganidan keyin odamlar non yegan joy yaqiniga kelishdi. ²⁴Olomon Iso ham, shogirdlari ham u yerda yoʻqligini koʻrgach, qayiqlarga oʻtirib, Isoni qidirish uchun Kafarnahumga borishdi. ²⁵Uni koʻlning narigi tomonidan topib: “Ustoz, bu yerga qachon keldingiz?”, — deb soʻrashdi.

²⁶Iso ularga javob berdi: “Chindan-chin sizlarga aytaman: sizlar Meni alomatlarni koʻrganingiz uchun emas, balki non yeb toʻyganingiz uchun qidiryapsizlar. ²⁷Buziladigan taom uchun emas, balki abadiy hayotga saqlanadigan taom uchun mehnat qilinglar; uni sizlarga Inson Oʻgʻli beradi. Chunki Otamiz Oʻz muhrini Unga bosgan.”

²⁸Shunda ular Undan: “Otamizning ishlarini bajarish uchun biz nima qilishimiz kerak?”, — deb soʻrashdi.

²⁹Iso ularga javob berdi: “Otamizning ishi shuki, sizlar U yuborgan Zotga ishonasizlar.”

³⁰Shunda ular Undan soʻrashdi: “Koʻrib, Sizga ishonishimiz uchun qanday alomat koʻrsatasiz? Qanday ish qilasiz? ³¹Ota-bobolarimiz sahroda manna yedilar, shunday yozilganidek: «U ularga yeyish uchun osmondan non berdi.»”

³²Iso ularga dedi: “Chindan-chin sizlarga aytaman: osmondan nonni sizlarga Muso bergani yoʻq — osmondan haqiqiy nonni sizlarga Otam beradi. ³³Zero, Otamizning noni — osmondan tushib, dunyoga hayot beradigan Zotdir.”

³⁴Shunda ular Unga: “Hazratim, bu nonni bizga hamisha bering”, — deyishdi.

³⁵Iso ularga dedi: “Hayot noni — Menman. Mening oldimga kelgan kishi hech qachon ochiqmaydi, Menga ishongan kishi hech qachon chanqamaydi. ³⁶Lekin Men sizlarga aytganimdek, sizlar Meni koʻrdingiz, shunda ham ishonmayapsizlar. ³⁷Ota Menga beradigan hamma Mening oldimga keladi, Mening oldimga kelgan kishini esa Men hech qachon quvib chiqarmayman. ³⁸Chunki Men osmondan Oʻz irodamni emas, balki Meni Yuborganning irodasini bajarish uchun tushdim. ³⁹Meni Yuborganning irodasi shuki, U Menga bergan hammadan birortasini ham yoʻqotmay, balki ularni oxirgi kunda tiriltirishimdir. ⁴⁰Zero, Otamning irodasi shuki, Oʻgʻilga nazar solib, Unga ishongan har bir kishi abadiy hayotga ega boʻlsin; Men esa ularni oxirgi kunda tiriltiraman.”

⁴¹Shunda yahudiylar Uning: “Osmondan tushgan non — Menman”, — degani uchun U haqida norozi boʻlib gʻudrashdi.

⁴²Ular: “Bu — otasini ham, onasini ham biz biladigan, Yusufning oʻgʻli Iso emasmi? U endi qanday qilib: «Men osmondan tushdim», — deya oladi?”, — deyishdi.

⁴³Iso ularga javob berdi: “Oʻzaro gʻudrashishni bas qilinglar.

