Yuhanna 8

Bölüm 8.

8 ¹İsa ise Zeytin Dağı'na gitti.

²Sabah erkenden yine tapınağa geldi. Bütün halk O'nun yanına geldi; O da oturup onlara öğretmeye başladı. ³Din bilginleri ve Ferisiler, zina ederken yakalanmış bir kadın getirip orta yere diktiler. ⁴İsa'ya, «Öğretmen, bu kadın tam zina ederken yakalandı. ⁵Musa, Yasa'da bize böyle kadınları taşlamayı buyurdu. Sen ne dersin?» dediler. ⁶Bunu, O'nu sınamak ve suçlamak için bir gerekçe aramak amacıyla söylediler. İsa ise eğilip parmağıyla yere yazı yazmaya başladı.

⁷Onlar durmadan soru sorunca doğrulup onlara, «İçinizde günahsız olan, ilk taşı ona atsın» dedi.

⁸Sonra yine eğilip yere yazı yazdı.

⁹Bunu işitince, en yaşlıdan başlayarak birer birer oradan ayrıldılar; İsa, orta yerde duran kadınla yalnız kaldı.

¹⁰İsa doğrulup ona, «Kadın, neredeler? Hiç kimse seni yargılamadı mı?» dedi.

¹¹Kadın, «Hiç kimse, Rab» dedi. İsa, «Ben de seni yargılamıyorum» dedi. «Git, bundan sonra artık günah işleme.»

Dünyanın Işığı Benim

¹²İsa yine onlara seslendi: «Ben dünyanın ışığıyım. Beni izleyen asla karanlıkta yürümez, yaşam ışığına sahip olur.»

¹³Bunun üzerine Ferisiler O'na, «Sen kendin için tanıklık ediyorsun; tanıklığın geçerli değil» dediler.

¹⁴İsa onlara şöyle karşılık verdi: «Kendim için tanıklık etsem bile tanıklığım geçerlidir. Çünkü nereden geldiğimi ve nereye gittiğimi biliyorum. Oysa siz nereden geldiğimi, nereye gittiğimi bilmiyorsunuz. ¹⁵Siz benliğe göre yargılıyorsunuz; ben ise kimseyi yargılamıyorum. ¹⁶Yargılasam bile yargım doğrudur. Çünkü ben yalnız değilim; ben ve beni gönderen Baba, birlikte yargılarız. ¹⁷Yasanızda da, iki kişinin tanıklığının geçerli olduğu yazılıdır. ¹⁸Kendim için tanıklık eden benim, beni gönderen Baba da benim için tanıklık eder.»

¹⁹O'na, «Baban nerede?» diye sordular. İsa şöyle karşılık verdi: «Ne beni tanıyorsunuz, ne de Babam'ı. Beni tanısaydınız, Babam'ı da tanırdınız.»

²⁰İsa bu sözleri tapınakta, bağış kutularının bulunduğu yerde öğretirken söyledi. Kimse O'nu yakalamadı; çünkü saati henüz gelmemişti.

²¹İsa yine onlara, «Ben gidiyorum. Beni arayacaksınız ve günahınız içinde öleceksiniz. Benim gideceğim yere siz gelemezsiniz» dedi.

Aşağıdan ve Yukarıdan

²²Bunun üzerine Yahudiler, «Yoksa kendini mi öldürecek?» dediler. «Çünkü, ‹Benim gideceğim yere siz gelemezsiniz› diyor.»

²³İsa onlara, «Siz aşağıdansınız, ben yukarıdanım» dedi. «Siz bu dünyadansınız, ben bu dünyadan değilim. ²⁴Bu yüzden size, günahlarınız içinde öleceksiniz dedim. Benim O olduğuma iman etmezseniz, günahlarınız içinde öleceksiniz.» ^a a v24 İsa Tanrısal adı sahiplenir. «Ben O'yum», Babamız'ın Musa'ya yanan çalıda kendini tanıttığı addır (Mısır'dan Çıkış 3:14). Kalabalık bu savı bu bölümün ilerleyen kısmında anladı ve küfür ettiği gerekçesiyle O'nu taşlamaya kalkıştı (a. 59).

²⁵O'na, «Sen kimsin?» diye sordular. İsa, «Baştan beri size ne söylüyorsam, O'yum» dedi.

²⁶«Sizinle ilgili söyleyecek ve yargılayacak çok şeyim var. Ama beni gönderen gerçektir; ben O'ndan işittiklerimi dünyaya bildiriyorum.»

²⁷İsa'nın kendilerine Baba'dan söz ettiğini anlamadılar.

²⁸Bunun için İsa şöyle dedi: «İnsanoğlu'nu yukarı kaldırdığınız zaman benim O olduğumu, kendiliğimden hiçbir şey yapmadığımı, tıpkı Baba'nın bana öğrettiği gibi konuştuğumu anlayacaksınız. ²⁹Beni gönderen benimledir; O beni yalnız bırakmadı. Çünkü ben her zaman O'nu hoşnut edeni yaparım.»

Sözümde Kalın

³⁰İsa bu sözleri söylerken birçokları O'na iman etti.

³¹İsa, kendisine iman etmiş olan Yahudilere, «Eğer benim sözümde kalırsanız, gerçekten öğrencilerim olursunuz» dedi. ³²«O zaman gerçeği bileceksiniz ve gerçek sizi özgür kılacak.»

