یوحنا 8

باب 8.

8 ¹اما عیسی به کوه زیتون رفت.

²سپیده‌دم بار دیگر به معبد آمد؛ همهٔ مردم نزد او آمدند، و او نشست و به تعلیمشان پرداخت. ³کاتبان و فَریسیان زنی را که در حین زنا گرفتار شده بود آوردند و او را در میان بر پا داشتند. ⁴به او گفتند: «ای استاد، این زن در حین عملِ زنا گرفتار شد. ⁵در شریعت، موسی به ما فرمان داده است که چنین زنانی را سنگسار کنیم. حال تو چه می‌گویی؟» ⁶این را از سرِ آزمایش او گفتند تا دستاویزی برای متهم کردنش بیابند. اما عیسی خم شد و با انگشتِ خود بر زمین نوشت.

⁷چون به پرسیدن از او ادامه دادند، راست ایستاد و به آنان گفت: «هر که از شما بی‌گناه است، نخستین سنگ را به او بزند.»

⁸و بار دیگر خم شد و بر زمین نوشت.

⁹چون این را شنیدند، یک‌یک بیرون رفتند، از بزرگ‌ترها آغاز کردند، تا آنکه عیسی تنها ماند و آن زن که همان‌جا ایستاده بود.

¹⁰عیسی راست ایستاد و به او گفت: «ای زن، آنان کجا هستند؟ آیا کسی تو را محکوم نکرد؟»

¹¹گفت: «هیچ‌کس، ای سرور.» عیسی گفت: «من نیز تو را محکوم نمی‌کنم. برو، و از این پس دیگر گناه مکن.»

من نورِ جهانم

¹²عیسی بار دیگر به آنان سخن گفت: «من نورِ جهانم. هر که از من پیروی کند، هرگز در تاریکی راه نخواهد رفت، بلکه نورِ حیات را خواهد داشت.»

¹³پس فَریسیان به او گفتند: «تو دربارهٔ خودت شهادت می‌دهی؛ شهادتِ تو راست نیست.»

¹⁴عیسی پاسخ داد: «حتی اگر دربارهٔ خودم شهادت دهم، شهادتم راست است، زیرا می‌دانم از کجا آمده‌ام و به کجا می‌روم؛ اما شما نمی‌دانید من از کجا می‌آیم یا به کجا می‌روم. ¹⁵شما بر حسبِ جسم داوری می‌کنید؛ من بر کسی داوری نمی‌کنم. ¹⁶و حتی اگر داوری کنم، داوریِ من راست است، زیرا تنها نیستم، بلکه من هستم و پدری که مرا فرستاده است. ¹⁷در شریعتِ شما نوشته شده است که شهادتِ دو تن راست است. ¹⁸من دربارهٔ خودم شهادت می‌دهم، و پدری که مرا فرستاده است نیز دربارهٔ من شهادت می‌دهد.»

¹⁹پرسیدند: «پدرِ تو کجاست؟» عیسی پاسخ داد: «نه مرا می‌شناسید و نه پدرم را. اگر مرا می‌شناختید، پدرم را نیز می‌شناختید.»

²⁰این سخنان را هنگام تعلیم دادن در معبد، در خزانه، گفت؛ و کسی او را نگرفت، زیرا ساعتِ او هنوز فرا نرسیده بود.

²¹پس بار دیگر به آنان گفت: «من می‌روم. شما در پیِ من خواهید گشت و در گناهِ خود خواهید مرد. جایی که من می‌روم، شما نمی‌توانید بیایید.»

از پایین، از بالا

²²پس یهودیان گفتند: «آیا خود را خواهد کشت، که می‌گوید ‹جایی که من می‌روم، شما نمی‌توانید بیایید›؟»

²³به آنان گفت: «شما از پایینید؛ من از بالایم. شما از این جهانید؛ من از این جهان نیستم. ²⁴به شما گفتم که در گناهانِ خود خواهید مرد؛ زیرا اگر ایمان نیاورید که من هستم، در گناهانِ خود خواهید مرد.» ^a a v24 عیسی نامِ الهی را بر خود ادعا می‌کند. «من هستم» همان‌گونه است که پدرِ آسمانی ما خود را به موسی نزد بوتهٔ سوزان معرفی کرد (خروج ۳:۱۴). جماعت این ادعا را در همین باب دریافتند و کوشیدند به جرمِ کفر او را سنگسار کنند (آیهٔ ۵۹).

²⁵پس به او گفتند: «تو کیستی؟» عیسی به آنان گفت: «همان که از آغاز به شما گفته‌ام.

²⁶بسیار دارم که دربارهٔ شما بگویم و داوری کنم، اما آن که مرا فرستاده است راست است؛ و آنچه از او شنیده‌ام، همان را به جهان می‌گویم.»

²⁷آنان درنیافتند که او دربارهٔ پدر با ایشان سخن می‌گفت.

²⁸پس عیسی به آنان گفت: «چون پسرِ انسان را برافرازید، آنگاه خواهید دانست که من هستم، و اینکه از خود هیچ نمی‌کنم، بلکه این چیزها را چنان‌که پدر به من آموخته است می‌گویم. ²⁹آن که مرا فرستاده است با من است؛ او مرا تنها نگذاشته است، زیرا من همیشه آنچه او را خشنود می‌سازد به جا می‌آورم.»

در کلام من بمانید

³⁰چون این سخنان را می‌گفت، بسیاری به او ایمان آوردند.

³¹آنگاه عیسی به یهودیانی که به او ایمان آورده بودند گفت: «اگر در کلامِ من بمانید، به‌راستی شاگردانِ من هستید، ³²و حقیقت را خواهید شناخت، و حقیقت شما را آزاد خواهد کرد.»

