Juan 6

Kabanata 6.

6 ¹Pagkatapos nito, tumawid si Jesus sa Dagat ng Galilea, na tinatawag ding Dagat ng Tiberias. ²Sinundan siya ng napakaraming tao, sapagkat nakita nila ang mga tandang ginawa niya sa mga maysakit. ³Umakyat si Jesus sa gilid ng bundok at umupo roon kasama ang kanyang mga alagad. ⁴Malapit na noon ang Paskuwa, ang pista ng mga Judio.

⁵Nang tumingala si Jesus at makita ang napakaraming taong palapit, tinanong niya si Felipe, “Saan tayo makakabili ng tinapay para makakain ang mga taong ito?”

⁶Sinabi niya ito upang subukin si Felipe, sapagkat alam na niya sa sarili kung ano ang kanyang gagawin.

⁷Sumagot sa kanya si Felipe, “Kahit ang tinapay na katumbas ng sahod sa 200 araw ay hindi sasapat para makatikim man lang nang kaunti ang bawat isa sa kanila.” ^a a v7 Ang isang denario ay katumbas ng halos isang araw na sahod; ang dalawang daang denario ay umaabot sa mga walong buwang sahod.

⁸Sinabi sa kanya ng isa sa kanyang mga alagad, si Andres na kapatid ni Simon Pedro, ⁹“May isang batang lalaki rito na may limang tinapay na sebada at dalawang isda—ngunit ano ang halaga nito para sa napakaraming tao?”

¹⁰Sinabi ni Jesus, “Paupuin ninyo ang mga tao.” Marami ang damo roon, kaya umupo ang mga lalaking may bilang na mga 5,000.

¹¹Kinuha nga ni Jesus ang mga tinapay, nagpasalamat, at ipinamahagi sa mga nakaupo; gayundin ang mga isda, kung gaano man ang kanilang gusto.

¹²Nang mabusog sila, sinabi niya sa kanyang mga alagad, “Tipunin ninyo ang mga natirang piraso, upang walang masayang.”

¹³Kaya tinipon nila ang mga natirang piraso mula sa limang tinapay na sebada matapos kumain ang mga tao, at napuno ang labindalawang basket. ¹⁴Kaya nang makita ng mga tao ang tandang ginawa niya, sinabi nila, “Ito nga ang Propetang darating sa sanlibutan!” ¹⁵Sa pagkaalam na balak nilang lapitan at sunggaban siya upang gawing hari, muling lumayo si Jesus sa bundok nang mag-isa.

Patungo sa Unos

¹⁶Nang sumapit ang gabi, bumaba ang kanyang mga alagad patungo sa dagat, ¹⁷sumakay sa bangka, at tumawid sa dagat papuntang Capernaum. Madilim na noon, at hindi pa nakakarating sa kanila si Jesus. ¹⁸Umiihip ang malakas na hangin, at humampas nang malakas ang dagat. ¹⁹Matapos gumaod ng tatlo o apat na milya, nakita nila si Jesus na naglalakad sa ibabaw ng tubig, palapit sa bangka, at natakot sila.

²⁰Ngunit sinabi niya sa kanila, “Ako ito; huwag kayong matakot.”

²¹Kaya buong galak nilang isinakay siya sa bangka, at agad na nakarating ito sa pampang na kanilang pinupuntahan.

²²Kinabukasan, napansin ng karamihang nanatili sa kabilang pampang na iisang bangka lamang ang naroon, na hindi sumakay dito si Jesus kasama ang kanyang mga alagad, kundi ang kanyang mga alagad ang umalis nang mag-isa. ²³May iba pang mga bangkang dumating mula sa Tiberias malapit sa lugar na kanilang kinainan ng tinapay pagkatapos magpasalamat ng Panginoon. ²⁴Kaya nang makita ng karamihan na wala roon si Jesus ni ang kanyang mga alagad, sumakay sila sa mga bangka at nagpunta sa Capernaum upang hanapin si Jesus. ²⁵Nang matagpuan nila siya sa kabilang ibayo ng dagat, tinanong nila, “Rabi, kailan ka nakarating dito?”

