Para Putrane Yakub ing Mesir

Wektu suwé Israèl ana ing Mesir dadi perbudakan. Rama kita njumenengaké Musa, ngremuk Firaun nganggo sepuluh pageblug, mbukak segara, lan nuntun bangsa iku tekan Gunung Sinai—ing kono Panjenengané naleni Sarira karo wong-wong mau ing prajanjian lan rawuh dedalem ing satengah-tengahé.

Pasal 1.

Iki jenenge para putrane Israel kang teka ing tanah Mesir bareng karo Yakub, saben wong karo brayate: Ruben, Simeon, Lewi, lan Yehuda, Isakhar, Zebulon, lan Benyamin, Dan lan Naftali, Gad lan Asyer. Cacahe wong kabeh kang metu saka Yakub ana pitung puluh; dene Yusuf wis ana ing tanah Mesir. Banjur Yusuf seda, uga para sadulure kabeh, lan sakehe wong ing jaman iku. Nanging bangsa Israel padha subur, tangkar-tumangkar, saya akeh, lan dadi saya kuwat banget, nganti tanah iku kebak wong Israel.

Nuli ana raja anyar jumeneng ing Mesir, kang ora wanuh marang Yusuf. Panjenengane ngandika marang rakyate: “Delengen, wong Israel iku luwih akeh lan luwih kuwat tinimbang kita. Mara, kita tandangi kanthi wicaksana, supaya aja nganti saya akeh, lan yen ana perang, aja nganti padha gabung karo mungsuh kita, nglawan kita, banjur ninggalake tanah iki.” Mulane padha didokoki para mandhor supaya nindhes bangsa iku kanthi pagawean peksan, mbangun kutha-kutha gudhang kagungane Sang Prabu Pringon, yaiku Pitom lan Raamses. Nanging saya ditindhes dening wong Mesir, bangsa Israel iku saya akeh lan saya sumebar, nganti wong Mesir padha giris marang bangsa Israel. Mulane wong Mesir padha meksa bangsa Israel nyambut gawe kaya batur tukon kanthi siya-siya. Uripe bangsa iku digawe pait kanthi pagawean abot nguli tembok lan gawe bata sarta sarupaning pagawean ing sawah. Ing sakabehing pagaweane kang abot mau, wong Mesir anggone meksa kanthi siya-siya.

Banjur raja ing Mesir ngandika marang para dhukun bayi Ibrani, kang siji jenenge Sifra lan sijine Pua: “Samangsa kowe nulungi para wong wadon Ibrani nglairake, titenana ing panggonane nglairake: yen lanang, patenana; nanging yen wadon, uripana.” Nanging para dhukun bayi mau padha wedi-asih marang Rama kita ing swarga, mula ora padha nglakoni apa kang didhawuhake dening raja ing Mesir; bocah-bocah lanang mau padha diuripi. Mulane raja ing Mesir nimbali para dhukun bayi mau lan ngandika marang wong-wong iku: “Yagene kowe padha tumindak mangkono, bocah-bocah lanang koki uripi?”

Para dhukun bayi mau padha matur marang Sang Prabu Pringon: “Para wong wadon Ibrani punika boten kados para wong wadon Mesir — sami rosa, sampun nglairaken saderengipun dhukun bayi dhateng.”

Mulane Rama kita paring kabecikan marang para dhukun bayi mau, lan bangsa iku saya akeh sarta dadi saya kuwat banget. Lan sarehne para dhukun bayi mau padha wedi-asih marang Rama kita, mula padha diparingi brayat dhewe-dhewe. Banjur Sang Prabu Pringon dhawuh marang sakehing rakyate: “Saben bocah lanang kang lair saka wong Ibrani, cemplungna ing Kali Nil, nanging saben bocah wadon uripana.”