هِجرت 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹موسىٰ جواب ورکړو، ”خو هغوئ به په ما ايمان رانۀ وړى او زما آواز به وانۀ ورى، ځکه چې هغوئ به ووائى، ’زمونږ پلار تا ته ظاهر نۀ شو.‘“

²زمونږ پلار هغۀ ته وفرمائيل، ”دا ستا په لاس کښې څۀ شے دے؟“ هغۀ ووئيل، ”امسا.“

³هغۀ وفرمائيل، ”دا په زمکه وغورځوه.“ هغۀ دا په زمکه وغورځوله، نو هغه مار شو، او موسىٰ ترې وتښتېدو.

⁴خو زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل، ”خپل لاس وغزوه او د لکۍ نه يې ونيسه“— هغۀ خپل لاس وغزولو، هغه يې ونيولو، او د هغۀ په لاس کښې امسا شوه. ⁵”دا دې دپاره چې هغوئ ايمان راوړى چې ستا پلار، د هغوئ د پلرونو خُدائ پاک—د اِبراهيم، د اِسحاق او د يعقوب خُدائ پاک—تا ته ظاهر شوے دے.“

⁶بيا زمونږ پلار هغۀ ته وفرمائيل، ”خپل لاس خپل چادر کښې کښېږده.“ نو هغۀ داسې وکړل، او کله چې يې راوويستلو، نو د هغۀ لاس د پوستکى په يوې ناروغۍ اخته وو، د واورې په شان سپين.

⁷هغۀ وفرمائيل، ”خپل لاس بيا خپل چادر کښې کښېږده.“ هغۀ داسې وکړل، او کله چې يې راوويستلو، نو هغه بيا روغ شوے وو، د هغۀ د باقى بدن په شان.

⁸”کۀ هغوئ په تا ايمان رانۀ وړى او د اول نښې خبره ونۀ منى، نو کېدے شى چې د دوېمې نښې ايمان راوړى. ⁹کۀ هغوئ بيا هم په دې دواړو نښو ايمان رانۀ وړى او ستا آواز وانۀ ورى، نو د نيل سيند نه اوبۀ راواخله او په وچه زمکه يې توئ کړه؛ هغه اوبۀ به چې د نيل سيند نه دې اخستې دى، په وچه زمکه باندې وينې شى.“

¹⁰خو موسىٰ زمونږ پلار ته ووئيل، ”اے زما مالِکه پلاره، زۀ هيڅکله هم په خبرو کښې ښۀ نۀ يم، نۀ مخکښې او نۀ د هغې نه پس چې تا خپل خادم سره خبرې کړې دى، ځکه چې زما خوله او ژبه دواړه درنې دى.“

¹¹بيا زمونږ پلار هغۀ ته وفرمائيل، ”انسان ته خوله چا ورکړه؟ هغه ګونګے او کوڼ، بينا او ړوند څوک جوړوى؟ آيا دا زۀ، ستا پلار نۀ يم؟ ¹²نو اوس لاړ شه، او زۀ به ستا د خولې سره يم او تا ته به درښايم چې څۀ ووايې.“

¹³خو هغۀ ووئيل، ”اے زما مالِکه پلاره، بل څوک ولېږه.“

¹⁴بيا د زمونږ پلار غصه په موسىٰ باندې بله شوه. هغۀ وفرمائيل، ”آيا هارون ستا ورور، لاوى نۀ دے؟ زۀ پوهيږم چې هغه ښۀ خبرې کوى. اوس هم هغه تا سره د ليدو دپاره راوځى، او کله چې تا وويني، نو په خپل زړۀ کښې به خوشحاله شى. ¹⁵هغۀ سره خبرې کوه؛ خبرې د هغۀ خولې کښې کښېږده. زۀ به ستا او د هغۀ د خولې سره يم، او تاسو دواړو ته به درښايم چې څۀ وکړئ. ¹⁶هغه به ستا دپاره له خلقو سره خبرې کوى، هغه به ستا خوله وى، او تۀ به د هغۀ دپاره د خُدائ پاک په شان يې. ¹⁷او دا امسا په خپل لاس کښې واخله او په دې سره نښې ښکاره کوه.“

