Yokanan 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹Nalika Gusti Yesus langkung ing dalan, Panjenengane mirsa wong kang wuta wiwit lair. ²Para sakabate padha matur pitaken marang Panjenengane: “Rabbi, sinten ingkang damel dosa, tiyang punika punapa tiyang sepuhipun, dene piyambakipun lair wuta?”

³“Dudu wong iki lan uga dudu wong tuwane kang gawe dosa,” pangandikane Gusti Yesus, “nanging iki kelakon supaya pakaryane Rama kita bisa kababar ana ing dheweke. ^a a v3 Gusti Yesus ora gelem maca wutane wong mau minangka paukuman marga dosa. Panjenengane malah nedahake marang Rama kita, kang pakaryan panebuse bakal kawujud ing papan kang dening jagad mung dianggep kegagalan. ⁴“Kita kudu nindakake pakaryane Panjenengane kang ngutus Aku, sajrone isih awan; bengi bakal teka, nalika ora ana wong kang bisa nyambut gawe. ⁵“Sajrone Aku ana ing donya, Aku iki pepadhanging donya.”

⁶Sawuse ngandika mangkono, Panjenengane ngidoni ing lemah, banjur nggawe lendhut saka idu mau, lan ngusapake ing mripate wong mau.

⁷Panjenengane dhawuh marang wong mau: “Lungaa, wisuha ing blumbang Siloam” (tegese: Kautus). Banjur wong mau lunga, wisuh, nuli bali wis bisa ndeleng.

⁸Para tanggane lan wong-wong kang sadurunge weruh dheweke ngemis padha kandha: “Apa iki dudu wong kang biyen lungguh ngemis mau?” ⁹Ana kang kandha: “Iya iki wonge.” Ana liyane kang kandha: “Dudu, mung mirip wae.” Nanging wong mau tansah kandha: “Aku iki wonge.”

¹⁰Wong-wong mau banjur padha takon marang dheweke: “Yen mangkono, kepriye anggonmu bisa melek?”

¹¹Wangsulane: “Wong kang jenenge Yesus nggawe lendhut, diusapake ing mripatku, lan ngandika marang aku: ‘Lungaa menyang Siloam lan wisuha.’ Banjur aku lunga, wisuh, nuli bisa ndeleng.”

¹²Wong-wong mau padha takon: “Wong iku ana ing ngendi?” Wangsulane: “Aku ora ngerti.”

¹³Wong kang maune wuta mau banjur digawa menyang ngarsane para wong Farisi. ¹⁴Anadene nalika Gusti Yesus nggawe lendhut lan mbukak mripate wong mau iku pinuju dina Sabat. ¹⁵Mulane para wong Farisi uga banjur takon maneh marang dheweke, kepriye anggone bisa ndeleng. Wangsulane: “Panjenengane nglabur lendhut ing mripatku, aku banjur wisuh, nuli aku bisa ndeleng.”

¹⁶Ana sawetara wong Farisi kang kandha: “Wong iku ora saka Gusti Allah, awit ora netepi dina Sabat.” Nanging ana liyane kang kandha: “Kepriye wong dosa bisa nindakake pratandha kaya mangkono?” Mulane banjur ana pasulayan ing antarane wong-wong mau.

¹⁷Wong-wong mau banjur takon maneh marang wong kang wuta mau: “Kowe dhewe kepriye panemumu bab wong iku, dene dheweke wis mbukak mripatmu?” Wangsulane: “Panjenengane iku nabi.”

¹⁸Wong-wong Yahudi padha ora pracaya yen wong mau maune wuta banjur bisa ndeleng, nganti wong-wong mau ngundang wong tuwane wong kang wis bisa ndeleng mau. ¹⁹Wong-wong mau padha takon marang wong tuwane: “Apa iki anakmu kang kokkandhakake lair wuta? Yen mangkono, kepriye dene saiki bisa ndeleng?”

