خروج 5

5 ¹پس از آن، موسی و هارون نزد فرعون رفتند و گفتند: «پدر ما بر اسرائیل چنین می‌گوید: قوم مرا رها کن تا در بیابان برای من عید بگیرند.»

²فرعون گفت: «خدا کیست که صدای او را اطاعت کنم و اسرائیل را رها سازم؟ من خدا را نمی‌شناسم و اسرائیل را رها نخواهم کرد.»

³گفتند: «پدر ما با ما ملاقات کرده است. بگذار سه روز راه در بیابان برویم تا برای پدر ما قربانی کنیم، مبادا ما را به بلا یا شمشیر بزند.»

⁴اما پادشاه مصر به آنان گفت: «ای موسی و هارون، چرا قوم را از کارشان بازمی‌دارید؟ به کارِ سختِ خود بازگردید!» ⁵فرعون گفت: «ببینید، مردمانِ این سرزمین اکنون بسیارند و شما می‌خواهید آنان را از کار بازدارید!»

⁶در همان روز فرعون به ناظرانِ بیگار و سرکارگرانِ قوم فرمان داد: ⁷«دیگر مانند گذشته به این قوم کاه برای خشت ندهید. خودشان بروند و کاه گرد آورند.

⁸اما همان مقدارِ خشت را که پیش‌تر می‌ساختند از ایشان بخواهید؛ از آن کم نکنید. آنان تنبل‌اند؛ برای همین فریاد برمی‌آورند: ‹بگذار برویم و برای خدای خود قربانی کنیم.› ⁹بارِ کار را بر این مردان سنگین‌تر کنید تا به آن مشغول بمانند و به سخنانِ دروغ اعتنا نکنند.»

¹⁰پس ناظرانِ بیگار و سرکارگران بیرون رفتند و به قوم گفتند: «فرعون چنین می‌گوید: ‹دیگر به شما کاه نخواهم داد. ¹¹خودتان بروید و از هر جا که می‌یابید کاه فراهم کنید—اما از کارِ شما هیچ کم نخواهد شد.›» ¹²پس قوم در سراسر سرزمینِ مصر پراکنده شدند تا به‌جای کاه، خار و خاشاک گرد آورند. ¹³ناظرانِ بیگار پیوسته بر آنان فشار می‌آوردند و می‌گفتند: «کارِ روزانهٔ خود را تمام کنید، درست همان‌گونه که وقتی کاه داشتید.» ¹⁴سرکارگرانِ اسرائیلی را که ناظرانِ بیگارِ فرعون بر ایشان گماشته بودند، کتک زدند و پرسیدند: «چرا دیروز و امروز مانند گذشته سهمیهٔ خشتِ خود را تمام نکردید؟»

¹⁵آنگاه سرکارگرانِ اسرائیلی آمدند و نزد فرعون فریاد برآوردند: «چرا با بندگانت چنین رفتار می‌کنی؟ ¹⁶به بندگانت کاه داده نمی‌شود، با این حال به ما می‌گویند: ‹خشت بسازید!› ببین، بندگانت را کتک می‌زنند، حال آنکه تقصیر از قومِ خودِ توست.»

¹⁷فرعون گفت: «تنبل‌اید! شما تنبل‌اید! برای همین می‌گویید: ‹بگذار برویم و برای خدا قربانی کنیم.› ¹⁸حال بروید و کار کنید. به شما کاه داده نخواهد شد، اما باید سهمیهٔ کاملِ خشتِ خود را تحویل دهید.»

¹⁹سرکارگرانِ اسرائیلی دیدند که در دردسر افتاده‌اند، آنگاه که به آنان گفته شد: «از سهمیهٔ روزانهٔ خشتِ خود کم نکنید.» ²⁰چون از نزدِ فرعون بیرون آمدند، موسی و هارون را دیدند که منتظرِ ملاقاتِ ایشان ایستاده بودند، ²¹و به آنان گفتند: «پدر ما بر شما بنگرد و داوری کند، زیرا شما ما را نزدِ فرعون و درباریانش متعفن ساخته‌اید و شمشیری به دستشان داده‌اید تا ما را بکشند.»

²²آنگاه موسی نزد پدر ما بازگشت و گفت: «ای پدرِ فرمانروای من، چرا بر این قوم بلا آوردی؟ چرا اصلاً مرا فرستادی؟

²³از زمانی که نزدِ فرعون رفتم تا به نامِ تو سخن بگویم، او به این قوم آسیب رسانده است، و تو قومِ خود را هیچ نجات نداده‌ای.»