³³به او پاسخ دادند: «ما فرزندانِ ابراهیم هستیم و هرگز بندهٔ کسی نبوده‌ایم. چگونه می‌گویی ‹آزاد خواهید شد›؟»

³⁴عیسی به آنان پاسخ داد: «آمین، آمین، به شما می‌گویم: هر که گناه می‌کند، بندهٔ گناه است. ³⁵و بنده تا به ابد در خانه نمی‌ماند؛ اما پسر تا به ابد می‌ماند. ³⁶پس اگر پسر شما را آزاد کند، به‌راستی آزاد خواهید بود. ³⁷می‌دانم که فرزندانِ ابراهیم هستید؛ با این حال در پیِ کشتنِ من هستید، زیرا کلامِ من در شما جایی ندارد. ³⁸من آنچه را نزد پدرِ خود دیده‌ام می‌گویم، و شما آنچه را از پدرِ خود شنیده‌اید به جا می‌آورید.»

³⁹پاسخ داده، گفتند: «پدرِ ما ابراهیم است.» عیسی گفت: «اگر فرزندانِ ابراهیم می‌بودید، اعمالِ ابراهیم را به جا می‌آوردید. ⁴⁰اما اکنون در پیِ کشتنِ من هستید، مردی که حقیقتی را که از پدرم شنیده‌ام به شما گفته است. ابراهیم چنین نکرد. ⁴¹شما اعمالِ پدرِ خود را به جا می‌آورید.» به او گفتند: «ما زادهٔ زنا نیستیم. ما یک پدر داریم، یعنی خودِ خدا.»

⁴²عیسی به آنان گفت: «اگر خدا پدرِ شما می‌بود، مرا دوست می‌داشتید، زیرا من از خدا بیرون آمده‌ام و اینجا هستم. من از خود نیامده‌ام، بلکه او مرا فرستاده است. ⁴³چرا سخنِ مرا درنمی‌یابید؟ زیرا تابِ شنیدنِ کلامِ مرا ندارید. ⁴⁴شما از پدرِ خود، ابلیس، هستید و می‌خواهید خواسته‌های او را به جا آورید. او از آغاز قاتل بود و در حقیقت پایدار نماند، زیرا هیچ حقیقتی در او نیست. چون دروغ می‌گوید، از سرشتِ خود سخن می‌گوید، زیرا دروغگوست و پدرِ دروغ. ^b b v44 عیسی دروغِ بنیادینِ عدن را به نام برملا می‌کند. ماری که به حوّا گفت پدرِ ما نیکویی را از او دریغ می‌دارد — همان ماری که خودِ پدر را رد کرده بود — نخستین دروغگوست، پدرِ هر دروغی که پدرِ ما را دور و بیگانه جلوه می‌دهد. آنان که پسر را رد می‌کنند در همین پدر شریکند، نه در ابراهیم و نه در خدا. ⁴⁵اما چون من حقیقت را می‌گویم، به من ایمان نمی‌آورید. ⁴⁶کدام‌یک از شما مرا به گناه محکوم می‌کند؟ اگر حقیقت را می‌گویم، چرا به من ایمان نمی‌آورید؟ ⁴⁷هر که از پدرِ ما باشد، سخنانِ او را می‌شنود؛ شما از این رو نمی‌شنوید که از پدرِ ما نیستید.»

⁴⁸یهودیان پاسخ داده، گفتند: «آیا درست نمی‌گوییم که تو سامری هستی و دیوی داری؟»

⁴⁹عیسی پاسخ داد: «من دیوی ندارم، بلکه پدرم را حرمت می‌نهم، و شما مرا بی‌حرمت می‌کنید. ⁵⁰اما من در پیِ جلالِ خود نیستم؛ پدرِ ما در پیِ آن است، و اوست که داوری می‌کند. ⁵¹آمین، آمین، به شما می‌گویم، اگر کسی کلامِ مرا نگاه دارد، هرگز مرگ را نخواهد دید.»

⁵²یهودیان به او گفتند: «اکنون دانستیم که دیوی داری. ابراهیم مرد و انبیا نیز مردند، با این حال تو می‌گویی ‹هر که کلامِ مرا نگاه دارد، هرگز طعمِ مرگ را نخواهد چشید.› ⁵³آیا تو از پدرِ ما ابراهیم بزرگ‌تری، که مرد؟ انبیا نیز مردند! خود را که می‌پنداری؟»

⁵⁴عیسی پاسخ داد: «اگر من خود را جلال دهم، جلالِ من هیچ است. این پدرِ من است که مرا جلال می‌دهد، همان که شما دربارهٔ او می‌گویید ‹او خدای ماست.› ⁵⁵شما او را نمی‌شناسید، اما من او را می‌شناسم. اگر بگویم او را نمی‌شناسم، همچون شما دروغگو خواهم بود. اما من او را می‌شناسم و کلامِ او را نگاه می‌دارم. ⁵⁶پدرِ شما ابراهیم شادمان بود که روزِ مرا ببیند. آن را دید و شاد شد.»

⁵⁷پس یهودیان به او گفتند: «تو هنوز پنجاه سال نداری، و ابراهیم را دیده‌ای؟»

⁵⁸عیسی به آنان گفت: «آمین، آمین، به شما می‌گویم، پیش از آنکه ابراهیم باشد، من هستم.» ^c c v58 «من هستم» بازتابِ نامِ خدا نزد موسی است (خروج ۳:۱۴) — ادعای خدا بودن، و از همین رو دست به سنگ بردند.

⁵⁹پس سنگ‌ها برداشتند تا بر او بیندازند، اما عیسی خود را پنهان کرد و از معبد بیرون رفت.