هِجرت 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹له دې نه پس موسىٰ او هارون فرعون ته لاړل او ورته يې ووئيل چې، ”د اِسرائيل زمونږ پلار داسې فرمائى چې، زما قوم ته اِجازت ورکړه چې هغوئ لاړ شى او په بيابان کښې زما دپاره اختر ونمانځى.“

²فرعون ووئيل چې، ”خُدائ پاک څوک دے چې زۀ د هغۀ آواز ومنم او اِسرائيل ته د تلو اِجازت ورکړم؟ زۀ خُدائ پاک نۀ پېژنم او اِسرائيل ته به د تلو اِجازت ورنۀ کړم.“

³هغوئ ووئيل چې، ”زمونږ پلار له مونږ سره ملاقات کړے دے. مونږ ته اِجازت راکړه چې د درېو ورځو سفر په بيابان کښې وکړو او خپل پلار ته قربانى وړاندې کړو، ګنې هغه به مونږ په وبا يا تُورې سره ووهى.“

⁴خو د مصر بادشاه هغوئ ته ووئيل چې، ”اے موسىٰ او هارونه، تاسو ولې خلق د هغوئ د کار نه راګرځوئ؟ خپل محنت ته بيا لاړ شئ!“ ⁵فرعون ووئيل چې، ”ګوره، د دې مُلک خلق اوس ډېر شوى دى، او تاسو غواړئ چې هغوئ د کار نه ودروئ!“

⁶په هم هغه ورځ فرعون د غلامانو مشرانو او د خلقو په سر مقررو نګرانانو ته حُکم وکړو چې، ⁷”د دې خلقو دپاره د خښتو جوړولو دپاره بوس ورکول بند کړئ لکه چې مخکښې مو ورکوو. هغوئ دې پخپله لاړ شى او بوس راټول کړى.

⁸د خښتو هم هغه شمېر ورته مقرر کړئ لکه چې مخکښې يې جوړولې؛ کم يې مۀ کوئ. هغوئ سست دى؛ ځکه خو چغې وهى چې، ’مونږ ته اِجازت راکړه چې لاړ شو او خپل خُدائ پاک ته قربانى وړاندې کړو.‘ ⁹د دې سړيو دپاره کار نور هم ګران کړئ، چې هغوئ پرې بوخت وى او دروغو ته پاملرنه ونۀ کړى.“

¹⁰د غلامانو مشران او نګرانان بهر لاړل او خلقو ته يې ووئيل چې، ”فرعون داسې وائى چې، ’زۀ به تاسو ته نور بوس درنۀ کړم. ¹¹لاړ شئ او هر چرته چې بوس مومئ، پخپله يې راوړئ—خو ستاسو کار به هيڅ کم نۀ کړے شى.‘“ ¹²نو خلق د مصر په ټول مُلک کښې خواره شول چې د بوس په بدل کښې وريزه راټوله کړى. ¹³د غلامانو مشرانو هغوئ ته زور ورکوو چې، ”خپل د ورځ شمېر پوره کړئ، لکه چې کله تاسو سره بوس وو.“ ¹⁴د اِسرائيلو هغه نګرانان چې د فرعون د غلامانو مشرانو هغوئ د دوئ په سر مقرر کړى وو، ووهلے شول او ترې پوښتنه وشوه چې، ”تاسو ولې پرون او نن د خښتو خپل شمېر پوره نۀ کړو، لکه چې مخکښې مو کوو؟“

¹⁵بيا د اِسرائيلو نګرانان راغلل او فرعون ته يې چغې کړې چې، ”تۀ ولې د خپلو نوکرانو سره داسې چلند کوې؟ ¹⁶ستا نوکرانو ته هيڅ بوس نۀ ورکولے شى، خو مونږ ته وائى چې، ’خښتې جوړې کړئ!‘ ګوره، ستا نوکران ووهلے شى، خو ګناه ستا د خپلو خلقو ده.“

¹⁷فرعون ووئيل چې، ”سست يئ! تاسو سست يئ! ځکه خو وايئ چې، ’مونږ ته اِجازت راکړه چې لاړ شو او خُدائ پاک ته قربانى وړاندې کړو.‘ ¹⁸اوس لاړ شئ، کار وکړئ. تاسو ته به هيڅ بوس درنۀ کړے شى، خو د خښتو خپل پوره شمېر به وسپارئ.“

¹⁹د اِسرائيلو نګرانانو وليدل چې هغوئ په مصيبت کښې دى کله چې ورته ووئيل شول چې، ”د خښتو خپل د ورځ شمېر مۀ کموئ.“ ²⁰کله چې هغوئ د فرعون نه بهر راووتل، نو موسىٰ او هارون يې وموندل چې د هغوئ د ملاقات دپاره انتظار يې کوو، ²¹او هغوئ ته يې ووئيل چې، ”زمونږ پلار دې په تاسو ونظر کړى او فيصله دې وکړى، ځکه چې تاسو مونږ د فرعون او د هغۀ د اميرانو په نظر کښې بدبويه کړو، او د هغوئ په لاس کښې مو تُوره ورکړه چې مونږ ووژنى.“

²²بيا موسىٰ خپل پلار ته راوګرځېدو او ووئيل چې، ”اے زما حاکمه پلاره، تۀ ولې په دې قوم مصيبت راووړو؟ تا زۀ ولې هيڅ ولېږلم؟

²³ځکه چې کله زۀ فرعون ته لاړم چې ستا په نوم خبره وکړم، نو هغۀ په دې قوم ظلم وکړو، او تا خپل قوم هيڅ خلاص نۀ کړو.“