ફારુનની સામે મૂસા તથા હારુન

મૂસા અને હારુન ફારુન પાસે અરણ્યમાં પર્વ ઊજવવાની પરવાનગી માગે છે, અને તે કહે છે કે તે આ ઈશ્વરને ઓળખતો નથી. પરાળ બંધ કરાય છે પણ ઈંટોની સંખ્યા એટલી જ રહે છે, મુકાદમોને મારવામાં આવે છે, અને ઇઝરાયલ મૂસાને દોષ આપે છે. મૂસા પાછો ફરીને આપણા પિતાને પૂછે છે કે તેમણે તેને મોકલ્યો જ કેમ.

અધ્યાય 5.

ત્યાર પછી મૂસા તથા હારુને ફારુન પાસે જઈને કહ્યું, “ઇઝરાયલના અમારા પિતા એમ કહે છે: મારા લોકોને જવા દે, કે તેઓ અરણ્યમાં મારે માટે ઉત્સવ ઊજવે.”

ફારુને કહ્યું, “ઈશ્વર કોણ છે, કે હું તેમની વાણી માનું અને ઇઝરાયલને જવા દઉં? હું ઈશ્વરને ઓળખતો નથી, અને ઇઝરાયલને જવા નહિ દઉં.”

તેઓએ કહ્યું, “અમારા પિતા અમને મળ્યા છે. અમને અરણ્યમાં ત્રણ દિવસની મુસાફરી કરવા દે, કે અમે અમારા પિતાને બલિદાન ચઢાવીએ, નહિ તો તેઓ અમને મરકી કે તલવારથી મારે.”

પણ મિસરના રાજાએ તેઓને કહ્યું, “મૂસા તથા હારુન, તમે લોકોને તેમના કામથી શા માટે દૂર કરો છો? તમારી મજૂરીએ પાછા જાઓ!” ફારુને કહ્યું, “જુઓ, દેશના લોકો હવે ઘણા છે, અને તમે તેઓને કામ કરતાં અટકાવવા માગો છો!”

તે જ દિવસે ફારુને મજૂરોના મુકાદમોને તથા લોકો પરના નાયકોને આજ્ઞા કરી: “ઈંટો બનાવવા માટે પહેલાંની જેમ લોકોને પરાળ આપવાનું બંધ કરો. તેઓ પોતે જઈને પરાળ ભેગી કરે.

પહેલાંના જેટલી જ ઈંટોની સંખ્યા તેઓ પાસે માગો; તેમાં ઘટાડો ન કરો. તેઓ આળસુ છે; તેથી તેઓ પોકારે છે, ‘અમે જઈને અમારા ઈશ્વરને બલિદાન ચઢાવીએ.’ માણસો પર કામ વધારે ભારે કરો, કે તેઓ તેમાં મંડ્યા રહે અને જૂઠી વાતો પર ધ્યાન ન આપે.”

મજૂરોના મુકાદમો તથા નાયકોએ બહાર જઈને લોકોને કહ્યું, “ફારુન કહે છે: ‘હું તમને હવે પરાળ નહિ આપું.’ જ્યાંથી મળે ત્યાંથી તમે પોતે તમારી પરાળ લઈ આવો—પણ તમારા કામમાં જરાય ઘટાડો થશે નહિ.’” તેથી લોકો પરાળને બદલે ઠૂંઠાં ભેગાં કરવા આખા મિસર દેશમાં ચોતરફ વિખેરાઈ ગયા. મજૂરોના મુકાદમો તેઓને દબાણ કરતા રહ્યા: “જેમ પહેલાં તમારી પાસે પરાળ હતી ત્યારે કરતા, તેમ તમારું રોજનું કામ પૂરું કરો.” ફારુનના મુકાદમોએ જે ઇઝરાયલી નાયકોને તેઓ પર નીમ્યા હતા, તેઓને માર મારવામાં આવ્યો અને પૂછવામાં આવ્યું, “પહેલાંની જેમ ગઈ કાલે તથા આજે તમે તમારી ઈંટોની સંખ્યા કેમ પૂરી કરી નથી?”

ત્યારે ઇઝરાયલી નાયકોએ આવીને ફારુનને પોકારીને કહ્યું, “તમે તમારા સેવકો સાથે આવો વર્તાવ કેમ કરો છો? તમારા સેવકોને પરાળ આપવામાં આવતી નથી, તોપણ તેઓ અમને કહે છે, ‘ઈંટો બનાવો!’ જુઓ, તમારા સેવકોને માર મારવામાં આવે છે, પણ દોષ તો તમારા પોતાના લોકોનો છે.”

ફારુને કહ્યું, “આળસુ! તમે આળસુ છો! તેથી તમે કહો છો, ‘અમે જઈને ઈશ્વરને બલિદાન ચઢાવીએ.’ હવે જાઓ, કામ કરો. તમને પરાળ આપવામાં આવશે નહિ, તોપણ તમારે ઈંટોની પૂરી સંખ્યા આપવી જ પડશે.”

જ્યારે તેઓને કહેવામાં આવ્યું, “તમારી ઈંટોની રોજની સંખ્યામાં ઘટાડો ન કરો,” ત્યારે ઇઝરાયલી નાયકોએ જોયું કે તેઓ મુશ્કેલીમાં છે. જ્યારે તેઓ ફારુન પાસેથી નીકળ્યા, ત્યારે તેઓને મળવા ઊભેલા મૂસા તથા હારુનને તેઓએ જોયા, અને તેઓને કહ્યું, “આપણા પિતા તમારી સામે જુએ અને ન્યાય કરે, કેમ કે તમે અમને ફારુન તથા તેના અધિકારીઓ આગળ દુર્ગંધરૂપ બનાવ્યા છે, અને અમને મારી નાખવા તેઓના હાથમાં તલવાર મૂકી છે.”

ત્યારે મૂસા આપણા પિતા પાસે પાછા ગયા અને કહ્યું, “હે મારા સાર્વભૌમ પિતા, તમે આ લોકો પર શા માટે વિપત્તિ લાવ્યા છો? તમે મને મોકલ્યો જ શા માટે?

જ્યારથી હું તમારા નામે બોલવા ફારુન પાસે ગયો, ત્યારથી તેણે આ લોકોનું નુકસાન કર્યું છે, અને તમે તમારા લોકોને જરાય છોડાવ્યા નથી.”