²⁶Sumagot sa kanila si Jesus, “Katotohanan, katotohanang sinasabi ko sa inyo: hinahanap ninyo ako hindi dahil sa nakita ninyo ang mga tanda, kundi dahil kumain kayo ng mga tinapay at nabusog. ²⁷Huwag kayong magpagal para sa pagkaing nabubulok, kundi para sa pagkaing nananatili hanggang sa buhay na walang hanggan, na ibibigay sa inyo ng Anak ng Tao. Sapagkat sa kanya inilagay ng ating Ama ang kanyang tatak.”

²⁸Kaya sinabi nila sa kanya, “Ano ang dapat naming gawin upang isagawa ang mga gawa ng ating Ama?”

²⁹Sumagot sa kanila si Jesus, “Ito ang gawa ng ating Ama: na sumampalataya kayo sa isinugo niya.”

³⁰Kaya tinanong nila siya, “Anong tanda ang ipapakita mo, upang makita namin at sumampalataya sa iyo? Anong gawa ang iyong gagawin? ³¹Ang aming mga ninuno ay kumain ng manna sa ilang, gaya ng nasusulat: ‘Binigyan niya sila ng tinapay mula sa langit upang kainin.’”

³²Sinabi sa kanila ni Jesus, “Katotohanan, katotohanang sinasabi ko sa inyo: hindi si Moises ang nagbigay sa inyo ng tinapay mula sa langit—ang aking Ama ang nagbibigay sa inyo ng tunay na tinapay mula sa langit. ³³Sapagkat ang tinapay ng ating Ama ay siyang bumababa mula sa langit at nagbibigay-buhay sa sanlibutan.”

³⁴Kaya sinabi nila sa kanya, “Panginoon, bigyan mo kami ng tinapay na ito palagi.”

³⁵Sinabi sa kanila ni Jesus, “Ako ang tinapay ng buhay. Ang lumalapit sa akin ay hindi na magugutom kailanman; ang sumasampalataya sa akin ay hindi na mauuhaw kailanman. ³⁶Ngunit gaya ng sinabi ko sa inyo, nakita na ninyo ako ngunit hindi pa rin kayo sumasampalataya. ³⁷Lahat ng ibinibigay sa akin ng Ama ay lalapit sa akin, at ang lumalapit sa akin ay hindi ko itataboy kailanman. ³⁸Sapagkat bumaba ako mula sa langit hindi upang gawin ang aking sariling kalooban, kundi ang kalooban ng nagsugo sa akin. ³⁹Ito ang kalooban ng nagsugo sa akin: na huwag kong mawala ang alinman sa lahat ng ibinigay niya sa akin, kundi buhayin sila sa huling araw. ⁴⁰Sapagkat ito ang kalooban ng aking Ama: na ang bawat tumitingin sa Anak at sumasampalataya sa kanya ay magkaroon ng buhay na walang hanggan, at bubuhayin ko sila sa huling araw.”

⁴¹Kaya bumulung-bulong ang mga Judio tungkol sa kanya dahil sinabi niyang, “Ako ang tinapay na bumaba mula sa langit.”

⁴²Sinabi nila, “Hindi ba ito si Jesus na anak ni Jose, na kilala natin ang kanyang ama at ina? Paano niya ngayon masasabing, ‘Bumaba ako mula sa langit’?”

⁴³Sumagot sa kanila si Jesus, “Tigilan ninyo ang bumulung-bulong sa isa't isa.

