Pangentasan 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Ature Musa: “Nanging tiyang-tiyang punika boten badhe pitados dhateng kawula utawi mirengaken swanten kawula, awit badhe sami matur, ‘Rama kita boten ngatingal dhateng panjenengan.’”

²Pangandikane Rama kita marang Musa: “Apa kang ana ing tanganmu iku?” Ature Musa: “Teken.”

³Pangandikane Rama kita: “Uncalna ing lemah.” Teken mau banjur diuncalake ing lemah, nuli malih dadi ula, temah Musa mlayu nyingkiri ula mau.

⁴Nanging Rama kita ngandika marang Musa: “Ulungna tanganmu lan cekelen buntute” — Musa banjur ngulungake tangane, nuli dicekel, lan malih dadi teken maneh ing tangane. ⁵“supaya wong-wong mau padha ngandel yen Ramamu, Gusti Allahe para leluhure — Gusti Allahe Abraham, Iskak, lan Yakub — wis ngatingal marang kowe.”

⁶Rama kita banjur ngandika marang Musa: “Lebokna tanganmu ing jubahmu.” Musa banjur nglakoni, lan bareng ditarik metu, tangane katrajang lelara kulit, putih kaya salju.

⁷Pangandikane maneh: “Lebokna maneh tanganmu ing jubahmu.” Musa banjur nglakoni, lan bareng ditarik metu, tangane wis waras maneh, kaya daging awake liyane.

⁸“Yen wong-wong mau padha ora ngandel marang kowe utawa ora nggugu marang pratandha kang kapisan, bisa uga padha ngandel marang pratandha kang kapindho. ⁹Nanging yen wong-wong mau isih padha ora ngandel marang pratandha loro iki utawa ora nggugu marang swaramu, njupuka banyu saka Bengawan Nil lan esokna ing lemah garing; banyu kang kokjupuk saka Bengawan Nil mau bakal dadi getih ing lemah garing.”

¹⁰Nanging Musa munjuk marang Rama kita: “Dhuh Gusti, Rama kawula, kawula boten nate pinter micara, boten rumiyin punapa dene sasampunipun Paduka ngandika dhateng abdi Paduka, awit kawula punika kaku ing pangucap saha kaku ing ilat.”

¹¹Rama kita banjur ngandika marang Musa: “Sapa kang paring cangkem marang manungsa? Sapa kang gawe wong dadi bisu utawa budheg, bisa ndeleng utawa wuta? Apa iku dudu Aku, Ramamu? ¹²Mulane saiki mangkata, Aku bakal nunggil karo cangkemmu lan bakal mulang kowe apa kang kudu kokucapake.”

¹³Nanging Musa munjuk: “Dhuh Gusti, Rama kawula, mugi karsaa ngutus tiyang sanes kemawon.”

¹⁴Rama kita banjur duka marang Musa. Pangandikane: “Apa Harun, kakangmu wong Lewi iku, dudu sedulurmu? Aku ngerti yen dheweke pinter micara. Lah saiki dheweke lagi metu arep methukake kowe, lan bakal bungah atine samangsa weruh kowe. ¹⁵Kandhaa marang dheweke, lan lebokna tembung-tembung mau ing cangkeme. Aku bakal nunggil karo cangkemmu lan cangkeme, sarta bakal mulang kowe sakloron apa kang kudu koktindakake. ¹⁶Dheweke bakal ngucap minangka gegentimu marang bangsa iku, dadi cangkemmu, lan kowe bakal kaya Gusti Allah tumrap dheweke. ¹⁷Lan gawanen teken iki ing tanganmu, kanggo nindakake pratandha-pratandha mau.”

Musa Pamitan karo Yitro

¹⁸Musa banjur bali menyang panggonane maratuwane, yaiku Yitro, sarta matur: “Keparenga kula wangsul dhateng sadherek-sadherek kula ing tanah Mesir, badhe ningali punapa taksih sami gesang.” Yitro mangsuli: “Lungaa kanthi slamet.”

¹⁹Rama kita ngandika marang Musa nalika ana ing tanah Midian: “Balia menyang tanah Mesir — kabeh wong kang padha arep mateni kowe wis padha mati.”

²⁰Musa banjur ngajak bojo lan anak-anake, ditunggangake ing kuldi, lan bali menyang tanah Mesir. Musa nggawa teken kagungane Rama kita ing tangane.

²¹Rama kita banjur ngandika marang Musa: “Samangsa kowe bali menyang tanah Mesir, tindakna ana ing ngarsane Pringon kabeh kaelokan kang wis Dakparingi panguwasa supaya bisa koktindakake. Nanging Aku bakal mangkotake atine, satemah dheweke ora bakal nglilani bangsa iku lunga. ²²Banjur kowe kudu matur marang Pringon, ‘Mangkene pangandikane Rama kita: Israel iku anakKu kang mbarep, ^a a v22 Wis suwe sadurunge Israel dadi sawijining bangsa, Rama kita wis nyebut umat iki minangka putrane kang mbarep — pratandha kang kawitan bab kulawarga kang lagi diklumpukake dadi kagungane, kang kayekten nalika Gusti Yesus, Sang Pambarep kang sejati, mbukak dalan mulih kanggo kabeh para putrane. ²³lan Aku dhawuh marang kowe: Nglilanana anakKu lunga supaya ngabekti marang Aku. Yen kowe ora gelem nglilani dheweke lunga, Aku bakal mateni anakmu kang mbarep.’”

²⁴Ana ing sawijining papan panginepan ing tengah dalan, Rama kita manggihi Musa sarta karsa mateni dheweke. ^b b v24 Adegan kang cekak lan kebak wewadi iki ngener marang pratandhaning prajanjian, yaiku tetak, kang wis dilirwakake dening Musa tumrap anake. Tumindake Zipora kang rikat mbalekake kulawarga marang prajanjian sadurunge Musa bisa nuntun umate Rama kita. ²⁵Zipora banjur njupuk watu landhep, ngethok kulupe anake, nuli didemekake ing sikile Musa, sarta matur: “Saestu, panjenengan punika penganten rah tumrap kula.”

²⁶Mulane Rama kita banjur nguwalake Musa. Zipora nuli matur: “Penganten rah,” marga saka bab tetak mau.

²⁷Rama kita ngandika marang Harun: “Lungaa, methukna Musa ing ara-ara samun.” Harun banjur mangkat, nemoni Musa ana ing gununge Rama kita, lan ngambung dheweke.

²⁸Musa banjur nyritakake marang Harun sakabehing pangandika kang wis diparingake dening Rama kita supaya diaturake, sarta sakabehing pratandha kang didhawuhake supaya ditindakake. ²⁹Musa lan Harun banjur padha mangkat lan nglumpukake sakabehing pinituwane bangsa Israel. ³⁰Harun banjur ngandharake sakabehing pangandika kang wis didhawuhake dening Rama kita marang Musa, sarta nindakake pratandha-pratandha mau ana ing ngarepe bangsa iku. ³¹Bangsa iku banjur padha ngandel. Bareng padha krungu yen Rama kita wis rawuh mitulungi bangsa Israel sarta wis mirsani kasangsarane, wong-wong mau padha tumungkul lan sujud nyembah.