Musa ing Ara-ara Samun
Nalika angon wedhus ing pucuking ara-ara samun, Musa nyimpang marani grumbul kang murub nanging ora gosong. Rama kita ngandika yen Panjenengane wis mirsani kasangsaran, miyarsakake sesambat, lan tumedhak kanggo ngluwari — sarta ngutus Musa. Nalika ditakoni asmane, Panjenengane mangsuli AKU IKI SAPA AKU.
3 1Musa pinuju angon wedhuse maratuwane, yaiku Yitro, imam ing Midian. Wedhus mau digiring menyang sabrang ara-ara samun, nganti tekan ing gunung Horeb, yaiku gununge Rama kita. 2Ing kono Malaekate Rama kita ngatingal marang Musa sajrone urubing geni saka ing satengahe grumbul eri. Musa ndeleng: grumbul mau murub, nanging ora kobong entek. 3Musa banjur ngucap: “Aku arep mrana ndeleng tetingalan kang nggumunake iki, yagene grumbul eri mau ora kobong entek.”
4Bareng Rama kita mirsa yen Musa nyimpang arep ndeleng, banjur nimbali Musa saka ing satengahe grumbul mau: “Musa, Musa!” Ature Musa: “Kawula wonten ing ngriki.”
5Pangandikane Rama kita: “Aja nyedhak mrene. Trompahmu culna saka ing sikilmu, awit lemah kang kokidaki iku suci.” 6Pangandikane maneh: “Aku iki Ramamu, Allahe Abraham, Allahe Iskak lan Allahe Yakub.” Musa banjur ngaling-alingi raine, awit wedi ndeleng marang Rama kita.
7Rama kita banjur ngandika: “Aku pancen wis mirsani kasangsarane umatKu ing tanah Mesir, lan wis miyarsa panjerite marga saka para mandhore, awit Aku pirsa marang rekasane. 8Mulane Aku wis tumedhak arep ngluwari wong-wong mau saka ing tanganing wong Mesir, sarta ngirid metu saka ing tanah kono menyang tanah kang becik lan jembar, yaiku tanah kang luber ing puwan lan madu, menyang panggonane wong Kanaan, wong Het, wong Amori, wong Feris, wong Hewi lan wong Yebus. 9Saiki pesambate wong Israel wis tumeka ing ngarsaKu, sarta Aku wis mirsani anggone wong Mesir nindhes marang wong-wong mau. 10Mulane saiki mangkata—Aku ngutus kowe sowan marang ngarsane Firaun, supaya kowe ngirid umatKu, yaiku para anak turune Israel, metu saka ing tanah Mesir.”
11Ature Musa marang Rama kita: “Kawula punika sinten, dene kedah sowan dhateng ngarsanipun Firaun saha ngirid tiyang Israel medal saking tanah Mesir?”
12Pangandikane: “Aku mesthi bakal nunggil karo kowe. Lan iki kang dadi tandha, yen kowe pancen Dakutus: samangsa kowe wis ngirid umat iku metu saka ing tanah Mesir, kowe bakal padha ngabekti marang Ramamu ana ing gunung iki.”
13Ature Musa marang Rama kita: “Manawi kawula sowan dhateng tiyang Israel saha matur dhateng tiyang-tiyang punika, ‘Allahipun para leluhur panjenengan sampun ngutus kula dhateng panjenengan,’ lajeng tiyang-tiyang punika badhe nyuwun pirsa dhateng kawula, ‘Sinten asmanipun?’—kawula kedah mangsuli kadospundi?”
14Rama kita banjur ngandika marang Musa: “AKU IKI AKU.” Pangandikane maneh: “Kandhaa marang wong Israel: ‘AKU wis ngutus aku nemoni kowe kabeh.’” a a v14 Nalika Gusti Yesus ngandika, ‘sadurunge Abraham ana, AKU IKI ANA’ (Yokanan 8:58), Panjenengane ngandikakake asma kang pancen diparingake dening Rama kita marang Musa ing kene. 15Rama kita uga ngandika marang Musa: “Kandhaa marang wong Israel: ‘Ramamu—yaiku Allahe Abraham, Allahe Iskak lan Allahe Yakub—wis ngutus aku nemoni kowe kabeh.’ Iki asmaKu ing salawas-lawase, lan kaya mangkono anggonKu bakal dielingi ing saben turunan. 16Mangkata, klumpukna para pinituwane Israel lan kandhaa marang wong-wong mau: Ramamu—yaiku Allahe Abraham, Allahe Iskak lan Allahe Yakub—wis ngatingal marang aku, pangandikane: Aku temen-temen wis nggatekake kaananmu, lan wis mirsani apa kang ditindakake marang kowe ana ing tanah Mesir, 17lan Aku wis prasetya arep ngentasake kowe metu saka ing kasangsaran ing tanah Mesir, menyang tanahe wong Kanaan, wong Het, wong Amori, wong Feris, wong Hewi lan wong Yebus—yaiku tanah kang luber ing puwan lan madu. 18Wong-wong mau bakal padha ngrungokake marang kowe. Kowe lan para pinituwane Israel padha sowana marang ratuning Mesir, nuli matura: ‘Rama kita, Allahe bangsa Ibrani, sampun manggihi kawula sadaya. Milanipun, keparenga kawula sami lumampah tigang dinten dhateng ara-ara samun, prelu saos kurban dhumateng Rama kita.’ 19Nanging Aku pirsa, yen ratuning Mesir ora bakal nglilani kowe kabeh lunga, kajaba marga saka tangan kang santosa. 20Aku bakal mulungake astaKu lan nggebag tanah Mesir kalawan sakehing kaelokan kang bakal Daktindakake ana ing kono; sawuse mangkono ratu mau bakal nglilani kowe kabeh lunga. 21Aku bakal gawe wong Mesir asih marang bangsa iki, satemah besuk samangsa kowe padha lunga, ora bakal lunga kanthi tangan kothong. 22Saben wong wadon kudu njaluk marang tangga-teparone lan marang wong wadon kang nunggal saomah, awujud barang-barang salaka lan mas sarta sandhangan, banjur iku padha enggokna ing anak-anakmu lanang lan wadon. Mangkono anggonmu bakal ngrayah bandhane wong Mesir.” b b v22 Lungane bangsa Israel saka ing tanah Mesir kanthi nggawa kasugihan iku netepi janjine Sang Rama marang Abraham ing Purwaning Dumadi 15:14.