⁴⁴“Meni Yuborgan Ota tortmasa, hech kim Mening oldimga kela olmaydi; Men esa uni oxirgi kunda tiriltiraman. ^b b v44 Isoning oldiga kelish — Otamizning tashabbusidir; U Oʻz farzandlarini majbur qiladigan kuch bilan emas, balki quvib yetadigan sevgi bilan Oʻgʻil tomon tortadi. ⁴⁵Paygʻambarlar kitobida yozilgan: «Ularning hammasini Otamiz oʻrgatadi.» Otadan eshitib, Undan oʻrgangan har bir kishi Mening oldimga keladi. ⁴⁶Otani hech kim koʻrgan emas, faqat Otadan kelgan Zotgina Otani koʻrgan. ⁴⁷Chindan-chin sizlarga aytaman: ishongan kishi abadiy hayotga egadir. ⁴⁸Hayot noni — Menman. ⁴⁹Ota-bobolaringiz sahroda manna yedilar, shunga qaramay oʻldilar. ⁵⁰Bu — osmondan tushadigan non boʻlib, undan kimki yesa, oʻlmaydi. ⁵¹Osmondan tushgan tirik non — Menman. Bu nondan kim yesa, abadiy yashaydi. Men beradigan non — Oʻz tanamdir, uni dunyoning hayoti uchun beraman.”

⁵²Shunda yahudiylar oʻzaro keskin bahslashib: “Bu odam qanday qilib Oʻz tanasini bizga yeyishga bera oladi?”, — deyishdi.

⁵³Iso ularga dedi: “Chindan-chin sizlarga aytaman: Inson Oʻgʻlining tanasini yemasangiz va qonini ichmasangiz, oʻzingizda hayot boʻlmaydi. ⁵⁴Mening tanamni yeb, qonimni ichgan kishi abadiy hayotga egadir, Men esa uni oxirgi kunda tiriltiraman. ⁵⁵Zero, Mening tanam — haqiqiy taom, qonim — haqiqiy ichimlikdir. ⁵⁶Mening tanamni yeb, qonimni ichgan kishi Menda qoladi, Men esa unda qolaman. ⁵⁷Tirik Ota Meni yuborgani kabi va Men Ota tufayli yashaganim kabi, Mendan oziqlangan kishi ham Men tufayli yashaydi. ⁵⁸Osmondan tushgan non shu. U ota-bobolaringiz yeb, keyin oʻlgan nonga oʻxshamaydi. Bu nondan oziqlangan kishi abadiy yashaydi.”

⁵⁹U bularni Kafarnahumdagi ibodatxonada taʼlim berayotganida aytdi. ⁶⁰Buni eshitgach, shogirdlaridan koʻplari: “Bu — ogʻir taʼlim. Buni kim ham qabul qila oladi?”, — deyishdi.

Koʻplar ortga qaytganda

⁶¹Shogirdlari bu haqda gʻudrashayotganini bilgan Iso ularga dedi: “Bu sizlarni ranjityaptimi?

⁶²“Unda Inson Oʻgʻli ilgari boʻlgan joyiga koʻtarilayotganini koʻrsangiz, nima boʻladi? ⁶³Hayot beradigan — Ruhdir; tana esa hech qanday foyda keltirmaydi. Men sizlarga aytgan soʻzlar — ruh va hayotdir. ⁶⁴Lekin ayrimlaringiz ishonmaysizlar.” Chunki Iso kim ishonmayotganini va kim Oʻziga xiyonat qilishini boshidanoq bilardi. ⁶⁵U yana dedi: “Men sizlarga shuning uchun aytdim: Ota imkon bermasa, hech kim Mening oldimga kela olmaydi.”

⁶⁶Shu paytdan boshlab shogirdlaridan koʻplari ortga qaytishdi va endi U bilan yurmay qoʻyishdi.

⁶⁷Shunda Iso oʻn ikki shogirddan soʻradi: “Sizlar ham ketmoqchimisizlar?”

⁶⁸Simun Butrus Unga javob berdi: “Hazratim, biz kimning oldiga boramiz? Abadiy hayot soʻzlari Sizdadir. ⁶⁹Biz ishondik va Siz Otamizning Muqaddas Zoti ekaningizni bildik.”

⁷⁰Iso ularga javob berdi: “Oʻn ikkingizni Men tanlamadimmi? Shunga qaramay, biringiz iblisdir.”

⁷¹U Simun Ishqariyotning oʻgʻli Yahudoni nazarda tutayotgan edi, chunki oʻn ikki shogirddan biri boʻlgan bu kishi Unga xiyonat qilmoqchi edi.