⁴⁴“Walang makalalapit sa akin malibang ilapit siya ng Ama na nagsugo sa akin, at bubuhayin ko siya sa huling araw. ^b b v44 Ang paglapit kay Jesus ay kusa ng ating Ama — inaakit niya ang kanyang mga anak patungo sa Anak nang may pag-ibig na humahabol, hindi kapangyarihang pumipilit. ⁴⁵Nasusulat sa mga Propeta: ‘At silang lahat ay tuturuan ng ating Ama.’ Ang bawat nakarinig at natuto mula sa Ama ay lumalapit sa akin. ⁴⁶Hindi sa may nakakita na sa Ama, maliban sa nagmula sa kanya; nakita niya ang Ama. ⁴⁷Katotohanan, katotohanang sinasabi ko sa inyo, ang sumasampalataya ay may buhay na walang hanggan. ⁴⁸Ako ang tinapay ng buhay. ⁴⁹Ang inyong mga ninuno ay kumain ng manna sa ilang, ngunit namatay pa rin sila. ⁵⁰Ito ang tinapay na bumababa mula sa langit, upang ang sinumang kumain nito ay hindi mamatay. ⁵¹Ako ang buhay na tinapay na bumaba mula sa langit. Ang kumain ng tinapay na ito ay mabubuhay magpakailanman. Ang tinapay na ibibigay ko ay ang aking laman, para sa buhay ng sanlibutan.”

⁵²Kaya matinding nagtalu-talo ang mga Judio sa isa't isa, “Paano maibibigay ng taong ito ang kanyang laman upang aming kainin?”

⁵³Sinabi sa kanila ni Jesus, “Katotohanan, katotohanang sinasabi ko sa inyo, malibang kainin ninyo ang laman ng Anak ng Tao at inumin ang kanyang dugo, wala kayong buhay sa inyong sarili. ⁵⁴Ang kumakain ng aking laman at umiinom ng aking dugo ay may buhay na walang hanggan, at bubuhayin ko siya sa huling araw. ⁵⁵Sapagkat ang aking laman ay tunay na pagkain, at ang aking dugo ay tunay na inumin. ⁵⁶Ang kumakain ng aking laman at umiinom ng aking dugo ay nananatili sa akin, at ako sa kanya. ⁵⁷Kung paanong isinugo ako ng buhay na Ama at ako ay nabubuhay dahil sa Ama, gayundin ang kumakain sa akin ay mabubuhay dahil sa akin. ⁵⁸Ito ang tinapay na bumaba mula sa langit. Hindi ito gaya ng tinapay na kinain ng inyong mga ninuno ngunit namatay pa rin. Ang kumakain ng tinapay na ito ay mabubuhay magpakailanman.”

⁵⁹Sinabi niya ang mga bagay na ito habang nagtuturo sa sinagoga sa Capernaum. ⁶⁰Nang marinig ito, maraming alagad niya ang nagsabi, “Mahirap na aral ito. Sino ang makatatanggap nito?”

Nang Marami ang Tumalikod

⁶¹Sa pagkabatid na bumubulung-bulong ang kanyang mga alagad tungkol dito, sinabi ni Jesus sa kanila, “Nakakasakit ba ito sa inyo?

⁶²“Kung gayon, paano kung makita ninyong umaakyat ang Anak ng Tao sa kinaroroonan niya noong una? ⁶³Ang Espiritu ang nagbibigay-buhay; ang laman ay walang naitutulong. Ang mga salitang sinabi ko sa inyo ay espiritu at buhay. ⁶⁴Ngunit may ilan sa inyo na hindi sumasampalataya.” Sapagkat alam na ni Jesus mula pa sa simula kung sino ang hindi sumasampalataya, at kung sino ang magtataksil sa kanya. ⁶⁵At sinabi niya, “Ito ang dahilan kung bakit sinabi ko sa inyo: walang makalalapit sa akin malibang bigyang-kaya siya ng Ama.”

⁶⁶Mula noon, maraming alagad niya ang tumalikod at hindi na sumama sa kanya.

⁶⁷Kaya tinanong ni Jesus ang Labindalawa, “Nais din ba ninyong umalis?”

⁶⁸Sumagot sa kanya si Simon Pedro, “Panginoon, kanino kami pupunta? Nasa iyo ang mga salita ng buhay na walang hanggan. ⁶⁹Kami ay sumampalataya at nalaman na ikaw ang Banal ng ating Ama.”

⁷⁰Sumagot sa kanila si Jesus, “Hindi ba ako ang pumili sa inyo, ang Labindalawa? Gayunman ang isa sa inyo ay isang diyablo.”

⁷¹Ang tinutukoy niya ay si Judas na anak ni Simon Iscariote, isa sa Labindalawa, na malapit nang magtaksil sa kanya.