Bayi kang Didhelikake ing Antarane Glagah
Sawijining ibu wong Lewi ndhelikake anake lanang telung sasi, banjur nyelehake ing kranjang kang dipulas pasir ing antarane gelagah pinggir kali Nil, lan putrine Firaun malah mbayar ibune dhewe kanggo nusoni. Bareng wis gedhe, Musa mateni wong Mesir lan ngungsi menyang Midian. Israel padha sesambat, lan Rama kita miyarsakake sarta ngelingi prejanjiane.
2 1Kacarita ana sawijining wong saka taler Lewi kang ngepek anak wadone wong Lewi dadi bojone. 2Wong wadon mau banjur ngandhut lan nglairake anak lanang; bareng weruh yen bayine seger kuwarasan, banjur didhelikake telung sasi lawase. 3Bareng ora bisa ndhelikake maneh, banjur njupuk kranjang saka glagah, dilabur nganggo ter lan gala-gala, bayine dilebokake ing jero, banjur dideleh ing antarane glagah ing pinggir Kali Nil. 4Sadulure wadon ngadeg ing kadohan arep weruh kepriye dadine bayi mau. 5Putrine Sang Prabu Pringon tedhak arep siram ing Kali Nil, dene para abdine wadon padha mlaku ing pinggir Kali Nil. Bareng mirsa kranjang ing antarane glagah, banjur ngutus abdine wadon supaya njupuk. 6Bareng kabukak, mirsa bayi mau — bocah lanang, kang lagi nangis. Panggalihe trenyuh, banjur ngandika: “Iki mesthi salah sawijining bayine wong Ibrani.”
7Sadulure wadon mau matur marang putrine Sang Prabu Pringon: “Punapa kula ngundangaken tiyang estri Ibrani kangge nusoni bayi punika kagem panjenengan?”
8Wangsulane putrine Sang Prabu Pringon: “Iya, lungaa.” Bocah wadon mau banjur lunga ngaturi ibune bayi mau.
9Putrine Sang Prabu Pringon ngandika marang wong wadon mau: “Bayi iki gawanen lan susonana kanggo aku; aku bakal mbayar opahmu.” Wong wadon mau banjur nggawa bayi mau lan nusoni.
10Bareng bocah mau wis gedhe, banjur diaturake marang putrine Sang Prabu Pringon, kang banjur mupu dadi putrane, lan diparingi jeneng Musa, pangandikane: “Amarga dheweke dakentas saka banyu.” a a v10 Jeneng Musa iku unine meh padha karo tembung ‘ngentas’ — bayi mau dijenengake miturut nalika dheweke dientas saka banyu.
Musa ing Antarane Bangsane Dhewe
11Ing dina-dina iku, bareng Musa wis gedhe, banjur metu nemoni bangsane, lan weruh anggone padha nyangga momotan abot. Musa uga weruh sawijining wong Mesir kang nggebugi wong Ibrani, salah sawijining sadulure. 12Musa banjur noleh ngiwa nengen, bareng weruh ora ana wong, banjur mateni wong Mesir mau lan dipendhem ing wedhi.
13Esuke Musa metu maneh, weruh ana wong Ibrani loro kang padha gelut, banjur ngucap marang wong kang salah: “Yagene kowe nggebugi kancamu?”
14Wangsulane wong mau: “Sapa kang ngangkat kowe dadi panggedhe lan hakim ngreh aku kabeh? Apa kowe arep mateni aku kaya anggonmu mateni wong Mesir mau?” Musa dadi wedi lan mbatin: “Temenan, prakara iku wis kawruhan.”
15Bareng Sang Prabu Pringon mireng bab iku, banjur ngarah patine Musa. Nanging Musa keplayu saka ngarsane Sang Prabu Pringon, banjur manggon ing tanah Midian, lan lungguh ing sapinggire sumur.
16Imame tanah Midian duwe anak wadon pitu; padha teka arep ngangsu banyu lan ngebaki palungan kanggo ngombeni wedhuse bapakne. 17Nanging bareng para pangon padha teka lan ngusir bocah-bocah wadon mau, Musa banjur ngadeg, nulungi, sarta ngombeni wedhus-wedhuse. 18Bareng padha mulih marani bapakne, yaiku Rehuel, banjur ditakoni: “Yagene dina iki kowe padha mulih gasik temen?”
19Wangsulane bocah-bocah wadon mau: “Wonten tiyang Mesir ingkang nulungi kula saking tangane para pangon, malah ngangsokaken toya kangge kula sarta ngombeni wedhus-wedhus.”
20Pitakone marang anak-anake wadon: “Ana ngendi wonge? Yagene wong mau koktinggal? Undangen mrene supaya melu mangan.”
21Musa gelem manggon karo wong mau, kang banjur ngomah-omahake Musa karo Zipora, anake wadon. 22Zipora banjur nglairake anak lanang; Musa menehi jeneng Gersom, pangucape: “Aku wis dadi wong neneka ing tanah manca.” b b v22 Jeneng Gersom iku unine meh padha karo tembung Ibrani kang ateges ‘wong neneka ing kana’ — Musa menehi jeneng anake miturut uripe dhewe minangka wong manca kang adoh saka omahe.
23Let suwe sawise iku, ratune tanah Mesir seda. Wong Israel padha sesambat marga saka anggone dadi batur tukon, lan padha sambat-sambat; panjerite munggah marang ngarsane Rama kita saka ing pangeniayan mau. 24Rama kita miyarsakake pasambate, sarta Panjenengane banjur ngengeti prajanjiane karo Abraham, karo Iskak, lan karo Yakub. 25Rama kita mirsani wong Israel, sarta Panjenengane nguningani kaanane.