Purwaning Dumadi 50 FHB Father's Heart Bible™

50 ¹Yusuf banjur tumungkul ing raine bapakne, nangisi lan ngambungi dheweke. ²Yusuf banjur prentah marang para tabib kang ngladeni dheweke, supaya ngukup layone bapakne. Mula para tabib mau padha ngukup layone Israel. ³Patang puluh dina suwene, iya iku wektu kang lumrah kanggo ngukup layon; wong Mesir padha nangisi dheweke suwene pitung puluh dina.

⁴Bareng dina-dina patangise wis liwat, Yusuf banjur kandha marang kulawargane Sang Prabu Pringon: “Manawa kula pikantuk sih wonten ing ngarsa panjenengan sadaya, mugi kersaa ngaturi uninga dhateng Sang Prabu Pringon: ⁵Bapak kula sampun nyumpah kula, mangkene: ‘Aku arep mati; kuburen aku ing pakuburan kang wis dakdhudhuk kanggo awakku dhewe ing tanah Kanaan.’ Awit saking punika, kula nyuwun lilah minggah sapunika ngubur bapak kula, lajeng kula badhe wangsul.”

⁶Sang Prabu Pringon banjur ngandika: “Munggaha lan kuburen bapakmu, kaya anggone bapakmu wis nyumpah kowe.”

⁷Yusuf banjur munggah ngubur bapakne; kang ndherekake dheweke yaiku sakabehe abdine Sang Prabu Pringon, para pinituwa ing kraton, lan sakabehe para pinituwa ing tanah Mesir, ⁸sarta sakabehe brayate Yusuf, para sadulure, lan brayate bapakne. Mung bocah-bocahe, pepanthan wedhus lan sapine, kang padha ditinggal ing tanah Gosyen. ⁹Kreta-kreta lan para prajurit jaranan uga padha melu munggah. Rombongane gedhe banget. ¹⁰Wong-wong mau banjur padha tekan ing pamidenan Atad, ing sabrange Kali Yarden, banjur padha nangis ana ing kono kanthi tangis kang gedhe lan abot banget; Yusuf nganakake patangisan pitung dina kanggo bapakne. ¹¹Bareng wong-wong kang manggon ing tanah kono, yaiku wong Kanaan, padha weruh patangisan ing pamidenan Atad mau, banjur padha kandha: “Iki patangisan kang pait banget saka wong Mesir.” Mulane panggonan iku dijenengake Abel-Mizraim; dununge ing sabrange Kali Yarden. ^a a v11 Abel-Mizraim tegese “patangisane Mesir” — wong Kanaan njenengake panggonan iku adhedhasar tangis gedhe kang disekseni ana ing kono. ¹²Anak-anake padha nindakake tumrap dheweke kaya kang wis diweling-welingake marang wong-wong mau. ¹³Anak-anake padha nggawa layone menyang tanah Kanaan, banjur dikubur ing guwa ing pategalan Makhpela, kang dituku dening Abraham saka Efron wong Het minangka pakuburan, ngadhep menyang Mamre. ¹⁴Sawise ngubur bapakne, Yusuf banjur bali menyang Mesir karo para sadulure lan sakabehe wong kang wis padha melu munggah ngubur bapakne.

Rasa Wedi Lawas Para Sadulur

¹⁵Para sadulure Yusuf, bareng padha weruh yen bapakne wis mati, banjur padha kandha: “Kepriye yen Yusuf sengit marang kita lan males kita amarga sakabehe piala kang wis padha kita tandukake marang dheweke?” ¹⁶Mulane banjur padha kongkonan ngaturi weruh marang Yusuf, kandhane: “Bapakmu wis aweh welinge mangkene sadurunge tilar donya: ¹⁷Kandhakna marang Yusuf: ‘Dakjaluk kowe ngapura paneraka lan dosane para sadulurmu, awit wong-wong mau wis nandukake piala marang kowe.’ Samenika kula nyuwun mugi panjenengan ngapunten paneraka para abdinipun Gusti Allahipun bapak panjenengan.” Yusuf nangis nalika wong-wong mau padha matur mangkono marang dheweke. ¹⁸Para sadulure uga banjur padha teka, sumungkem ana ing ngarsane, lan padha matur: “Lah, kula sadaya punika abdi panjenengan.” ¹⁹Nanging Yusuf kandha marang wong-wong mau: “Aja padha wedi, apa aku iki ngganti kalungguhane Rama kita? ²⁰Kowe padha ngarah piala marang aku, nanging Rama kita ngarsakake iku dadi becik, supaya akeh wong bisa dislametake nyawane, kaya kang saiki kelakon. ²¹Saiki, aja padha wedi; aku bakal nyukupi kabutuhanmu lan anak-anakmu.” Mangkono Yusuf nglipur wong-wong mau, sarta ngucap tembung-tembung kang nentremake ati.

Taun-taun Pungkasane Yusuf

²²Yusuf banjur tetep manggon ing Mesir, dheweke lan brayate bapakne. Yusuf urip nganti umur 110 taun. ²³Yusuf ndeleng anak-anake Efraim nganti turun katelu; anak-anake Makhir anake Manasye uga padha lair ing pangkone Yusuf. ^b b v23 Numpangake bayi kang lagi lair ing pangkone sesepuh iku sawijining pratandha kuna bab pangangkat anak lan panampa — Yusuf kanthi resmi ngakoni bocah-bocah iku dadi anake dhewe. ²⁴Yusuf banjur kandha marang para sadulure: “Aku wis arep mati, nanging Rama kita mesthi bakal rawuh nulungi kowe kabeh lan bakal ngentasake kowe saka tanah iki menyang tanah kang wis diprasetyakake marang Abraham, Iskak, lan Yakub.” ^c c v24 Tembung pungkasane Yusuf iku nuju marang lelakon Pangentasan — Rama kita ora negakake para putrane ana ing pangawulan; Panjenengane rawuh kanggo mulihake wong-wong mau menyang omahe. ²⁵Yusuf banjur nyumpah marang anak-anake Israel: “Rama kita mesthi bakal rawuh nulungi kowe kabeh; balung-balungku gawanen munggah saka kene.” ²⁶Yusuf banjur mati nalika umur 110 taun. Layone diukup lan dilebokake ing peti ana ing Mesir.