Musa lan Harun ing Ngarsane Pringon
Musa lan Harun nyuwun marang Firaun supaya diparengake nganakake riyaya ing ara-ara samun, lan diwangsuli yen Firaun ora wanuh marang Allah iku. Damen ora diwenehake maneh nanging cacahe bata tetep, para mandhor digebugi, lan Israel nyalahake Musa. Musa bali lan matur marang Rama kita, yagene Panjenengane ngutus dheweke.
5 1Sawuse mangkono Musa lan Harun banjur sowan marang Pringon, sarta matur: “Mangkene pangandikane Rama kita, Ramane umat Israel: Nglilanana umatKu lunga, supaya padha gawe riyaya kanggo Aku ana ing ara-ara samun.”
2Pangandikane Pringon: “Sapa ta Gusti Allah iku, dene aku kudu ngestokake dhawuhe lan nglilani Israel lunga? Aku ora wanuh marang Gusti Allah, lan aku ora bakal nglilani Israel lunga.”
3Ature wong loro mau: “Rama kita sampun manggihi kawula sadaya. Keparenga kawula sami lumampah tigang dinten tebihipun dhateng ara-ara samun, saprelu saos kurban dhateng Rama kita, supados Panjenengane boten nggebag kawula kanthi pageblug utawi pedhang.”
4Nanging Sang Prabu ing Mesir ngandika marang wong loro mau: “Musa lan Harun, yagene kowe padha ngendheg rakyat saka ing pagaweane? Padha balia menyang pagaweanmu!” 5Pangandikane Pringon: “Delengen, saiki rakyat ing tanah iki wis akeh banget, mangka kowe padha arep ngendhegake anggone nyambut gawe!”
6Ing dina iku uga Pringon dhawuh marang para mandhor lan para pengawas kang ngereh rakyat, pangandikane: 7“Wiwit saiki aja maneh kowe padha menehi dami marang rakyat kanggo gawe bata kaya sadurunge. Kareben padha golek dami dhewe.
8Cacahe bata kang kudu digawe iku tetepna kaya sadurunge, aja dikurangi. Wong-wong iku padha kesed, mulane padha sesambat: ‘Keparengna aku padha lunga saos kurban marang Gusti Allah kita.’ 9Pagaweane wong-wong iku abotna, supaya padha tetep nyambut gawe lan ora nggugu marang tembung-tembung goroh.”
10Para mandhor lan para pengawas banjur padha metu, sarta ngandhani rakyat: “Mangkene dhawuhe Pringon: ‘Aku ora bakal menehi dami marang kowe maneh.’ 11Padha goleka dami dhewe ing ngendi bae kowe bisa nemu — nanging pagaweanmu ora bakal dikurangi babar pisan.’” 12Mulane rakyat banjur padha sumebar ing satanah Mesir kabeh, prelu nglumpukake pangpung kanggo ngganti dami. 13Para mandhor tansah padha ngoyak-oyak: “Pagaweanmu saben dina rampungna, padha kaya nalika kowe isih padha oleh dami.” 14Para pengawas bangsa Israel, kang didadekake panggedhe dening para mandhore Pringon, padha digebugi lan ditakoni: “Yagene cacahe bata kang kudu kokgawe wingi lan dina iki ora kecukup kaya sadurunge?”
15Para pengawas bangsa Israel banjur padha sowan sarta sesambat marang Pringon: “Punapaa dene abdi dalem sami panjenengan tindakaken kados makaten? 16Abdi dalem sami boten kaparingan dami, nanging dipun dhawuhi: ‘Damela bata!’ Lah, abdi dalem sami dipun gebugi, mangka ingkang lepat punika rakyat panjenengan piyambak.”
17Pangandikane Pringon: “Kesed! Kowe pancen padha kesed! Mulane kowe padha kandha: ‘Keparengna aku padha lunga saos kurban marang Gusti Allah.’ 18Saiki padha lungaa, nyambuta gawe! Kowe ora bakal padha kaparingan dami, nanging kowe kudu nyaosake bata genep kaya cacahe.”
19Para pengawas bangsa Israel padha rumangsa cilaka bareng dikandhani: “Cacahe bata gawyanmu saben dina aja dikurangi.” 20Bareng padha metu saka ngarsane Pringon, wong-wong mau padha kepethuk Musa lan Harun kang lagi ngenteni, 21sarta padha kandha marang wong loro mau: “Muga-muga Rama kita mirsani kowe lan ngadili, amarga kowe wis njalari awake dhewe dadi gegandan kang ora enak ing ngarsane Pringon lan para punggawane, sarta wis masrahake pedhang ing tangane kanggo mateni awake dhewe.”
22Musa banjur wangsul marang ngarsane Rama kita, sarta matur: “Dhuh Rama, Pangeran kawula, punapaa dene Paduka ndhatengaken karupekan dhateng umat punika? Punapaa dene Paduka ngutus kawula?
23Awit wiwit kawula sowan dhateng Pringon lan wicanten atas asma Paduka, Pringon malah damel sangsara dhateng umat punika, mangka Paduka babar pisan dereng ngluwari umat Paduka.”