Budalan 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Piunjuk Musa, “Nanging maranéhna moal palercaya ka abdi atanapi ngaregepkeun kana omongan abdi, margi maranéhna bakal nyarios, ‘Rama urang henteu nembongan ka anjeun.’”

²Dawuhan Rama urang ka Musa, “Naon anu dicekel ku maneh téh?” Piunjuk Musa, “Iteuk.”

³Dawuh-Na, “Alungkeun kana taneuh.” Tuluy ku Musa dialungkeun kana taneuh, bluk ngajanggélék jadi oray, nepi ka Musa lumpat ngejat.

⁴Nanging dawuhan Rama urang ka Musa, “Asongkeun leungeun maneh, tewak buntutna”—tuluy ku Musa diasongkeun leungeunna, dicekel, bray jadi iteuk deui dina leungeunna. ⁵“supaya maranéhna palercaya yén Rama maneh, Allah karuhun maranéhna—Allahna Ibrahim, Ishak, jeung Yakub—geus nembongan ka maneh.”

⁶Tuluy dawuhan deui Rama urang ka manéhna, “Asupkeun leungeun maneh kana jubah.” Ku Musa dilakukeun, jeung barang dikaluarkeun deui, leungeunna geus katerap kasakit kulit, bodas kawas salju.

⁷Dawuh-Na deui, “Asupkeun deui leungeun maneh kana jubah.” Ku Musa dilakukeun, jeung barang dikaluarkeun deui, geus cageur, baruk deui kawas daging saawakna.

⁸“Lamun maranéhna teu palercaya ka maneh atawa teu malire kana mujijat nu kahiji, sugan baé bakal palercaya ku mujijat nu kadua. ⁹Mun maranéhna angger teu palercaya kana ieu dua mujijat atawa teu ngadéngékeun kana omongan maneh, cokot cai ti Walungan Nil, tuluy kecrikeun kana taneuh garing; cai nu dicokot ti Walungan Nil téa bakal jadi getih di taneuh garing.”

¹⁰Nanging piunjuk Musa ka Rama urang, “Nun Ama, Gusti abdi, abdi teu kantos pinter nyarios, boh ti payun boh saparantos Gusti ngadawuh ka abdi, margi abdi mah teu lancar nyarios sareng kaku létah.”

¹¹Tuluy dawuhan Rama urang ka anjeunna, “Saha anu maparin baham ka manusa? Saha anu ngajadikeun jelema bisu atawa torek, bisa nénjo atawa lolong? Lain éta téh Kami, Rama maneh? ¹²Ayeuna jung indit, Kami bakal nyarengan baham maneh sarta bakal ngajarkeun naon anu kudu diomongkeun ku maneh.”

¹³Nanging piunjuk Musa, “Nun Ama, Gusti abdi, mugi ngutus nu sanés baé.”

¹⁴Harita bébéndu Rama urang ngagedur ka Musa. Dawuh-Na, “Lain Harun dulur maneh, urang Lewi téh? Kami nyaho manéhna pinter nyarita. Ayeuna gé manéhna keur ka dieu rék mapagkeun maneh, jeung bakal bungah haténa barang ningali maneh. ¹⁵Caritakeun ka manéhna; selapkeun kecap-kecap kana bahamna. Kami bakal nyarengan baham maneh jeung bahamna, sarta ngajarkeun ka maraneh duaan naon anu kudu dipigawé. ¹⁶Manéhna anu bakal nyarita ka jalma loba pikeun maneh, jadi baham maneh, sarta maneh bakal jadi saperti Allah pikeun manéhna. ¹⁷Jeung bawa ieu iteuk dina leungeun maneh, paké pikeun ngayakeun mujijat-mujijat.”

Musa Papisah ti Yitro

¹⁸Musa mulang ka mertuana, Yitro, pokna, “Widian abdi mulang ka dulur-dulur abdi di Mesir, badé ningali naha maranéhna masih kénéh harirup.” Saur Yitro, “Pék indit, sing salamet.”

¹⁹Jeung dawuhan Rama urang ka Musa di Midian, “Balik deui ka Mesir—sakabéh jelema anu harayang maéhan maneh geus paraéh.”

²⁰Musa mawa pamajikan jeung anak-anakna, ditarumpakkeun kana kalde, tuluy mulang ka tanah Mesir. Iteuk kagungan Rama urang dicekel ku Musa dina leungeunna.

²¹Tuluy dawuhan Rama urang ka Musa, “Mun maneh geus nepi deui ka Mesir, pintonkeun di hareupeun Piraun sakabéh kaahéngan anu ku Kami geus dibéré kakuatan pikeun ngalakukeunana. Tapi haté Piraun ku Kami rék dijieun teuas, nepi ka manéhna moal ngidinan éta jalma-jalma indit. ²²Tuluy maneh kudu ngomong ka Piraun, ‘Kieu dawuhan Rama urang: Israil téh putra cikal Kami, ^a a v22 Lila saméméh Israil jadi hiji bangsa, Rama urang geus nyebat ieu umat putra cikal-Na — tanda munggaran ngeunaan kulawarga anu keur dikumpulkeun ka Anjeunna, anu laksana basa Yesus, cikal nu saéstu, muka jalan balik ka imah pikeun sakabéh putra-Na. ²³jeung Kami ngadawuh ka maneh: idinan putra Kami indit pikeun ngabakti ka Kami. Lamun maneh nolak ngidinan manéhna indit, anak cikal maneh ku Kami rék dipaéhan.’”

²⁴Di hiji tempat pamondokan di jalan, Rama urang mendakan Musa sarta seja maéhan anjeunna. ^b b v24 Ieu kajadian anu singget tur pinuh rasiah téh museur kana tanda perjangjian, nya éta sunat, anu ku Musa diantep teu dilakonan ka anakna. Peta Zipora anu gancang ngabalikeun deui kulawarga kana perjangjian saméméh Musa bisa mingpin umat Rama urang. ²⁵Zipora nyokot batu seukeut, tuluy ngeureut kulup anakna, tuluy diteundeunkeun kana suku Musa, pokna, “Saéstuna, anjeun téh panganten getih keur kuring.”

²⁶Ku sabab kitu Rama urang teras ngantep Musa. Tuluy pokna, “Panganten getih,” ku lantaran sunat téa.

²⁷Ayeuna dawuhan Rama urang ka Harun, “Jung tepungan Musa di gurun keusik.” Tuluy manéhna indit, panggih jeung Musa di gunung kagungan Rama urang, tuluy dicium.

²⁸Musa nyaritakeun ka Harun sakabéh dawuhan Rama urang anu kudu ditepikeun, jeung sakabéh mujijat anu diparéntahkeun sangkan dilampahkeun ku manéhna. ²⁹Tuluy Musa jeung Harun arindit, tuluy ngumpulkeun sakabéh kokolot umat Israil. ³⁰Harun nepikeun sakabéh dawuhan Rama urang anu geus diwartoskeun ka Musa, sarta ngayakeun mujijat-mujijat di hareupeun jalma loba. ³¹Jalma-jalma téh palercaya. Barang ngadéngé yén Rama urang geus sumping pikeun nulungan umat Israil sarta geus ningali kasangsaraan maranéhna, tuluy maranéhna tarungkul sarta sarujud.