³³O'na, «Biz İbrahim'in soyundanız» diye karşılık verdiler, «hiç kimseye kölelik etmedik. Nasıl oluyor da, ‹Özgür olacaksınız› diyorsun?»

³⁴İsa şu karşılığı verdi: «Size doğrusunu söyleyeyim, günah işleyip duran herkes günahın kölesidir. ³⁵Köle evde sonsuza dek kalmaz; oğul ise sonsuza dek kalır. ³⁶Bunun için Oğul sizi özgür kılarsa, gerçekten özgür olursunuz. ³⁷İbrahim'in soyundan olduğunuzu biliyorum. Yine de beni öldürmeye çalışıyorsunuz; çünkü sözüme içinizde yer yok. ³⁸Ben Babam'ın yanında gördüklerimi söylüyorum; siz de babanızdan işittiklerinizi yapıyorsunuz.»

³⁹Onlar, «Bizim atamız İbrahim'dir» diye karşılık verdiler. İsa, «İbrahim'in çocukları olsaydınız, İbrahim'in yaptıklarını yapardınız» dedi. ⁴⁰«Ama şimdi beni, Babam'dan işittiğim gerçeği size bildiren bir adamı öldürmek istiyorsunuz. İbrahim bunu yapmadı. ⁴¹Siz babanızın yaptıklarını yapıyorsunuz.» O'na, «Biz zinadan doğmadık. Bir tek Babamız var, O da Tanrı'nın kendisidir» dediler.

⁴²İsa onlara, «Tanrı Babanız olsaydı, beni severdiniz» dedi. «Çünkü ben Tanrı'dan çıkıp geldim, işte buradayım. Kendiliğimden gelmedim, beni O gönderdi. ⁴³Söylediklerimi neden anlamıyorsunuz? Çünkü benim sözümü dinlemeye dayanamıyorsunuz. ⁴⁴Siz babanız İblis'tensiniz ve babanızın arzularını yerine getirmek istiyorsunuz. O başlangıçtan beri katildi. Gerçeğe bağlı kalmadı, çünkü onda gerçek yoktur. Yalan söylemesi kendi doğasındandır; çünkü o yalancıdır ve yalanın babasıdır. ^b b v44 İsa, Aden'deki temel yalanı adıyla açığa çıkarır. Havva'ya Babamız'ın ondan iyiliği esirgediğini söyleyen yılan —Baba'nın kendisini reddetmiş olan yılan— ilk yalancıdır; Babamız'ı uzak gösteren her yalanın babasıdır. Oğul'u reddedenler İbrahim'i ya da Tanrı'yı değil, o babayı paylaşır. ⁴⁵Ama ben gerçeği söylediğim için bana iman etmiyorsunuz. ⁴⁶Hanginiz bana günahlı olduğumu kanıtlayabilir? Gerçeği söylüyorsam, niçin bana iman etmiyorsunuz? ⁴⁷Babamız'dan olan, Babamız'ın sözlerini dinler. İşte siz Babamız'dan olmadığınız için dinlemiyorsunuz.»

⁴⁸Yahudiler O'na, «Senin bir Samiriyeli olduğunu ve cin çarptığını söylemekte haklı değil miyiz?» diye karşılık verdiler.

⁴⁹İsa, «Beni cin çarpmadı» dedi. «Ben Babam'ı onurlandırıyorum, ama siz beni aşağılıyorsunuz. ⁵⁰Ben kendi yüceliğimi aramıyorum; onu arayan Babamız'dır ve O yargılar. ⁵¹Size doğrusunu söyleyeyim, bir kimse sözüme uyarsa, ölümü asla görmeyecektir.»

⁵²Yahudiler O'na, «Cin çarptığını şimdi anladık» dediler. «İbrahim öldü, peygamberler de öldü. Oysa sen, ‹Bir kimse sözüme uyarsa, ölümü asla tatmayacaktır› diyorsun. ⁵³Yoksa sen, ölmüş olan atamız İbrahim'den daha mı büyüksün? Peygamberler de öldü! Sen kendini kim sanıyorsun?»

⁵⁴İsa şöyle karşılık verdi: «Eğer ben kendimi yüceltirsem, yüceliğim hiçtir. Beni yücelten Babam'dır; O'nun için siz, ‹Tanrımız'dır› diyorsunuz. ⁵⁵Siz O'nu tanımıyorsunuz, ama ben tanıyorum. O'nu tanımadığımı söylersem, sizin gibi yalancı olurum. Ama ben O'nu tanıyor ve sözüne uyuyorum. ⁵⁶Atanız İbrahim, günümü göreceği için sevinçle coştu. Onu gördü ve sevindi.»

⁵⁷Yahudiler, «Sen daha elli yaşında bile değilsin. İbrahim'i mi gördün?» dediler.

⁵⁸İsa, «Size doğrusunu söyleyeyim, İbrahim doğmadan önce ben varım» dedi. ^c c v58 «Ben varım» sözü, Tanrı'nın Musa'ya bildirdiği adını yankılar (Mısır'dan Çıkış 3:14) —Tanrı olduğunu ileri sürmektir; onların taşa sarılmasının nedeni de budur.

⁵⁹O zaman İsa'yı taşlamak için yerden taş aldılar. Ama İsa gizlenip tapınaktan çıktı.