موسىٰ او يترو بېلېږى

¹⁸موسىٰ خپل خسر يترو ته واپس لاړو او ورته يې ووئيل، ”اِجازت راکړه چې زۀ خپلو ورونو ته مصر ته واپس لاړ شم چې ووينم آيا هغوئ لا تر اوسه ژوندى دى که نه.“ يترو ووئيل، ”په سلامتۍ سره لاړ شه.“

¹⁹زمونږ پلار په مِديان کښې موسىٰ ته وفرمائيل، ”مصر ته واپس لاړ شه—هغه ټول سړى چې ستا د وژلو ارادې يې کړې وې، مړۀ شوى دى.“

²⁰موسىٰ خپله ښځه او زامن واخستل، په خر باندې يې سواَر کړل، او د مصر ملک ته واپس لاړو. موسىٰ د زمونږ پلار امسا په خپل لاس کښې واخسته.

²¹بيا زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل، ”کله چې تۀ مصر ته واپس لاړ شې، نو د فرعون په مخکښې هغه ټولې معجزې وښيه چې ما تا ته د هغو د کولو طاقت درکړے دے. خو زۀ به د هغۀ زړۀ سخت کړم، نو هغه به خلق پرېنږدى چې لاړ شى. ²²نو تۀ به فرعون ته ووايې، ’زمونږ پلار داسې فرمائى: اِسرائيل زما مشر زوئ دے، ^a a v22 د اِسرائيل د يو قوم کېدو نه ډېر مخکښې، زمونږ پلار دا خلق خپل مشر زوئ وبللو — د هغې کورنۍ اوله نښه چې هغه يې خپل ځان ته راټولوى، چې هغه وخت پوره شوه کله چې عيسىٰ، رښتينے مشر زوئ، د خپلو ټولو بچو دپاره د کور لار پرانيستله. ²³او زۀ تا ته وايم: زما زوئ پرېږده چې لاړ شى او زما عبادت وکړى. کۀ تۀ د هغۀ د پرېښودو نه اِنکار کوې، نو زۀ به ستا مشر زوئ ووژنم.‘“

²⁴په لار کښې په يو منزل کښې، زمونږ پلار هغۀ سره مخامخ شو او د هغۀ د وژلو کوشش يې وکړو. ^b b v24 دا لنډ، اسرار ناک منظر د سُنت په لوظى نښه باندې ولاړ دے، چې موسىٰ هغه د خپل زوئ دپاره پرېښې وه. د صفورې چټک کار کورنۍ بيا لوظ ته راوګرځوله، مخکښې له دې چې موسىٰ د زمونږ پلار د خلقو مشرى وکړى. ²⁵صفورې يوه تيږه واخسته، د خپل زوئ د سُنت پوستکے يې پرېکړو، د موسىٰ پښو ته يې ولګولو، او هغې ووئيل، ”بېشکه، تۀ زما دپاره د وينو زوم يې.“

²⁶نو زمونږ پلار موسىٰ پرېښودو. بيا هغې ووئيل، ”د وينو زوم،“ د سُنت په وجه.

²⁷اوس زمونږ پلار هارون ته وفرمائيل، ”په بيابان کښې موسىٰ سره د ليدو دپاره لاړ شه.“ نو هغه لاړو، د زمونږ پلار په غر باندې ورسره مخامخ شو، او ښکل يې کړو.

²⁸موسىٰ هارون ته هغه ټولې خبرې وکړې چې زمونږ پلار ورته د رسولو دپاره ورکړې وې، او هغه ټولې نښې چې د ښکاره کولو حُکم يې ورته کړے وو. ²⁹بيا موسىٰ او هارون لاړل او د اِسرائيل د قوم ټول مشران يې راټول کړل. ³⁰هارون هغه ټولې خبرې وکړې چې زمونږ پلار موسىٰ ته فرمائيلې وې، او د خلقو په مخکښې يې نښې وښودلې. ³¹خلقو ايمان راوړو. کله چې هغوئ واورېدل چې زمونږ پلار د اِسرائيل د قوم د مدد دپاره راغلے دے او د هغوئ تکليف يې ليدلے دے، نو هغوئ خپل سرونه ټيټ کړل او عبادت يې وکړو.