²⁰Wangsulane wong tuwane: “Kula sami mangertos bilih punika anak kula, saha bilih piyambakipun lair wuta. ²¹Nanging kados pundi dene sapunika saged ningali, kula sami boten mangertos; utawi sinten ingkang mbikak mripatipun, kula inggih boten mangertos. Sumangga dipun taken piyambak — piyambakipun sampun diwasa; piyambakipun badhe matur piyambak.” ²²Wong tuwane mau matur mangkono amarga wedi marang wong-wong Yahudi, awit wong-wong Yahudi wis padha sarujuk yen ana wong kang ngakoni Gusti Yesus minangka Sang Kristus, wong iku bakal ditundhung metu saka papan pangibadah. ^b b v22 Ditundhung metu saka papan pangibadah iku ateges disingkiri babar pisan, ing bab sosial lan agama, saka patunggalane wong Yahudi. ²³Iya kuwi sababe wong tuwane mau kandha: “Piyambakipun sampun diwasa; sumangga dipun taken.”

²⁴Wong-wong mau banjur nyeluk maneh wong kang maune wuta mau, sarta padha kandha: “Caosa kamulyan marang Gusti Allah. Aku padha ngerti yen wong iku wong dosa.”

²⁵Wangsulane: “Apa Panjenengane wong dosa, aku ora ngerti. Siji prakara kang dakmangerteni: maune aku wuta, saiki bisa ndeleng.”

²⁶Wong-wong mau banjur padha kandha marang dheweke: “Apa kang ditindakake marang kowe? Kepriye anggone mbukak mripatmu?”

²⁷Wangsulane: “Aku rak wis ngandhani kowe kabeh, nanging kowe padha ora ngrungokake. Yagene kowe arep ngrungokake maneh? Apa kowe uga padha arep dadi sakabate?”

²⁸Wong-wong mau banjur padha ngala-ala dheweke, pangucape: “Kowe iku sakabate, nanging aku padha dadi sakabate Nabi Musa. ²⁹Aku padha ngerti yen Gusti Allah wis ngandika marang Nabi Musa, nanging aku ora ngerti wong iku asale saka ngendi.”

³⁰Wangsulane wong mau: “Iki sing nggumunake: kowe padha ora ngerti Panjenengane asale saka ngendi, mangka Panjenengane wis mbukak mripatku. ³¹Kita padha ngerti yen Gusti Allah ora miyarsakake wong dosa, nanging menawa ana wong kang ngabekti marang Gusti Allah lan nindakake karsane, Panjenengane bakal miyarsakake wong iku. ³²Wiwit donya dumadi durung tau ana wong krungu bab wong kang mbukak mripate wong kang lair wuta. ³³Saupama wong iku ora saka Gusti Allah, mesthi ora bisa nindakake apa-apa.”

³⁴Wong-wong mau mangsuli: “Kowe iku lair kebak ing dosa, kok wani mulang aku kabeh?” Banjur wong mau ditundhung metu.

Apa Kowe Pracaya?

³⁵Gusti Yesus mireng yen wong mau ditundhung metu, lan bareng kepanggih karo dheweke, banjur ngandika: “Apa kowe pracaya marang Putraning Manungsa?”

³⁶Wangsulane: “Sinten ta Panjenenganipun, Gusti, supados kula saged pitados dhateng Panjenenganipun?”

³⁷Pangandikane Gusti Yesus: “Kowe wis ndeleng Panjenengane, malah Panjenengane iku kang lagi ngandika karo kowe.”

³⁸Atur wangsulane: “Gusti, kula pitados,” banjur wong mau sujud nyembah marang Panjenengane.

³⁹Gusti Yesus ngandika: “Aku rawuh ing donya iki kanggo pangadilan, supaya wong kang ora ndeleng padha bisa ndeleng, lan wong kang rumangsa ndeleng malah dadi wuta.”

⁴⁰Sawetara wong Farisi kang ana ing kono padha krungu pangandika mau, banjur matur: “Punapa kula ugi sami wuta?”

⁴¹Pangandikane Gusti Yesus: “Saupama kowe padha wuta, kowe ora padha duwe dosa; nanging sarehne kowe padha kandha, ‘Aku padha bisa ndeleng,’ mula dosamu tetep ana.”